การแข่งขันที่ไร้จุดหมาย

“คุณว่าดอกกุหลาบสีแดงเพลิงช่อนี้ กับผู้หญิงที่สวยสง่าที่สุดในงาน อย่างไหนจะดูโดดเด่นกว่ากันคะ พิมพ์” เสียงทุ้มนุ่มนวลของศลาดังขึ้นแทรกเสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบา ๆ ภายในงานกาลาดินเนอร์การกุศลแห่งปี ปลายนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มไม่ได้เพียงแค่ยื่นช่อกุหลาบนำเข้าจากฮอลแลนด์มาตรงหน้าเท่านั้น หากแต่ดวงตาคมกริบของเขากลับทอดมองพิมพ์มาดาด้วยประกายความหวานหยดย้อยที่จงใจประกาศตัวอย่างชัดเจน พิมพ์มาดายิ้มรับบาง ๆ อย่างไว้ตัว เธอในชุดราตรีเกาะอกสีมรกตขับผิวผ่องพรรณให้เปล่งประกายจนสะกดทุกสายตา เครื่องประดับเพชรดีไซน์พิเศษที่เธอเป็นคนออกแบบเองส่องแสงระยิบระยับล้อกับไฟแชนเดอเลียร์ สมฐานะนักออกแบบเครื่องประดับระดับแถวหน้าผู้ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใครอีกต่อไปแล้ว “คุณศิลานี่ปากหวานไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ระวังเถอะค่ะ เดี๋ยวสาว ๆ ทั้งงานจะค้อนเอา” เธอกล่าวกลั้วหัวเราะอย่างเป็นกันเอง ทว่ากิริยาที่แสดงออกถึงความสนิทสนมและเป็นกันเองนั้น กลับกรีดแทงหัวใจของใครบางคนที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ กวินทร์กำแก้วทรงสูงในมือแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขึ้นสีขาวซีด นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและไฟหึงหวงที่แผดเผาจนแทบคลั่ง ภาพของอดีตภรรยาผู้เคยเป็นเงาตามตัวเขา วันนี้เธอกลับยืนเฉิดฉายเคียงข้างชายอื่นอย่างสง่างาม โดยที่ไม่มีช่องว่างหลงเหลือให้เขาได้แม้แต่จะแทรกตัวเข้าไปยืนเคียงข้าง ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าไปประชิดทันที ทvว่าความเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่ทำให้เขายังคงรักษาท่าทีนิ่งขรึมไว้ได้ แม้ข้างในจะร้อนรุ่มราวกับมีลาวาเดือดพล่าน “ดูเหมือนว่างานการกุศลคืนนี้ จะไม่ใช่แค่เรื่องของการประมูลเพชรเสียแล้วกระมังครับ คุณศิลา ถึงได้ขยันทำคะแนนเสียจนคนอื่นเขาหมั่นไส้” น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยาะหยันเอ่ยขึ้น ทำลายบรรยากาศหวานซึ้งลงในพริบตา ศิลาหันมามองคู่แข่งทางธุรกิจและหัวใจด้วยรอยยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มไม่เพียงแต่ไม่ถอยร่น แต่กลับขยับกายเข้าไปใกล้พิมพ์มาดามากยิ่งขึ้น จนไหล่แทบจะชิดกัน “ความรักไม่ใช่เรื่องของการแข่งขันหรอกครับคุณกวินทร์... มันคือความจริงใจและการดูแลเอาใจใส่ ซึ่งบางคนอาจจะเพิ่งมารู้สึกเอาตอนที่สายเกินไป” คมมีดแห่งวาจานั้นเชือดเฉือนลึกลงในปมในใจของกวินทร์จนเลือดซิบ ดวงตาสีเข้มตวัดมองพิมพ์มาดาที่ยังคงตีสีหน้าราบเรียบ ไร้ซึ่งเยื่อใยใด ๆ ส่งมาให้เขาเลยแม้แต่น้อย ความเย็นชาที่เธอสะท้อนกลับมามันบาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอใด ๆ ในโลก “พิมพ์... ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ” กวินทร์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามข่มกลั้นอารมณ์ที่กำลังปะทุ “ถ้าเป็นเรื่องงาน ฉันเกรงว่าคงต้องรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ที่บริษัทนะคะคุณกวินทร์ แต่ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว... ฉันคิดว่าเราไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องพูดคุยกันอีกแล้วค่ะ” พิมพ์มาดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าเด็ดขาดและห่างเหิน เธอหันไปยิ้มให้ศิลาอย่างอ่อนโยน “เราไปตรงโซนจัดแสดงเครื่องประดับกันดีกว่าค่ะคุณศิลา ตรงนี้อากาศเริ่มไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ศิลาสบตากวินทร์ด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ ก่อนจะยื่นมือให้พิมพ์มาดาคล้องแขนเดินจากไปอย่างไม่ไยดี กวินทร์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชน ความเจ็บปวด ความสำนึกผิด และความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปีตีรวนขึ้นมาจุกอก เขาปล่อยให้ผู้หญิงที่เขารักที่สุดหลุดมือไปเพราะความเย่อหยิ่งโง่เง่าของตัวเอง และในตอนนี้ เขายอมไม่ได้... ยอมไม่ได้อีกต่อไปแล้วที่จะเป็นแค่อดีตที่ไร้ค่าในสายตาของเธอ ดึกสงัดหลังงานเลี้ยงเลิกรา รถยนต์หรูสีดำสนิทพุ่งทะยานผ่านความมืดมิดของถนนสายรอง มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ส่วนตัวริมทะเลของพิมพ์มาดา กวินทร์ขับรถสะกดรอยตามมาห่าง ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะบ้าคลั่ง เขารู้ว่าคืนนี้เขาต้องทำอะไรบางอย่าง แม้จะต้องใช้วิธีการที่เห็นแก่ตัวที่สุดก็ตาม ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องพักรับรองพิเศษภายในรีสอร์ทหรูที่พิมพ์มาดาเลือกพักผ่อนหลังเลิกงานดังขึ้น พิมพ์มาดาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและสวมชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีนวลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ นึกว่าจะเป็นพนักงานโรงแรม เธอดึงประตูเปิดออกกว้าง... ทว่าร่างสูงใหญ่ของกวินทร์กลับแทรกตัวเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้เท้าดันประตูปิดและล็อกกลอนในพริบตาเดียว! “คุณกวินทร์! คุณเข้ามาได้อย่างไร นี่มันรุกล้ำความเป็นส่วนตัวนะ!” พิมพ์มาดาผถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นประกายไฟในดวงตาของอดีตสามี “ผมยอมทนดูคุณไปยิ้มแย้มให้ไอ้ศิลามาทั้งคืนมากพอแล้ว พิมพ์” กวินทร์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอทีละก้าว ร่างสูงใหญ่กดดันจนเธอต้องถอยจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ “ปล่อยฉันนะ! ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะเรียก รปภ.” พิมพ์มาดาเชิดหน้าขึ้นพยายามซ่อนความหวั่นไหวที่เริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก ยามที่กลิ่นกายคุ้นเคยและสัมผัสร้อนรุ่มจากตัวเขาเริ่มแผ่ซ่านเข้าหา “เรียกสิ... ให้คนทั้งโลกได้รู้เลยว่าสามีเก่ากำลังมาทวงสิทธิ์ในตัวภรรยาคืน” กวินทร์พูดเสียงพร่า ปลายนิ้วแข็งแกร่งเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ พิมพ์มาดาเบือนหน้าหนี ทว่าเขากลับใช้มืออีกข้างประคองคางเธอไว้บังคับให้สบตา “คุณมันบ้าไปแล้ว...” เสียงเธอกระซิบสั่นพร่า เมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปาก “ใช่... ผมมันบ้า บ้าเพราะรักคุณ บ้าเพราะหึงจนแทบคลั่งเวลาเห็นผู้ชายคนอื่นแตะต้องตัวคุณ!” คำสารภาพที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้พิมพ์มาดาชะงักงัน นัยน์ตาสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม “สายไปแล้วค่ะ... คำว่ารักของคุณ มันไม่มีค่าอะไรอีกแล้วสำหรับฉัน!” สิ้นคำพูดนั้น กวินทร์ก็ไม่รอช้าที่จะพิสูจน์ให้เห็นว่าเขารู้สึกอย่างไร ริมฝีปากหยักประทับจูบลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธอทันทีอย่างเอาแต่ใจ พิมพ์มาดาทุบอกแกร่งประท้วงด้วยความตกใจ เธอพยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืน แต่ทว่าเรี่ยวแรงของเธอกลับพ่ายแพ้ต่อพละกำลังที่เหนือกว่า และยิ่งไปกว่านั้น... รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และแฝงไปด้วยความสำนึกผิด ปรารถนา และโหยหาอย่างสุดซึ้ง กลับทำให้หัวใจที่พยายามปิดตายของเธอสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มือหนาเลื่อนลงโอบกระชับเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางให้แนบชิดติดกับแผงอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง สัมผัสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันเป็นหนึ่งเดียวในความเงียบงันของค่ำคืน พิมพ์มาดาเผลอหลุดเสียงครางประท้วงในลำคอ ยามที่ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าไหมบางเบา ปลุกเร้าไฟปรารถนาที่ทั้งคู่ต่างพยายามอดกลั้นมาเนิ่นนานให้โหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้งอย่างไม่มีใครยอมใคร ทว่า... ในวินาทีที่อารมณ์รักและแรงปรารถนากำลังจะหลอมรวมพวกเขาร่างกายต่อร่างกาย เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศอันเร่าร้อน *ติ๊ง!* พิมพ์มาดาได้สติ รวบรวมเรี่ยวแรงผลักอกกวินทร์ออกสุดแรง เธอหอบหายใจสะท้อน รีบดึงชุดคลุมให้กระชับแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดู ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อเห็นภาพและข้อความที่ส่งตรงมาจากเบอร์นิรนาม มันคือภาพถ่ายเอกสารใบนึง... ใบรับรองผลการตรวจ DNA ระหว่างเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง กับชายหนุ่มในภาพที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับกวินทร์ราวกับแกะ! และข้อความด้านล่างระบุไว้ชัดเจนว่า *[ความลับที่คุณซ่อนไว้... กำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า]* พิมพ์มาดาหน้าซีดเผือด มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ขณะที่กวินทร์เดินเข้ามาใกล้ด้วยความสงสัย เมื่อก้มมองเห็นภาพบนหน้าจอโทรศัพท์ในมืออดีตภรรยา ดวงตาคมกริบของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ชฎาพรายไวน์แดง