ความจริงที่มาสายไป

“ปล่อยมือคุณออกไปจากแขนฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ คุณกวินทร์” เสียงของพิมพ์มาดาราบเรียบ ทว่าสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เธอไม่ได้แม้แต่จะหันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านขวางทางอยู่บริเวณโถงทางเดินส่วนตัวของโรงแรมหรู กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่เธอเคยหลงใหล กลับกลายเป็นกลิ่นที่เธอปรารถนาจะลบเลือนให้หายไปจากความทรงจำ “ไม่... ผมไม่ปล่อย” กวินทร์ยื้อแขนของเธอไว้แน่นขึ้นอีกนิด แรงบีบที่ไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงให้เธอต้องหยุด “คุณต้องฟังผม พิมพ์... สิ่งที่คุณรู้มามันไม่ใช่ทั้งหมด ผมมีเหตุผลของผม และผมพร้อมจะชดใช้ทุกอย่างที่เคยทำกับคุณ” พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพชดังก้องไปทั่วทางเดินอันเงียบสงัด เธอหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยรอยร้าวฉานของอดีตสามี “เหตุผลเหรอคะ? คำพูดสวยหรูที่เก็บไว้ใช้ตอนที่ตัวเองกำลังจะสูญเสียทุกอย่างสินะคะ สำหรับฉัน... คำอธิบายของคุณมันก็แค่เสียงรบกวนที่น่ารำคาญ ไม่ได้มีความหมายอะไรไปมากกว่าการแก้ตัวให้ตัวเองดูเป็นคนดีขึ้นมาบ้างเท่านั้นเอง” “พิมพ์! อย่าใจร้ายกับผมนักเลย” กวินทร์ก้าวประชิดตัวจนแผ่นหลังของพิมพ์มาดาชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของหญิงสาวปะทะเข้ากับจมูกของเขา ความถวิลหาที่ซ่อนเร้นมาตลอดหลายปีพรั่งพรูออกมาจนเขาลืมสิ้นซึ่งมาดผู้นำทางธุรกิจ “คุณไม่รู้หรอกว่าแต่ละวันที่ผ่านมา ผมทรมานแค่ไหนที่ต้องเห็นคุณเดินไปกับไอ้ศิลา... เห็นคุณยิ้มให้มัน ทั้งที่รอยยิ้มนั้นควรจะเป็นของผม!” มือหนาเลื่อนขึ้นไปแตะที่ข้างแก้มเนียนใสอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้พิมพ์มาดาใจสั่นไหวอย่างไม่อาจปฏิเสธ ทว่าเธอรีบสะบัดหน้าหนีด้วยความรังเกียจตัวเองที่ยังคงหวั่นไหวต่อสัมผัสของปีศาจตนนี้ “คุณไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรจากฉันอีกแล้วกวินทร์ ที่ที่เคยเป็นของคุณ... ฉันได้ลบมันทิ้งไปหมดแล้ว และตอนนี้หัวใจของฉัน... มันก็ไม่มีพื้นที่ว่างเหลือให้คนอย่างคุณอีกต่อไป” กวินทร์ไม่ฟังคำปฏิเสธ เขากดริมฝีปากลงบนซอกคอระหงของเธออย่างแรงด้วยความอัดอั้น ความหอมกรุ่นของผิวสาวกระตุ้นสัญชาตญาณดิบที่เขาพยายามสะกดไว้ให้แตกกระจาย พิมพ์มาดาสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อลิ้นร้อนชื้นลากผ่านไหปลาร้า เธอยกมือขึ้นผลักอกเขา แต่เขากลับรวบมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว แรงบดเบียดของร่างกายกำยำทำให้เธอรับรู้ถึงความต้องการที่ดิบเถื่อนและชัดเจนของเขา “ความจริงที่ผมจะบอก... คือผมไม่เคยมีใครอื่น และผมรักคุณมาตลอด ต่อให้คุณจะเกลียดผมแค่ไหน ผมก็จะทวงคุณคืนมา ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” คำสารภาพแผ่วพร่าข้างใบหูทำเอาพิมพ์มาดาชะงักไปชั่วครู่ ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ตอบโต้อะไร ประตูห้องพักสุดหรูที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มอีกคนที่เธอมอบหัวใจให้ในเวลานี้ “กวินทร์... ปล่อยเธอซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” ศิลายืนอยู่ตรงนั้น แววตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง แต่กลับมีรังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมา กวินทร์ค่อยๆ ผละออกช้าๆ สายตาของสองชายหนุ่มประสานกันราวกับจะแผดเผาให้มอดไหม้ พิมพ์มาดาหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธแค้นและเสียหลัก เธอรีบคว้ากระเป๋าถือแล้วเดินผ่านกวินทร์ไปโดยไม่หันกลับมามอง “คุณไม่มีวันได้หัวใจของฉันคืนหรอกกวินทร์... เพราะมันตายไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่านั่นแล้ว” ทิ้งไว้เพียงกวินทร์ที่ยืนนิ่งงันอยู่กลางความมืดมิดของทางเดิน เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความจริงที่เขาพยายามอธิบายถูกฝังกลบด้วยทิฐิที่เขาเคยสร้างขึ้นเองจนพังทลายลงในวันนี้ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับเพื่อจากไป สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นพรมหน้าห้องที่พิมพ์มาดาเพิ่งเดินผ่านไป มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเหมือนจะร่วงหล่นมาจากกระเป๋าของเธอ กวินทร์ก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ลายมือเขียนหน้าซองระบุชัดเจนว่าเป็นเอกสารจากโรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่ง เขาเปิดมันออกดูด้วยใจที่เต้นรัวเกินจังหวะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่แนบมากับผลการวินิจฉัย... ภาพของเด็กน้อยวัยประมาณสี่ขวบที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับเขาอย่างกับถอดแบบออกมา มือของกวินทร์สั่นจนแทบจะถือกระดาษไว้ไม่อยู่ พิมพ์มาดามีลูก... และเด็กคนนี้... ถ้าหากเขานับเวลาถอยหลังกลับไป มันก็คือช่วงเวลาที่เธอหายตัวไปจากชีวิตของเขาพอดี ชฎาพรายไวน์แดงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มเผยตัวในตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าด้วยความเข้มข้นที่มากกว่าเดิมนะคะ