สัมผัสที่ซ่อนความร้าวราน

“คุณคิดว่าน้ำตาหยดเดียวของคุณ จะพังทลายสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อทั้งชีวิตได้หรือคะ กวินทร์” เสียงหวานทุศกที่เจือความเยียบเย็นดังขึ้นในความสลัวของห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอกกระจกใสบานใหญ่ทาบทับร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีไวน์แดงของพิมพ์มาดา เธอไม่ได้หันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนค้ำร่างอยู่ตรงประตูแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวสวยยังคงจรดอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อตรวจแบบเครื่องประดับคอลเลกชันใหม่ที่ร่วมมือกับแบรนด์ระดับโลกอย่างไม่สะทกสะท้าน กวินทร์ยืนนิ่งเป็นหิน ปอดของเขาเหมือนถูกสูบออกจนหมดสิ้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น—น้ำเสียงที่เคยเอ่ยคำว่ารักเขาด้วยความภักดี แต่วันนี้มันกลับกลายเป็นอาวุธเคลือบยาพิษที่กรีดแทงหัวใจเขาจนพรุน ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ร่างกายที่เคยสง่างามและเปี่ยมด้วยอำนาจ บัดนี้กลับสั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น ไหล่กว้างที่เคยแบกรับความเย่อหยิ่งทระนงทรุดต่ำลงเล็กน้อยภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่หลุดลุ่ยกระดุมบน ไม่มีคราบของนักธุรกิจผู้ไร้พ่าย ไม่มีรอยยิ้มเย้ยหยันที่เคยใช้เหยียบย่ำเธอในอดีต เบื้องหน้าพิมพ์มาดาในตอนนี้ เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังพังทลายลงอย่างช้าๆ “ผมไม่ได้มาเพื่อทำลายมันอีกแล้ว… พิมพ์” เสียงของกวินทร์แหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน มันสั่นเครือและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมานานนับปี พิมพ์มาดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอยอมละสายตาจากงานแล้วหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววตัดพ้อในวันวาน บัดนี้กลับว่างเปล่าและนิ่งสนิท ราวกับเธอมองทะลุผ่านเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ “ถ้างั้นคุณมาทำไมคะ ดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้ หุ้นส่วนคนสำคัญของบริษัทคู่แข่งอย่างคุณ ควรจะไปเฉลิมฉลองความสำเร็จกับศิลาไม่ใช่หรือไง ทำไมต้องมาทำหน้าตาเหมือนคนใกล้ตายอยู่ในห้องทำงานของฉันด้วย” คำพูดจิกกัดที่บาดลึกทำให้สันกรามของกวินทร์ขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ความหึงหวงและสำนึกผิดตีรวนขึ้นมาจุกอกจนเขาแทบหายใจไม่ออก ภาพที่ศิลายืนโอบเอวเธอในงานเลี้ยงเมื่อสัปดาห์ก่อนยังคงกรีดแทงสมองเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือความจริงที่ว่า เขารู้ดีว่าตนเองไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหึงหวง “อย่าพูดชื่อมัน… ได้โปรด พิมพ์” กวินทร์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว แรงปะทะจากร่างหนาทำให้พิมพ์มาดาต้องถอยหลังจนสะโพกแนบชิดกับขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบของเขาแดงก่ำ หยาดน้ำใสคลอหน่วยอยู่ในหน่วยตาอย่างน่าเวทนา—ภาพที่ไม่มีใครในโลกเคยได้เห็นจากอดีตซีอีโอผู้เย่อหยิ่ง “ผมทนไม่ไหวแล้ว… ผมเห็นคุณกับมัน ผมแทบคลั่ง พิมพ์ รู้ไหมว่าทุกวินาทีที่ไม่มีคุณ ผมเหมือนตกนรกทั้งเป็น… ยกโทษให้ผมเถอะนะ ได้โปรด…” กวินทร์ทรุดตัวลงคุกเข่าลงตรงหน้าเธออย่างไร้ศักดิ์ศรี มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปกุมชายกระโปรงสูทของเธอไว้แน่น ใบหน้าคมคายซบลงกับหน้าท้องราบเรียบของหญิงสาวสะอื้นไห้เงียบๆ ความอบอุ่นจากลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผ่านเนื้อผ้าทำให้พิมพ์มาคารู้สึกสะท้านวาบในอก เธอขยับตัวจะถอยหนี แต่ทว่ามือแกร่งกลับรวบเอวเธอไว้แน่นขึ้น ราวกับเธคือสิ่งยึดเหนี่ยวสุดท้ายเดียวในชีวิตที่ผุกร่อนของเขา “ปล่อยค่ะ กวินทร์! คุณทำบ้าอะไรของคุณ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!” พิมพ์มาดาตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำตาอุ่นร้อนที่ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาสัมผัสผิวเนื้อ หัวใจที่ด้านชามานานเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอไม่เคยเห็นมุมนี้ของเขา—มุมที่ยอมจำนนและพังทลายต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ “ไม่… ผมจะไม่ปล่อยอีกแล้ว” กวินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยร้าวและความโหยหาคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเธออย่างเด่นชัด “คุณจะเกลียดผม จะเหยียบย่ำผมยังไงก็ได้ พิมพ์ แต่อย่าผลักไสผมออกไปจากชีวิตคุณอีกเลย… ผมขอร้อง…” กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ยิ่งปลุกเร้าบรรยากาศรอบตัวให้ตึงเครียดและอบอวลไปด้วยความเร่าร้อนอันตราย ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นรำพันระรัว กวินทร์เคลื่อนกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ถูกกดทับมาเนิ่นนาน ก่อนที่เขาจะโน้มใบลงมาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของเธอทันทีโดยไม่รอให้เธอทันได้ตั้งตัว “อื้อ…!” พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นจะผลักอกแกร่งออก แต่รสจูบที่ทั้งดุดัน ดิบเถื่อน และเปี่ยมล้นไปด้วยความโหยหากลับดึงดูดสติของเธอให้หลุดลอยไปในชั่วพริบตา ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลเว้าวอน ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ราวกับคนอดอยากที่ได้พบหยาดน้ำทิพย์กลางทะเลทราย ความโกรธแค้นที่เธอสะสมมานานนับปีเริ่มหลอมละลายกลายเป็นความซ่านสยิวที่วิ่งพล่านไปทั่วอณูผิว ร่างระหงอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง มือเรียวที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แรงปรารถนาที่ซ่อนเร้นภายใต้ความเย็นชาถูกปลุกเร้าให้ตื่นขึ้นอย่างรุนแรง ลลมหายใจหอบกระชั้นประสานเข้าหากันในความเงียบงันของห้องทำงาน กวินทร์อุ้มร่างบางขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้แรงต้าน มือหนาสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงท้ายทอยเธอให้รับองศาจูบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลูบไล้ไปตามแนวสันหลังและสะโพกโค้งเว้าทำเอาพิมพ์มาดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความเร่าร้อนของบทรักที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานนับปีโหมกระหน่ำเข้าใส่ทั้งคู่ราวกับพายุฝนในฤดูร้อน ความยินยอมพร้อมใจและแรงอารมณ์ที่โหยหากันและกันทำให้บทสนทนากลายเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย เสื้อสูทสีไวน์แดงถูกปลดกระดุมออกอย่างไร้ความปรานี ผิวเนียนละเอียดสีน้ำผึ้งกระทบกับแสงไฟสลัวจนกวินทร์แทบคลั่ง เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มเบาๆ จนเกิดรอยแดงกุหลาบเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ขณะที่มือเรียวของพิมพ์มาดาก็จิกขยุ้มอยู่บนเส้นผมสีดำสนิทของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พวยพุ่งขึ้นมาจนแทบขาดใจ ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่กำลังดิ่งลึกและเร่าร้อนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกลับแผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ ทว่าทั้งคู่ต่างไม่มีใครสนใจ จนกระทั่งหน้าจอแสดงผลสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากกล้องวงจรปิดหน้าห้องชุดเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของเธอ กวินทร์ชะงักเล็กน้อย เขาผละใบหน้าออกจากซอกคอหอมด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองหน้าจอแท็บเล็ตที่ยังเปิดค้างไว้ ภาพจากกล้องวงจรปิดเผยให้เห็นร่างป้อมๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่งกำลังยืนกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรดอยู่หน้าประตูกระจก โดยมีพี่เลี้ยงสาวคอยยืนประคองอยู่ข้างๆ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง… ดวงตาคมกริบของกวินทร์ก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กชายคนนั้นได้อย่างชัดเจนผ่านแสงไฟสลัว—โครงหน้าคมคาย จมูกโด่งรั้น และดวงตากลมโตคู่นั้น… มันถอดแบบมาจากพิมพ์เขียวของตัวเขาเองอย่างไร้ที่ติ! หัวใจของกวินทร์หยุดเต้นไปชั่วขณะ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล เมื่อความจริงอันน่าตกตะลึงพุ่งเข้ากระแทกสมองอย่างจัง… ด้วยรักและปรารถนาดีจากใจ, ชฎาพรายไวน์แดง