ค่ำคืนในไร่ชา

“คุณกำลังพยายามพิสูจน์อะไรให้ฉันเห็นกันแน่คะ คุณกวินทร์... การตามติดฉันมาถึงไร่ชาปลายดอยแห่งนี้ มันไม่ได้ทำให้เรื่องของเราในอดีตมันน่าอภิรมย์ขึ้นมาหامหรอกนะคะ” น้ำเสียงของพิมพ์มาดาราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความถือดี ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นกันแดดทรงโตตวัดมองอดีตสามีที่ยืนขวางประตูเรือนพักรับรองกลางหุบเขา ไอร้อนจากเครื่องยนต์รถยนต์ที่เพิ่งดับลงยังไม่ทันจางหาย แต่ความกดดันระหว่างคนทั้งสองกลับคุกรุ่นยิ่งกว่าสภาพอากาศยามบ่าย กวินทร์ไม่ตอบทันที ชายหนุ่มปรายตามองกระเป๋าเดินทางสองใบของเธอ ก่อนจะก้าวประชิดเข้ามาด้วยท่าทีคุกคามที่คุ้นเคย ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกดูดิบเถื่อนและทรงเสน่ห์ในแบบที่เคยทำให้เธอลุ่มหลง กลิ่นกายปะปนกับกลิ่นไอหมอกและชาออร์แกนิกจาง ๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส พิมพ์มาดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “ผมไม่ได้มาเพื่อฟื้นฝอยหาตะเข็บเรื่องเก่า ๆ พิมพ์” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน แฝงความดุดันที่ถูกสะกดกลั้นไว้ “แต่ผมมาในฐานะนักลงทุนรายใหญ่ที่ถือหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ในโครงการรีสอร์ทไร่ชาแห่งนี้... และถ้าผมจำไม่ผิด หุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทคุณกำลังต้องการลายเซ็นอนุมัติงบประมาณจากผมไม่ใช่เหรอครับ?” “คุณใช้วิธีสกปรกอีกแล้วนะ!” พิมพ์มาดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนกับเสาไม้สักของระเบียง ความโกรธแลعริ้วขึ้นบนพวงแก้มเนียน “คุณรู้ว่าฉันต้องเคลียร์โปรเจกต์นี้ให้จบเพื่อพิสูจน์ฝีมือกับบอร์ดบริหาร... คุณถึงตามมาขัดขวางถึงที่นี่!” “ผมไม่ได้ขัดขวาง ผมกำลังอำนวยความสะดวกต่างหาก” กวินทร์ยื่นมือหนาออกไปปัดปอยผมที่ปลิวมาปรอบหน้าผากมนอย่างถือวิสาสะ นิ้วแกร่งเฉียดผ่านผิวแก้มอุ่นจัดจนพิมพ์มาดาสะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟช็อต “แต่ความสะดวกนั้น... มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” “ฝันไปเถอะค่ะ!” เธอปัดมือเขาออกอย่างแรง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความระ3อ “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่คุณจะหยิบยื่นเศษเงินแล้วสั่งให้ทำตามอำเภอใจเมื่อสามปีก่อนอีกแล้ว ถอยไปค่ะ ฉันจะเข้าห้องพัก!” แต่กวินทร์กลับใช้แขนข้างหนึ่งยันขอบระเบียงไว้ กักร่างเพรียวบางของเธอไว้ตรงกลางอย่างจงใจ ความใกล้ชิดนี้ทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนผิวกายสั่นสะท้าน กำแพงความเย็นชาที่พิมพ์มาดาเพียรสร้างมาตลอดสามปีเริ่มสั่นคลอนอย่างน่ากลัว เมื่อสายตาคมกริบของอดีตสามีทอดมองลงมาด้วยความโหยหาที่ปิดไม่มิด “สามปีที่ผ่านมา... คุณคิดถึงผมบ้างไหม พิมพ์” คำถามนั้นเปรียบเสมือนลูกธนูที่พุ่งตรงเข้าปักกลางใจ รอยแผลเป็นที่เธอคิดว่ามันสมานสนิทแล้วกลับปริแตกออกอย่างไร้เสียง ความเจ็บปวด ความโดดเดี่ยว และหยาดน้ำตาในค่ำคืนที่ถูกทิ้งให้อยู่ลำพังย้อนกลับมาทับถมจนลำคอตีบตัน พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือดเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก “ไม่เคยค่ะ” เธอยิ้มเยาะ หยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาถูกกักเก็บไว้ด้วยความทิฐิอันแรงกล้า “ผู้ชายใจร้ายอย่างคุณ... ไม่มีพื้นที่แม้แต่เศษเสี้ยวในความทรงจำของฉันหรอกค่ะ หลบไป!” สิ้นคำพูดนั้น ความอดทนเส้นสุดท้ายของกวินทร์ก็ขาดผึ่ง มือใหญ่รวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างของเธอกระแทกเข้ากับแผงอกกว้าง พิมพ์มาดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ กำปั้นเล็ก ๆ ระดมทุบลงบนลาดไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นรึจะสู้แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานนับปีของชายหนุ่มได้ “ปากเก่งนักนะ... งั้นผมขอทบทวนความทรงจำให้คุณใหม่ก็แล้วกัน ว่าผู้ชายใจร้ายคนนี้เคยทำให้คุณครางเรียกชื่อเขาด้วยความลุ่มหลงยังไงบ้าง” ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงต่อต้านทั้งหมดทันที มันไม่ใช่จูบแห่งการขอร้อง แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์จากความหึงหวงที่แผดเผาจนเขาแทบคลั่ง รสจูบดุดัน รุกเร้า และเต็มไปด้วยความโหยหาที่กัดกินหัวใจ พิมพ์มาดาพยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืน แต่เรียวปากหนากลับบดขยี้กลีบปากเธออย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย จนรสชาติเค็มปร่าของหยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาผสมผสานกับรสจูบวาบหวาม สัมผัสคุ้นเคยที่เธอเคยเกลียดชังและโหยหาในเวลาเดียวกันกำลังปลุกเร้าไฟปรารถนาที่มอดดับไปนานให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาเลื่อนสอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่มผ่านเนื้อผ้าลินินบางเบา ทำให้พิมพ์มาดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ขาสองข้างอ่อนยวบจนต้องจิกเล็บลงบนต้นแขนของเขาเพื่อพยุงตัว ความยินยอมพร้อมใจที่ซ่อนอยู่ใต้ข้ออ้างของการต่อต้านกำลังกัดกินศักดิ์ศรีของเธอทีละน้อย ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันท่ามกลางสายหมอกจาง ๆ ที่โรยตัวลงมาปกคลุมไร่ชา กวินทร์อุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ยอมให้ริมฝีปากเป็นอิสระ ขายาวก้าวพรวด ๆ เข้าไปในห้องพักก่อนจะปล่อยให้เเผ่นหลังนุ่มทับลงบนฟูกนอนหนานุ่ม ชุดเสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความปรานี ท่ามกลางแสงสลัวยามเย็นที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกใส เผยให้เห็นสรีระงดงามที่กวินทร์ไล่สายตามองด้วยความหลงใหลราวกับคนกระหายน้ำ “คุณมัน... คนบ้า...” พิมพ์มาดาหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและแรงอารมณ์ “ใช่... ผมมันบ้า และคุณนั่นแหละที่เป็นคนทำให้ผมเป็นแบบนี้” เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนียนจนเกิดรอยสีุ่กทับรอยเดิมที่เคยตีตราจองไว้ มือหนาลูบไล้เรียวขาโค้งเว้า ปลุกเร้าทุกอารมณ์สวาทให้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงครางหวานหูเล็ดลอดจากริมฝีปากที่บวมเจ่อ บทเพลงรักอันเร่าร้อน ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยความโหยหาดำเนินไปท่ามกลางความเงียบสงบของหุบเขา ร่างกายที่เคยบาดหมางหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในค่ำคืนแห่งการไถ่บาปที่ไม่มีใครยอมใคร เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้... เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงัน กวินทร์ที่กำลังนอนกอดร่างเปลือยเปล่าของพิมพ์มาดาอยู่บนเตียงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ขณะที่พิมพ์มาดารีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกายแล้วลุกขึ้นแต่งตัวอย่างลนลาน “ใครมาเคาะตอนนี้กันนะ...” เธอพึมพำด้วยความสงสัย กวินทร์ลุกขึ้นสวมกางเกงสแล็คอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจนที่ถูกขัดจังหวะเวลาส่วนตัว เขากระชากเปิดประตูห้องพักออกด้วยสีหน้าถมึงทึง เพื่อจะไล่แขกไม่ได้รับเชิญกลับไป ทว่า... ภาพเบื้องหลังบานประตู กลับทำให้ลมหายใจของอดีตนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เด็กชายตัวน้อยวัยราว ๆ สองขวบเศษ ในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักกำลังยืนกะพริบตาปริบ ๆ อยู่ในอ้อมแขนของศิลา—คู่แข่งทางธุรกิจที่เขารังเกียจเข้ากระดูกดำ และใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กคนนั้น... มีดวงตาคมกริบและโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากกวินทร์ราวกับพิมพ์เดียวกัน! “สวัสดีครับคุณกวินทร์... พอดีผมพา ‘น้องทัพ’ ลูกชายของพิมพ์มาส่งครับ พอดีคุณแม่เขาลืมโทรศัพท์มือถือไว้ที่รถผม” ศิลาส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้ พร้อมกับที่เด็กน้อยเอียงคอแล้วเอ่ยปากทักทายเสียงใส “คุณอาฮะ... ทำไมหน้าตาคุณอาถึงเหมือนผมจังเลยล่ะฮะ?” หัวใจของกวินทร์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับความจริงบางอย่างที่สั่นสะเทือนโลกทั้งใบของเขายิ่งกว่าแผ่นดินไหว! ด้วยรักและปรารถนาดีจากใจ, ชฎาพรายไวน์แดง