เช้าวันใหม่กับความสับสน

เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดบนโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท ดังขึ้นตัดความเงียบงันภายในห้องชุดหรูใจกลางกรุงอย่างเยียบเย็น พิมพ์มาดาปรายตามองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความสลัวของยามเช้าตรู่ นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดงามชะงักค้างจากการถือแก้วกาแฟอุ่นๆ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองข้อความบนหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง *"คุณพิมพ์มาดาคะ ทางเราส่งเอกสารยืนยันตัวตนของน้องรัน และผลตรวจ DNA รอบล่าสุดมาให้ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วค่ะ"* ประโยคสั้นๆ แต่กลับมีน้ำหนักดั่งภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดลงกลางใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวที่แล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว ความจริงที่เธอพยายามปกป้องและซ่อนเร้นมาตลอดหลายปี บัดนี้กำลังถูกบีบให้ต้องเผชิญหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ภาระอันหนักอึ้งในฐานะมารดาที่ต้องปกป้องลูกชายสุดที่รักกำลังเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่ชื่อว่า 'กวินทร์' อดีตสามีผู้ไม่เคยปล่อยวางสิ่งใดที่เคยเป็นของเขา ประตูห้องนอนใหญ่ถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างสูงสง่าของกวินทร์ก้าวออกมาในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม หยดน้ำยังคงเกาะพราวอยู่บนไรผมชื้นและลาดไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ บ่งบอกถึงความเป็นบุรุษเพศที่ทรงพลังและเย้ายวนในคราเดียวกัน สายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเธอและโทรศัพท์มือถือในมือด้วยความสงสัยระคนระแวง สัญชาตญาณดิบของนักธุรกิจผู้ล่าบอกเขาว่ามีบางอย่างกำลังถูกปิดบัง และมันเป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง "คุณกำลังอ่านอะไรอยู่ พิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดตัว ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนเธอรู้สึกได้ถึงไออุ่นและกลิ่นกายสะอาดผสมกับความเย้ายวนที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา พิมพ์มาดารีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงอย่างรวดเร็ว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกGอก ความหวาดหวั่นแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเธอรู้ดีว่าหากกวินทร์ล่วงรู้ความลับเรื่อง "น้องรัน" เด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาคมกริบและริมฝีปากหยักลึกถอดแบบมาจากผู้ชายคนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน โลกอันสงบสุขที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา จะต้องพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี "ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องใส่ใจค่ะ กวินทร์" เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาความเยือกเย็นและมาุกของนักออกแบบเครื่องประดับมือหนึ่งเอาไว้ แม้ว่ามือข้างที่ถือแก้วกาแฟจะสั่นน้อยๆ จนผิวกาแฟกระเพื่อมไหว กวินทร์หรี่ตามองปฏิกิริยาอันผิดปกติของอดีตภรรยา รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย เขาไม่เชื่อคำปฏิเสธนั้นเลยแม้แต่น้อย มือหนายื่นออกไปรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ แรงปะทะระหว่างร่างนุ่มหยุ่นกับแผงอกกำยำทำให้พิมพ์มาดาต้องสูดลมหายใจเข้าด้วยความตกใจ กลิ่นหอมละมุนจากเรือนร่างของหญิงสาวปลุกเร้าสัญชาตญาณความต้องการที่ถูกเก็บกักไว้ตลอดคืนให้ตื่นตัวขึ้นอีกครั้ง "หึ... ไม่ใช่เรื่องของผมอย่างนั้นหรือ?" กวินทร์โน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากหยักแทบจะชิดกับใบหูขาวสะอาด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอน้ำตาคลอด้วยความวาบหวามและคับแค้นใจในคราเดียวกัน "แต่ทุกอย่างที่เป็นคุณ... และทุกความลับที่คุณกำลังซ่อนไว้ มันคือเรื่องของผมทั้งสิ้น พิมพ์" อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งจู่โจมด้วยสัมผัสที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนริมฝีปากหยักกดจูบลงบนซอกคอหอมกรุ่นอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งรั้งเอวเธอให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่าง ส่วนมืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปตรท้ายทอยบังคับให้เธอเงยหน้ามารับสัมผัสอันดุเดือด พิมพ์มาดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นรึจะสู้แรงของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังคลั่งไคล้ "ปล่อยนะ... กวินทร์! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธปนร้าวราน "ผมไม่มีสิทธิ์งั้นหรือ?" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและแรงหึงหวงที่แผดเผา "จำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อคืนเราเพิ่งทำอะไรกันไป... ร่างกายของคุณมันตอบสนองผม ชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูดปฏิเสธพรรค์นั้นเสียอีก!" คำพูดจาเย่อหยิ่งและบาดลึกนั้นทำให้พิมพ์มาดานิ่งงัน ความทรงจำอันร้อนแรงและวาบหวามจากค่ำคืนที่ผ่านมาผุดวาบขึ้นในหัว สมองของเธอขาวโพลนเมื่อนึกถึงสัมผัสลึกซึ้งที่เผลอยินยอมพร้อมใจให้กับซาตานร้ายตนนี้ ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงภายใต้พันธนาการแห่งเสน่หาที่เขาเป็นผู้ถักทอขึ้นมาอย่างชำนาญ กวินทร์ไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งสติ ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจจนเธอกลืนเสียงครางประท้วงลงคอ รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและป่าเถื่อนทำให้สติสัมปชัญญะของพิมพ์มาดากระเจิงไปทีละน้อย มือใหญ่เริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของสรีระภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมบางเบา ความชำนาญและสัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาที่ซ่อนเร้นให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว พิมพ์มาดาสะิานเฮือกเมื่อปลายนิ้วร้อนผ่าวลากไล้ผ่านแผ่นหลังเปลือยเปล่า ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มเลือนรางหายไป แทนที่ด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานานหลายปี เธอพยายามจะผลักไสแต่เรียวแขนกลับยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้โดยอัตโนมัติ ร่างกายทั้งสองร่างหลอมรวมเข้าหากันด้วยแรงดึงดูดอันมืดมนและเย้ายวน กวินทร์อุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ปล่อยให้ริมฝีปากเป็นอิสระ พิมพ์มาดาหลับตาลงด้วยความจำยอมต่ออารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นครอบงำ เขาก้าวเดินไปยังเตียงนอนกว้างอย่างมั่น ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเพลิงสวาทและความสับสนในโชคชะตา ทั้งสองร่างทาบทับกันลงบนฟูกนุ่ม ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งและเร่าร้อนดำเนินไปท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและสัมผัสที่เรียกร้องการไถ่บาป กวินทร์มอบบทรักที่ทั้งดุดันและอ่อนหวานสลับกันไป ราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้เป็นเนื้อเดียวกันเพื่อลบเลือนความผิดพลาดในอดีต ส่วนพิมพ์มาดาก็ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความสุขสมอันวาบหวามจนหยาดเหงื่อซึมชื้นทั่วร่าง แต่ทว่า... ท่ามกลางความหวามไหวและเสียงครางกระซิบข้างกกหูของเขา ความเป็นจริงอันโหดร้ายก็ยังคงวนเวียนกลับมาหลอกหลอน เมื่อเสร็จสิ้นบทรักอันยาวนานและเร่าร้อน กวินทร์หลับตาลงพักผ่อนด้วยความเหนื่อยอ่อนในอ้อมแขนของเธอ ทว่าโทรศัพท์มือถือที่ถูกคว่ำไว้บนโต๊ะข้างเตียงกลับสั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้งอย่างต่อเนื่อง พิมพ์มาดาค่อยๆ แกะมือหนาที่กอดรัดเอวเธอไว้ออกอย่างระมัดระวัง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจออ่านข้อความล่าสุดที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ภาพถ่ายของเด็กชายวัยห้าขวบคนหนึ่งกำลังยืนยันตัวตนพร้อมกับเอกสารใบสูติบัตรที่มีชื่อบิดาเว้นว่างไว้... แต่ใบหน้าของเด็กชายในภาพกลับเด่นชัดยิ่งกว่าสิ่งใด ดวงตาคมกริบและรอยยิ้มมุมปากนั้นถอดแบบมาจากชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับอยู่ข้างกายเธอไม่มีผิดเพี้ยน และในวินาทีนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นจากด้านนอกห้อง พร้อมกับเสียงของแม่บ้านที่ตะโกนเข้ามาด้วยความตระหนก "คุณพิมพ์มาดาคะ! แขกไม่เชิญ... เอ่อ... คุณศิลากับเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังจะบุกขึ้นมาบนห้องแล้วค่ะ เขาบอกว่าเป็นลูกของคุณ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ