รอยร้าวในกลุ่มศัตรู

"ถ้าพวกคุณยังเถียงกันเรื่องการแบ่งผลประโยชน์ไม่ลงตัว เงินก้อนสุดท้ายสามร้อยล้านที่ฉันถืออยู่ ก็จะถูกโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของฉันแต่เพียงผู้เดียว... แล้วพวกคุณก็เตรียมตัวรับหมายศาลข้อหายักยอกทรัพย์ไปพร้อมๆ กับการล้มละลายได้เลยค่ะ" เสียงตบโต๊ะกระจกนิรานดร์ดังสนั่นก้องห้องประชุมวีไอพี ชั้นที่แปดสิบของโรงแรมหรูใจกลางเมือง เมฆินทร์สะดุ้งสุดตัว ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์บัดนี้ฉายแววตื่นตระหนกจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ เขากำหมัดแน่นจนข้อต่อขาวโพลน หันไปจ้องหน้าอดีตพรรคพวกอย่างเอาเรื่อง ขณะที่พงศกร หัวเรือใหญ่ฝ่ายกฎหมายของกลุ่มพันธมิตร กำลังหัวเราะออกมาด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว เย็นชา และเต็มไปด้วยความหยามเหยียด ความโลภและความเห็นแก่ตัวคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่ต้นกล้าไม่ต้องลงมือจุดไฟด้วยซ้ำ มันเป็นสัจธรรมข้อหนึ่งที่ต้นกล้ารู้ดีว่า มนุษย์ที่รวมตัวกันด้วยผลประโยชน์ มักจะแตกคอกันด้วยผลประโยชน์เช่นเดียวกัน และในตอนนี้ พันธมิตรฝ่ายตรงข้ามที่เคยประกาศกร้าวว่าจะโค่นล้างตระกูลใหญ่ของต้นกล้าให้พินาศ กลับกำลังกัดกินกันเองอย่างน่าสมเพช ลลิลยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างต้นกล้า ดวงตากลมโตคู่สวยมองภาพความแตกแยกเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ลึกซึ้ง เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นชาอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งของคนรัก ต้นกล้าไม่ได้แม้แต่จะชายตามองความวุ่นวายตรงหน้า เขากำลังหมุนแหวนเพชรบนนิ้วมือช้าๆ สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดลานจอดรถชั้นใต้ดิน—ภาพที่ส่งตรงมาจากบุคคลปริศนา... ภาพของใครบางคนที่กำลังถือมีดสั้นเดินตรงไปยังรถยนต์หรูของเมฆินทร์ "เธอคิดจะหักหลังพวกเราตั้งแต่แรกใช่ไหมนวล الغيظ!" เมฆินทร์คำรามเสียงต่ำ พุ่งตัวเข้ากระชากคอเสื้อหญิงสาวผู้กุมอำนาจการเงินของกลุ่มจนเธอล้มเซ "เงินในกองทุนลับหายไปไหนหมด สองร้อยล้านที่ควรจะเอามาหมุนเวียนค้ำประกันบริษัท ทำไมมันถึงเกลี้ยงบัญชี!" "ปล่อยฉันนะไอ้โง่!" นวลตบหน้าเมฆินทร์ฉาดใหญ่จนเสียงก้องกังวาน รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีแดงเข้ม "แกคิดว่าแกฉลาดคนเดียวหรือไง เมฆินทร์? บริษัทใกล้จะพังเพราะเงื้อมมือของไอ้เด็กตระกูลต้นกล้าอยู่แล้ว ฉันก็ต้องหาทางเอาตัวรอดสิยะ! เงินนั่นฉันโอนเข้าบัญชีต่างประเทศหมดแล้ว ไม่มีทางที่พวกแกจะได้คืนหรอก!" บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะระเบิด พงศกรที่เงียบมานานค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับซ่อนประกายอำมหิตไว้เต็มเปี่ยม เขาหยิบปืนพกขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น แล้ววางมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเสียงดัง *ตุบ* "ในเมื่อพวกเราตกลงกันไม่ได้..." พงศกรกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็นจนน่าขนลุก "งั้นก็ไม่ต้องมีใครได้อะไรทั้งนั้น ดีกว่าปล่อยให้เงินพวกนั้นตกไปอยู่ในมือของนวล หรือแม้แต่จะปล่อยให้พวกเราทุกคนต้องติดคุกหัวโตเพราะความโลภของแกคนเดียว เมฆินทร์" ต้นกล้าทอดสายตามองเกมการเมืองสกปรกที่กำลังล่มสลายลงด้วยน้ำมือของพวกมันเอง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความสะใจที่ถูกยกระดับขึ้นสู่งานศิลปะแห่งการแก้แค้น เขามองไม่เห็นความจำเป็นเลยสักนิดที่จะต้องออกแรงบดขยี้หนอนแมลงพวกนี้ด้วยมือของตัวเอง ในเมื่อพวกมันเลือกที่จะกลืนกินกันเองจนหมดสิ้นลมหายใจ "เกมใกล้จะจบแล้วสินะคะ" ลลิลกระซิบเบาๆ ข้างกาย พาง1005ือเรียวเล็กมาแตะที่แขนเสื้อของเขา เพื่อดึงสติให้เขากลับมาสู่ความเป็นจริงจากข้อความปริศนาบนหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงค้างคาอยู่ ต้นกล้าหันมาสบตากับคนรัก แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงชั่วพริบตาเมื่อมองเธอ ก่อนที่เขาจะกดหน้าจอโทรศัพท์เพื่อเปิดดูข้อความเต็มๆ ที่ถูกส่งเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับภาพถ่ายใบใหม่ที่ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก มันไม่ใช่ภาพของเมฆินทร์หรือพงศกร... แต่มันคือภาพถ่ายระยะประชิดของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่หน้าลิฟต์โดยสารในคอนโดมิเนียมส่วนตัวของลลิล—และผู้หญิงในภาพนั้นกำลังถือจดหมายผนึกผนผนึกตราประทับรูปกุหลาบดำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับสมุดบันทึกชำระแค้นเล่มที่ต้นกล้าคิดว่าเขาได้ฝังมันไว้ในอดีตอย่างไร้ร่องรอยแล้ว ก่อนที่ต้นกล้าระดับความเย็นชาจะทันได้ส่งสัญญาณเตือนภัย เสียงเคาะประตูกระจกห้องประชุมวีไอพีก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างจังหวะจะโคน ท่ามกลางความตกตะลึงของเมฆินทร์และพงศกรที่กำลังถือปืนหันไปมอง ประตูบานใหญ่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาด้วยฝาดก้าวสง่างาม เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกริบมองตรงมาที่ต้นกล้าและลลิลราวกับผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "สวัสดีค่ะ... คุณต้นกล้า และก็... คุณลลิล" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้น "ดิฉันคิดว่าพวกเราคงมีเรื่องต้องสะสางกันยาวๆ เลยนะคะในบทต่อไป..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับเกมการแก้แค้นอันหอมหวานนี้ด้วยกันนะคะ ต้นไม้ริมระเบียงจะรีบกลับมาเสิร์ฟความสะใจในตอนต่อไปอย่างแน่นอนค่ะ!