เงาแห่งความกลัว

เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ก* ลั่นสนั่นห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า ประดุจเสียงเคาะโลงศพที่ตอกย้ำว่า ทางหนีทีไล่ถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ธนภัทรทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรมราคาแพง เข่าของเขาอ่อนยวบราวกับไร้กระดูก แรงลมมหาศาลจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่จอดนิ่งอยู่บนลานดาดฟ้าด้านนอก ยังคงตีทะלטกระจกกันกระสุนจนเกิดเสียงคำรามต่ำๆ น่าสะพรึงกลัว ภาพตรงหน้าไม่ใช่ความฝัน และไม่ใช่ภาพหลอนจากความเครียด หากแต่มันคือความจริงอันโหดร้ายที่กำลังบดขยี้ความมั่น มั่นใจทั้งหมดในชีวิตของเขาให้แหลกละเอียดคามือ ชายชุดดำสี่คนในชุดสูทตัดเย็บเนี๊ยบกริบเดินเรียงแถวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า บรรยากาศรอบตัวพวกเขากดดันจนอากาศในห้องแทบเจือจางลง ธนภัทรเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เส้นเลือดฝอยในตาแตกซ่านจนแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนเสื้อเชิ้ตแนบติดแผ่นหลัง "พวก... พวกแกเป็นใคร! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร! ฉันคือกรรมการผู้จัดการ..." เสียงของธนภัทรขาดห้วงและสั่นพร่า เมื่อหนึ่งในชายชุดดำก้าวหลีกทางให้ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูก ต้นกล้า ก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นบัลลังก์ของธนภัทรด้วยท่าทีสบายๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อกั๊ก ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองเศษซากความพินาศตรงหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ไร้ซึ่งความสะใจ แต่มันคือความเย็นชาแบบเดียวกับที่ใช้มองมดปลวกตัวหนึ่งกำลังดิ้นรนก่อนถูกเหยียบให้จมดิน "กรรมการผู้จัดการบริษัทที่กำลังจะล้มละลายในอีกสามวินาทีข้างหน้างั้นเหรอคะ, คุณธนภัทร?" เสียงนุ่มลึกแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้นจากด้านหลัง ต้นกล้าไม่ได้มาคนเดียว ลลิล ก้าวตามเข้ามาด้วยชุดกระโปรงยาวสีขาวนวล ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยพลังอำนาจที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องเกรงขาม ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นกวาดมองเอกสารลับและบัญชีปลอมแปลงที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ร่างของคนที่เคยเหยียบย่ำพวกเขาเมื่ออดีต ธนภัทรอ้าปากพะงาบๆ สมองอันชาญฉลาดที่เคยใช้โกงกินและเหยียบหัวผู้อื่นบัดนี้หยุดทำงานลงอย่างสิ้นเชิง ภาพของเด็กหนุ่มยากจนในอดีตกับหญิงสาวที่เขาเคยสั่งให้ รปภ. ลากตัวออกไปจากตึก ซ้อนทับเข้ากับสองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในเวลานี้ "ตะ... ต้นกล้า... เป็นไปไม่ได้! เป็นไปได้ยังไง!" ธนภัทรละล่ำละลักตะโกนออกมาอย่างเสียสติ มือสั่นเทาพยายามเอื้อมไปคว้าแฟ้มเอกสารที่อยู่ใกล้ที่สุด แต่กลับถูกรองเท้าหนังขัดมันเหยียบลงไปเสียก่อน ต้นกล้าก้มมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ลดระดับลงมา ราวกับกำลังมองซากเดนที่ไร้ค่า "แปลกใจมากเหรอคะ? ที่คนที่แกเคยเหยียบย่ำจนจมดินเมื่อสามปีก่อน วันนี้กลับเป็นคนถือโฉนดที่ดินตึกนี้ทั้งหมด รวมถึงหุ้นร้อยละเก้าสิบเก้าของบริษัทที่คุณรักนักรักหนา" "แก... แกมันแค่... ไอ้พวกสวะบ้านนอก!" ธนภัทรแผדเสียงคำรามด้วยความเคียดแค้นและความกลัวที่ตีรวนขึ้นมาจนจุกอก เขาพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ก็ล้มลงไปอีกครั้ง "ฉันมีเส้นสาย! ฉันมีผู้ใหญ่หนุนหลัง! พวกแกไม่มีทางทำอะไรฉันได้หรอก!" ลลิลส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันช่างเย็นเยียบและเสียดแทงจิตใจคนฟังเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งขึ้นมาแล้วกดสปีเกอร์โฟน เสียงปลายสายดังขึ้นทันทีด้วยความตื่นตระหนก "คุณธนภัทรครับ! แย่แล้วครับ! ธนาคารใหญ่สามแห่งโทรมาแจ้งยกเลิกวงเงินสินเชื่อทั้งหมดพร้อมกัน แถม... แถมคณะกรรมการตรวจสอบบัญชีฉุกเฉินกำลังบุกเข้ามาที่สำนักงานใหญ่แล้วครับ! เรา... เราโดนฟ้องล้มละลายแล้วครับ!" มือของธนภัทรที่กำแน่นอยู่บนพื้นคลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง โลกทั้งใบพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา ความมั่งคั่ง อำนาจ และชื่อเสียงที่เขาใช้เวลาสร้างมาทั้งชีวิต มลายหายไปภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที ต้นกล้านั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ที่ธนภัทรเคยนั่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองอดีตผู้บริหารที่กำลังหลั่งน้ำตาด้วยความสิ้นหวัง นิ้วเรียหายเคาะเบาๆ บนพนักแขนเก้าอี้เป็นจังหวะช้าๆ "จำสมุดบันทึกเล่มนั้นได้ไหมคะ?" ต้นกล้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "วันที่แกโยعเงินใส่หน้าฉันแล้วบอกว่า 'คนอย่างแกไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้หรอก' วันนั้น ฉันเขียนบันทึกไว้หน้าแรกว่า... ฉันจะทำให้แกได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียทุกอย่าง แมกระทั่งสิทธิ์ในการหายใจ" ธนภัทรตัวสั่นเทา เขารู้สึกเหมือนมีเชือกมารัดคอแน่นขึ้นเรื่อยๆ ความตื่นตระหนกกัดกินวิญญาณของเขาจนไม่เหลือความเป็นมนุษย์ เขากลายเป็นเพียงสุนัขจนตรอกที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเอาชีวิตรอด ชายวัยกลางคนพุ่งเข้าหาเท้าของต้นกล้าอย่างลืมตัว พร้อมกับปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น "ต้นกล้า! ฉันขอร้อง! ปล่อยฉันไปเถอะนะ! ฉันมีลูกมีเมียที่ต้องดูแล! อยากได้อะไรเอาไปให้หมดเลย! เอาเงิน เอาบ้าน เอาทุกอย่างไปเลยก็ได้! ได้โปรด... เมตตาฉันสักครั้งเถอะ!" ธนภัทรโขกศีรษะลงกับพื้นพรมซ้ำๆ จนเกิดเสียงดังตุบๆ ลลิลมองภาพนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความเปราะบางในจิตใจของเธอถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นเกราะเหล็กที่แข็งแกร่ง ไม่มีพื้นที่หลงเหลือให้อภัยสำหรับคนชั่วช้าที่เกือบทำลายชีวิตพวกเขาในอดีต "ตอนที่แกไล่เราออกไปกลางสายฝน แกเคยมีความเมตตาให้เราบ้างไหมคะ?" ลลิลเอ่ยถามเสียงเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล ต้นกล้าโบกมือเพียงเล็กน้อย ชายชุดดำสองคนก็ก้าวเข้าไปหิ้วปีกธนภัทรขึ้นมาจากพื้นอย่างไม่ใยดี ร่างของอดีตผู้บริหารผู้ยิ่งใหญ่บัดนี้ไร้ซึ่งแรงต้านทาน เขาร้องไห้คร่ำครวญราวกับเด็กน้อย ถูกลากตัวมุ่งตรงไปยังประตูกระจกบานใหญ่ที่เปิดออกสู่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ด้านนอก ลมพัดกระโชกแรงจนร่างของเขาลอยเคว้งตามแรงดึงดูด "พาเขาไปส่งที่ 'ที่ที่เหมาะสม' กับสันดานของเขาหน่อยค่ะ" ต้นกล้าสั่งเสียงเย็นชา ขณะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและโอบเอวบางของลลิลไว้แนบกาย "แล้วจัดการปิดบัญชีทุกอย่างให้เรียบร้อย เรายังมีธุระต้องไปจัดการกับ 'ผู้สนับสนุน' ของเขาต่อในคืนนี้" ขณะที่ประตูกระจกกำลังจะถูกปิดลงเพื่อตัดขาดเสียงโวยวายภายนอก สายตาของธนภัทรที่ถูกกดให้นั่งลงบนเฮลิคอปเตอร์ก็เหลือบไปเห็นเงาร่างของใครอีกคนก้าวเข้ามาทางลิฟต์ส่วนตัวที่เพิ่งเปิดออก ร่างนั้นคือคนที่ธนภัทรคาดหวังไว้มากที่สุด... ผู้มีอิทธิพลระดับประเทศผู้กุมความลับทั้งหมดของเขา แต่ทว่า... ร่างนั้นไม่ได้เดินมาเพื่อช่วยชีวิตเขา ทว่า... ร่างนั้นกลับถูกชายชุดดำอีกกลุ่มหนึ่งล็อกแขนไว้ไพล่หลัง ใบหน้าของคนผู้นั้นซีดเผือดไร้สีเลือด และที่น่าตกใจที่สุดคือ ในมือของคนผู้นั้นกำลังถือเอกสารสีดำสนิทที่มีตราประทับตระกูลของต้นกล้าเด่นชัด ธนภัทรเบิกตากว้างจนแทบทะลัก หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อตระหนักได้ว่า... ศัตรูที่พวกเขากำลังสู้ด้วยในคืนนี้ ไม่ใช่แค่คนธรรมดาที่กุมความแค้น แต่คือ "ปีศาจ" ที่ควบคุมหมากทุกตัวบนกระดานนี้มาตั้งแต่เริ่มต้นแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะคะ ต้นไม้ริมระเบียงซาบซึ้งใจมากๆ ค่ะ