การปะทะกันครั้งแรก

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางมหานคร ทว่ามันกลับไม่อาจกลบกลิ่นอายความอวดดีที่ลอยฟุ้งมาจากกลุ่มคนรอบกาย "กรณ์" ทายาทบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับกลางที่กำลังพองขนทำตัวราวกับเจ้าของแผ่นดิน หัวเราะร่วนเสียงดังกลบเสียงดนตรีคลาสสิกเบื้องหลัง เขากำลังยืนล้อมวงอยู่กับกลุ่มไฮโซตกกระป๋องและผู้บริหารปากจัดที่พร้อมจะเลียแข้งเลียขาใครก็ตามที่มีผลประโยชน์ร่วมกัน สายตารjของกรณ์กวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หญิงสาวร่างบางในชุดเรียบง่ายแต่น่าทะนุถนอมซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล—ลลิล "อ้าว, ลลิล! เธอยังกล้าโผล่หน้ามางานสังคมระดับนี้อีกหรือ นึกว่าเอาเวลาไปวิ่งรอนเร่หาเงินใช้หนี้ให้ไอ้เด็กสร้างภาพนั่นหมดแล้วเสียอีก" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากปากของกรณ์ เขาจงใจพูดด้วยโทนเสียงที่ดังพอจะดึงดูดความสนใจจากแขกเหรื่อรอบข้างให้หันมามองเป็นตาเดียว ลลิลเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บแปลบวิ่งริ้วขึ้นมาในอก มือเรียวเล็กที่ถือแก้วน้ำแร่สั่นเทาเล็กน้อย ความเปราะบางของเธอมักเป็นเป้าให้พวกมีปมด้อยหยิบมาเหยียบย่ำเสมอ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกไป ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูปของ "ต้นกล้า" ก็ก้าวเข้ามาบังร่างของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง ราวกับกำแพงเหล็กกล้าที่พร้อมปกป้องเคนยางจากคมมีดทุกรูปแบบ ต้นกล้าไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวออกมาทางสีหน้าแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉย เย็นชา และไร้อารมณ์ ราวกับกำลังมองดูฝุ่นผงไร้ค่าที่ปลิวผ่านหน้า ดวงตาคมกริบกวาดมองกรณ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เหยียดหยามยิ่งกว่าที่อีกฝ่ายทำกับลลิลเสียอีก ความเงียบงันชั่วขณะแผ่ซ่านออกไปรอบตัว บรรยากาศรอบข้างที่เคยอึกทึกพลันลดระดับเสียงลงราวกับถูกสะกดด้วยออร่าอันน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวของทายาทพันล้านผู้กุมอำนาจที่แท้จริง "คนที่มีเวลาว่างมาเห่าหอนใส่ผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้ มักจะเป็นพวกที่ใต้เท้าไม่มีแผ่นดินจะซุกหัวนอนอยู่แล้วสินะคะ" ต้นกล้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับเชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีนั้นไม่ได้สื่อถึงความ มิตรไมตรี แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม กรณ์หน้า2สีย สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ถูกหักหน้าต่อหน้าธารกำนัล "แก! ไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า แกกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉัน รู้ไหมว่าหุ้นโครงการใหม่ของฉันกำลังจะเซ็นสัญญากับกลุ่มทุนใหญ่ มูลค่าหลายพันล้าน! แกมันก็แค่ไอ้เกาะผู้หญิงกินที่วันๆ ดีแต่ทำตัวอวดรวยหลอกลวงชาวบ้าน!" เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบห้อง แขกหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบ บางคนมองต้นกล้าด้วยสายตาสสมน้ำหน้า ขณะที่บางคนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ—ความเยือกเย็นอย่างไร้ที่ติของต้นกล้า และความจริงที่ว่า ไม่มีใครกล้าแต่งตัวด้วยสูทผ้าไหมอิตาลีทอพิเศษปักด้ายทองคำขาวแบบที่ต้นกล้าสวมใส่ เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาจะเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ระดับแถวหน้าของประเทศ ลลิลเอื้อมมือมาแตะชายเสื้อของต้นกล้าเบาๆ สัมผัสที่สั่นเทานั้นส่งผ่านความกังวลมาถึงเขา ต้นกล้าเหลือบสายตากลับมามองคนรักเพียงเสี้ยววินาที ความเย็นชาในแววตาพลันอ่อนลงกลายเป็นความอบอุ่นลุ่มลึกที่มอบให้แค่เธอคนเดียว ก่อนที่เขาจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับกรณ์อีกครั้ง พร้อมกับควักสมุดบันทึกหนังแท้สีดำสนิทเล่มคุ้นตาออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทรwith a slow, deliberate motion. "พูดถึงเรื่องพันล้าน... น่าสนใจเสียจริงนะคะ" ต้นกล้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึก เขาเปิดหน้ากระดาษสีครีมหนาด้วยปลายนิ้วเรียว "โครงการอصفาสร้างตึกระฟ้าของเธอกำลังจะพังทลายลงในอีกสามนาทีข้างหน้า เพราะธนาคารพันธมิตรหลักของเธอ... เพิ่งจะได้รับเอกสารการตรวจสอบบัญชีทุจริตย้อนหลังที่ฉันเพิ่งเซ็นอนุมัติส่งให้เมื่อกี้เองค่ะ" กรณ์ชะงัก รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าแข็งค้าง "แก... แกพูดเรื่องอะไร บ้าบออะไรของแก!" ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของกรณ์ก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นทำลายความเงียบ กรณ์หยิบขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา หน้าตาของเขาซีดเผือกทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าจอ—ประธานธนาคารใหญ่ผู้ปล่อยกู้ "ฮะ... ฮัลโหลครับท่านประธาน..." กรณ์กรอกเสียงลงไปด้วยความร้อนรน ทว่าเสียงที่ตอบกลับมาดังลอดลำโพงโทรศัพท์จนทุกคนรอบข้างได้ยินอย่างชัดเจน "นายกรณ์! แกไปทำอีท่าไหนมาวะ! ตอนนี้สำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินอายัดบัญชีบริษัทเราหมดแล้ว แถมหุ้นร่วงติดฟลอร์ 30% ในพริบตาเดียว! แกไปหาเรื่องใครมาวะ... แกฉิบหายแล้ว!" โทรศัพท์มือถือหลุดจากมือร่วงลงกระทบพื้นพรมเสียงดังสนั่น กรณ์เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ดวงเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขาดงเงยหน้าขึ้นมองต้นกล้าด้วยสายตาที่หวาดกลัวราวกับเห็นมัจจุราชยืนอยู่ตรงหน้า ต้นกล้าก้มลงมองศัตรูผู้เคยเย่อหยิ่งที่ตอนนี้กำลังคุกเข่าอยู่แทบเท้า รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง "เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเองนะคะ... คุณกรณ์" ทว่าในจังหวะที่ทุกคนกำลังตะลึงงันกับภาพตรงหน้า เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถง พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิงที่ก้าวออกมาจากเงาสลัว พร้อมรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้หัวใจของต้นกล้ากระตุกวูบ—บุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ และเป็นอดีตคนที่ต้นกล้าพยายามหนีให้ห่างที่สุด ได้ก้าวเข้ามาประจันหน้าท่ามกลางความเงียบงันของทุกคนในงาน หวังว่ารี้ดทุกท่านจะสะใจกับหมากตาดแรกนี้ และเตรียมตัวรับแรงกระแทกในเกมถัดไปที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนหน้านะคะ