รอยแผลที่ถูกซ่อน

คราบน้ำตาบนแก้มของลลิลแห้งกรังไปนานแล้ว แต่รอยช้ำสีม่วงคล้ำบริเวณข้อมือขาวราวกระเบื้องเคลือบนั้น ยังคงเป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่า โลกใบนี้ไม่เคยปรานีคนไร้อำนาจ ต้นกล้าทรุดกายลงนั่งบนขอบเตียงสลัว กลิ่นอายของความมั่งคั่งและอำนาจที่ติดตัวเขามาตลอดไม่เคยช่วยให้บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ดูอบอุ่นขึ้นได้เลย นิ้วเรียวยาวดึงชายเสื้อเชิ้ตสีดำราคาแพงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่สั่นเทาของหญิงสาวอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ แก้วตาดวงใจของเขาจะแตกสลายคามือ "พี่บอกแล้วใช่ไหมคะ ว่าอย่าไปเหยียบที่นั่นอีก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดทับหัวใจมาเนิ่นนาน มันไม่ใช่เสียงดุ ทว่าราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยกระแสคลั่งแค้นที่ถูกกดทับไว้ใต้ก้นบึ้ง ลลิลเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตบวมช้ำมองสบตาชายหนุ่มผู้เป็นทั้งโลกทั้งใบของเธอ มุมปากของหญิงสาวกระตุกยิ้มฝื่อน ขมขื่นจนเกินกว่าจะบรรยาย "ถ้าฉันไม่ไป แล้วหนี้ของแม่พิมพ์จะหมดไปได้ยังไงล่ะคะ... ต้นกล้า" เสียงหวานเอ่ยแหบพร่า เธอดึงมือออกจากการกุม "พวกมันไม่ได้ต้องการเงินหريكหราหรอกค่ะ ลลิล พวกมันต้องการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนที่ไม่มีทางสู้ต่างหาก" ต้นกล้าแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างสุดซึ้งเมื่อมองร่างบางตรงหน้า "จำคำของพี่ไว้นะคะ... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ใครก็ตามที่กล้าทำให้หยดน้ำตาของลลิลร่วงหล่น มันจะต้องชดใช้ด้วยทุกอย่างที่มันมี" ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาไม่ได้เริ่มต้นบนกองเงินกองทอง หากแต่ก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาจากเศษซากความร้าวรานในอดีต วันที่ต้นกล้ายังเป็นเพียงไอ้หนุ่มก้นบؤวที่ไม่เหลือใคร ลลิลคือคนเดียวที่แบ่งปันขนมปังแผ่นสุดท้ายให้ในตรอกมืด ยามที่เธอถูกรุมทึ้งจากสังคมจอมปลอม ต้นกล้าคือคนที่ใช้ลำตัวกำบังคมมีดและคำดูถูกเหยียดหยาม พวกเขาต่างเป็นแผลเป็นของกันและกัน... เป็นความเปราะบางที่ง “ดงาม” ท่ามกลางความเน่าเฟะของโลกใบนี้ "อย่าทำอะไรบ้าๆ เลยนะคะ ต้นกล้า..." ลลิลเอื้อมมือมาแตะแก้มสากของชายหนุ่ม สัมผัสที่คุ้นเคยช่วยดึงสติของเขาให้กลับมา "ตระกูลเกริกไกรภัทรของพี่เพิ่งกลับมาผงาดในตลาดทุน อย่าเอาอนาคตมาเสี่ยงกับผู้หญิงต้อยต่ำอย่างฉันเลยค่ะ" "ต้อยต่ำงั้นหรือคะ?" ต้นกล้าเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "สำหรับพี่แล้ว ลลิลมีค่ามากกว่าตระกูลเศษสวะพวกนั้นรวมกันเสียอีก สมุดบันทึกเล่มนั้น... พี่จดบัญชีแค้นของพวกมันไว้ครบทุกตัวอักษรแล้วค่ะ และคืนนี้ จะเป็นฤกษ์งามยามดีที่เราจะเริ่มเปิดฉากเช็คบิล" ชายหนุ่มหยิบสมุดปกหนังสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท มันเป็นวัตถุที่ดูธรรมดา แต่กลับแผ่ไอสังหารเยียบเย็นออกมาอย่างประหลาด ภายในบันทึกเล่มนี้คือรายชื่อของเหล่าไฮโซและนักธุรกิจผู้ดีจอมปลอมที่เคยเหยียบย่ำ ลลิล ในงานประมูลการกุศลเมื่อสัปดาห์ก่อน พวกมันหัวเราะเยาะ เยาะเย้ยถากถาง และเกือบจะฉีกทึ้งศักดิ์ศรีของเธอให้แหลقคามือ เพียงเพราะเธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาที่หลุดเข้าไปในวงจรอันซิวิไลซ์ของพวกมัน ปฏิกิริยาของลลิลเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นระคนโล่งใจ เธอกลัวอำนาจมืดในมือของชายหนุ่ม แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจดวงนี้กำลังเรียกร้องหาความสะใจและการล้างแค้น "พี่จะทำอะไรคะ?" หญิงสาวถามเสียงสั่น "ทำให้พวกมันรู้ซึ้งไงคะ ว่าการไม่มีเงินแม้แต่บาทเดียวเพื่อซื้อข้าวกิน... มันรู้สึกทรมานจนอยากตายทั้งเป็นอย่างไร" ต้นกล้าหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดหน้าแรก ปากกาหมึกซึมราคาแพงถูกจรดลงไปอย่างมั่น ทว่า ในจังหวะที่หมึกหยดสุดท้ายกำลังจะตวัดลงบนกระดาษ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ สามครั้งติดๆ กัน... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ทั้งสองชะงัก ลลิลสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดผวา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ในยามวิกาลเช่นนี้ จะมีใครล่วงรู้ที่หลบซ่อนแห่งนี้ได้อย่างไร ต้นกล้าเก็บสมุดบันทึกเข้าเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาไร้ความรู้สึก แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องราวกับสัตว์ป่าที่กำลังเตรียมตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมไปจับด้ามปืนพกสีดำสนิทที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนอย่างเงียบเชียบ "อยู่ที่นี่นะคะ ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด" เขาเอ่ยกระซิบสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ประตูห้องช้าๆ ราวกับภูตผีที่ไร้เสียงฝีเท้า ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะครั้งที่สองดังขึ้น หนักหน่วงและไร้ความปรานี ยิ่งกว่าเดิม ราวกับผู้มาเยือนรู้ดีว่าเบื้องหลังบานประตูนี้ซ่อนความลับอะไรเอาไว้ ต้นกล้าสูดหายใจเข้าลึก พลางเอื้อมมือบิดลูกบิดประตูออกอย่างรวดเร็ว— แสงไฟสลัวจากทางเดินสาดกระทบเข้ากับใบหน้าของแขกยามวิกาล และสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้ทายาทพันล้านผู้เย็นชาถึงกับผะเผง นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี! "สวัสดีค่ะ คุณต้นกล้า... ดูเหมือนว่า เรามีเรื่อง 'สนุกๆ' ต้องสะสางกันยาวเลยนะคะ" รอยยิ้มอันคุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยพิษสงของหญิงสาวผู้หนึ่ง เอ่ยทักทายขึ้นเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักในลำคอที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ ต้นไม้ริมระเบียงหวังว่ารี้ดทุกท่านจะตื่นเต้นและพร้อมไปต่อกับเกมกระดานแรกเริ่มนี้ในตอนถัดไปนะคะ