เทศกาลร่ายมนตร์ประจำปี

“ถ้านายยังไม่หยุดเขย่ากล่องนั่น ผมสาบานได้เลยว่าเทศกาลปีนี้ นายจะได้กลายเป็นขนมปังอบกรอบรสภูตแทนอาหารว่างแน่ ฟัดจ์!” ลินน์ตวาดเบาๆ พลางคว้าข้อมือเล็กๆ ของเจ้าภูตจิ๋วที่กำลังทำตัวเป็นจอมโจรขโมยขนมหวานจากซุ้มจัดเลี้ยงของสภานักเรียน เสียงดนตรีบรรเลงบทเพลงเวทมนตร์ก้องกังวานไปทั่วลานกว้างของโรงเรียนอาร์คาเดีย งานเทศกาลร่ายมนตร์ประจำปีนี้เต็มไปด้วยแสงสีระยิบระยับที่เกิดจากละอองเวท ซึ่งลอยฟุ้งราวกับหิ่งห้อยยักษ์ แสงสีครามและทองสลับกันไปมาบนท้องฟ้าเหนือหอคอยสูงเสียดฟ้า ฟัดจ์กางหูยาวๆ ของมันออก พลางทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ “โธ่ ลินน์! นายก็รู้ว่าพลังงานของงานนี้มันช่างหอมหวานจนข้าอดใจไม่ไหว แถมเจ้ากล่องนี่... มันสั่นผิดปกติมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วนะ ไม่เชื่อลองฟังดูสิ” ลินน์ชะงัก สายตาจับจ้องไปที่กล่องไม้เก่าคร่ำคร่าในมือของฟัดจ์—กล่องใบเดียวกับที่ส่งเสียงประหลาดในห้องสมุดเมื่อคืนวาน มันไม่ได้มีเสียงดนตรีหรือเสียงสั่นสะเทือนแบบสิ่งของทั่วไป แต่มันเป็นเสียงเหมือนจังหวะหัวใจ... หัวใจที่กำลังเต้นแรงและโหยหาเจ้าของ “ลินน์ อย่าไปยุ่งกับมันตอนนี้เลย” เสียงหวานทว่าราบเรียบของเซเลสเต้ดังขึ้นจากด้านหลัง เธอปรากฏตัวในชุดเครื่องแบบพิธีการสีขาวสะอาดตา แววตาคมกริบของเธอกวาดมองไปรอบงานอย่างระแวดระวัง “อาจารย์ใหญ่ประกาศแล้วว่า ปีนี้งานเทศกาลมีมาตรการรักษาความปลอดภัยเข้มงวดเป็นพิเศษ เพราะมีการตรวจพบความผิดปกติของกระแสมานาไหลวนรอบโรงเรียน” “ผิดปกติยังไงหรือครับ เซเลสเต้?” ลินน์ถาม พลางขยับกล่องซ่อนไว้ใต้เสื้อคลุม เซเลสเต้ขยับแว่นตา เวทมนตร์รอบกายเธอไหวระริกราวกับน้ำในอ่างที่ถูกดีด “มันไม่ใช่การรั่วไหลธรรมดา แต่มันเหมือนมี ‘บางอย่าง’ พยายามจะแทรกซึมเข้ามาผ่านช่องว่างของมิติในช่วงเวลาที่พวกเราเผลอไผลไปกับเทศกาล... และที่แย่กว่านั้น คือฉันรู้สึกได้ว่ามันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ ที่งานรื่นเริงแห่งนี้” บรรยากาศรอบข้างที่เคยสนุกสนานพลันหม่นแสงลงในความรู้สึกของลินน์ ทว่าก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบ พลุเวทมนตร์ลูกใหญ่ก็ระเบิดตัวกลางอากาศเหนือเวทีกลาง แสงสีรุ้งกระจายตัวงดงามสะกดสายตานักเรียนทุกคนให้หันไปมอง เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องกึกก้องจนกลบเสียงสนทนาของพวกเขาไปจนหมดสิ้น ลินน์มองไปที่เวที เห็นอาจารย์ใหญ่อาร์คัสก้าวออกมาด้วยรอยยิ้ม ทว่าสายตาของชายชรากลับไม่ได้จดจ้องที่นักเรียน แต่กลับกวาดมองไปทั่วบริเวณราวกับกำลังตามหาใครบางคน หรือ ‘อะไรบางอย่าง’ ที่แอบซ่อนตัวอยู่ “ฟัดจ์ นายสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอะไรไหม?” ลินน์กระซิบ “กลิ่นไหม้... กลิ่นเหมือนเศษเหล็กที่ถูกหลอมละลายด้วยไฟนรก” ฟัดจ์ตอบ เสียงเล็กๆ ของมันสั่นพร่า หูที่เคยตั้งตระหง่านลู่ลงแนบหัว “ลินน์ ฟังนะ นายต้องเปิดกล่องนั่น... เดี๋ยวนี้” “จะบ้าหรือไง! ตรงนี้เนี่ยนะ?” “ถ้าไม่เปิดตอนนี้ นายจะไม่มีโอกาสได้เปิดมันอีกแล้ว!” ทันใดนั้นเอง ผืนฟ้าที่เคยประดับด้วยแสงดาวจำลองกลับปริแตกออกเป็นรอยร้าวสีม่วงเข้ม เสียงหวีดหวิวของมิติที่ฉีกขาดทำให้ดนตรีหยุดชะงัก นักเรียนเริ่มแตกตื่น หลายคนร่ายมนตร์ป้องกันตัวออกมาอย่างอัตโนมัติ เซเลสเต้ดึงไม้กายสิทธิ์ออกมาจากแขนเสื้อในพริบตา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความมุ่งมั่นของนักรบ “ลินน์! ถอยไปข้างหลัง!” เซเลสเต้ตะโกน ลินน์ไม่ได้ถอย เขากลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาลจากกล่องในมือ มันร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ จนเขาทนถือไม่ไหว มือของเขาสั่นเทาขณะค่อยๆ แง้มฝากล่องออก ทันทีที่รอยแยกของกล่องเผยอออก แสงสว่างจ้าสีขาวบริสุทธิ์ก็พุ่งทะยานออกมาจากกล่อง ปะทะกับรอยร้าวสีม่วงบนท้องฟ้าจนเกิดคลื่นกระแทกมหาศาลที่ซัดร่างนักเรียนรอบข้างจนปลิวไปคนละทิศละทาง ในใจกลางของแสงนั้น ลินน์เห็นภาพเงาเลือนราง... เป็นรูปทรงของกุญแจโบราณที่สลักลวดลายดวงดาวและปีกคู่หนึ่ง มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขัง แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ ‘ตัดสิน’ “ลินน์! อย่าปล่อยให้มันเลือก!” เซเลสเต้ร้องเตือน เสียงของเธอขาดห้วงเพราะแรงลมจากพายุเวทมนตร์ที่ก่อตัวขึ้นกะทันหัน แต่ในวินาทีที่ลินน์กำลังจะคว้ากุญแจที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า มือของใครคนหนึ่งที่มีถุงมือหนังสีดำสนิทกลับยื่นเข้ามาจากรอยแยกของมิติ—มือปริศนาที่ทรงพลังเสียจนบรรยากาศรอบข้างหยุดนิ่ง มันคว้ากุญแจนั้นไว้ก่อนที่นิ้วของลินน์จะสัมผัสถึงผิวโลหะเพียงเสี้ยววินาที ชายในชุดคลุมสีเทาไร้ใบหน้าปรากฏกายขึ้นบนเวที ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตะลึงของทุกคน เขาหันมาสบตาที่ไร้แววของลินน์ผ่านภายใต้ฮู้ดที่ปิดบังใบหน้าไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนคนหลายพันคนพูดพร้อมกัน “ในที่สุด... ข้าก็พบกุญแจที่หายไป... และพบตัวผู้ครอบครองที่แท้จริงเสียที” เขากระชากกล่องออกจากมือของลินน์อย่างแรง จนเด็กหนุ่มเซถอยหลังไปพิงอ้อมแขนของเซเลสเต้ ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็พุ่งออกมาจากร่างของชายชุดเทา ก่อตัวเป็นสัตว์ร้ายที่มีรูปร่างคล้ายกรงเล็บยักษ์พุ่งเข้าจู่โจมฝูงชนอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่ลินน์ทรุดลงกับพื้น มองเห็นกุญแจในมือชายผู้นั้นเริ่มเปลี่ยนสีจากสีขาวบริสุทธิ์กลายเป็นสีเลือดที่น่าสะพรึงกลัว! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลินน์และเพื่อนๆ ในบทนี้มากนะครับ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าครับ