การแสดงของลินน์และฟัดจ์

“ปล่อยมือจากกุญแจดอกนั้นซะ! เจ้าคนทรยศ!” เสียงตะโกนของเซเลสเต้ขาดห้วงไปพร้อมกับแรงกระแทกจากกรงเล็บเงาสีดำที่ฟาดลงมากลางโถงนิทรรศการ เศษหินอ่อนแตกกระจายกลายเป็นห่าฝน ลินน์รู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รดต้นคอขณะที่เซเลสเต้ดึงตัวเขาหลบพ้นรัศมีการทำลายล้างไปได้อย่างหวุดหวิด หัวใจของเขาสั่นระรัวดั่งกลองรบ “ฟัดจ์! แผนสอง!” ลินน์ตะโกนเรียกคู่หูตัวจิ๋วที่กำลังลอยตัวอยู่เหนือความวุ่นวาย “แผนสองบ้าบออะไรกันเล่า! นี่มันแผนฆ่าตัวตายชัดๆ!” ฟัดจ์ร้องแว้ด ใบหูกระต่ายลู่ไปข้างหลังด้วยความตื่นตระหนก แต่ถึงปากจะบ่น ร่างเล็กๆ สีขาวปุกปุยนั่นก็พุ่งตัวลงมาเหมือนดาวตก หางยาวของมันตวัดฟาดเข้าที่ใบหน้าของชายชุดเทาจนเขาสะดุ้งโหยง ท่ามกลางความโกลาหลที่ผู้คนต่างวิ่งหนีตาย ลินน์กลับตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาไม่ได้วิ่งหนี แต่กลับกระโจนเข้าหาชายชุดเทาที่กำลังเสียหลักจากแรงจู่โจมของภูตจิ๋ว “เจ้าเด็กโง่! แกคิดจะทำอะไร!” ชายชุดเทาคำราม พลางเงื้อกรงเล็บเงาหมายจะปลิดชีพ “โชว์ตลกไงครับ!” ลินน์ตะโกนตอบ พร้อมกับดึง ‘ลูกแก้วเสียงสะท้อน’ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ นี่คืออุปกรณ์ที่เขาแอบเตรียมไว้สำหรับงานเทศกาลเวทมนตร์ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นอาวุธเพียงหนึ่งเดียว *เปรี้ยง!* ลินน์ขว้างลูกแก้วลงพื้น แรงกระแทกทำให้มันระเบิดออกเป็นละอองแสงสีรุ้งฟุ้งกระจายไปทั่ว แทนที่จะเป็นเวทมนตร์สังหาร มันกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะที่ดังกังวานกึกก้องไปทั่วทั้งโถง เสียงดนตรีคณะละครสัตว์จังหวะตลกขบขันดังขึ้นในทันที ชายชุดเทาที่กำลังรวบรวมพลังเวทมืดถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อกางเกงของเขาส่งเสียง ‘ตด’ ออกมาเป็นทำนองเพลงจังหวะสนุกสนานทุกครั้งที่เขาขยับตัว “นี่มัน… อะไรกัน!” ชายชุดเทาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและอับอาย “ฟัดจ์! ตอนนี้แหละ!” ลินน์ตะโกนลั่น ฟัดจ์ไม่รอช้า มันบินวนรอบชายชุดเทาด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นลมหมุนเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกลาเวนเดอร์และผงแป้งหลากสี ทุกครั้งที่ชายชุดเทาพยายามจะร่ายเวท กรงเล็บเงาที่น่าสะพรึงกลัวกลับกลายเป็นลูกโป่งสัตว์รูปทรงบิดเบี้ยวในสายตาของทุกคนที่เฝ้ามอง ฝูงชนที่ตื่นตระหนกเริ่มหยุดวิ่ง พวกเขาหันมามองภาพเหตุการณ์ที่ดูราวกับคณะละครสัตว์หลุดเข้ามาในสถานการณ์วิกฤต ลินน์วิ่งเข้าไปใกล้ชายชุดเทา พยายามรวบตัวเขาไว้ด้วยความกล้าหาญที่แม้แต่เจ้าตัวยังแปลกใจ มือของเขาสั่นเทาแต่กลับจับยึดชายคนนั้นไว้แน่น “หัวเราะสิครับ!” ลินน์พูดปนหอบ “หัวเราะให้กับความมืดที่พยายามจะทำลายทุกอย่าง แล้วคุณจะเห็นว่ามันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด!” เสียงหัวเราะเริ่มดังขึ้นจากเหล่านักเรียนที่มองเห็นจังหวะตลกๆ ของชายชุดเทาที่พยายามจะสู้แต่กลับล้มกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยแรงหมุนของฟัดจ์ ยิ่งคนหัวเราะ พลังเงาสีดำที่ชายชุดเทาควบคุมอยู่ยิ่งสั่นคลอน เงาสีดำที่เคยน่าเกรงขามเริ่มหดเล็กลงเรื่อยๆ ตามความมั่นใจที่สูญเสียไปของเจ้าของร่าง เซเลสเต้ที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลรีบอาศัยจังหวะนี้ร่ายเวทผนึกกักขังร่างของชายชุดเทาไว้ในกรอบแก้วใสที่แข็งแกร่ง แสงสีเลือดจากกุญแจในมือของชายคนนั้นค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงกุญแจเหล็กสนิมเขรอะที่ดูไร้พิษสงในยามปกติ ลินน์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความอ่อนแรง ฟัดจ์บินกลับมาเกาะบนไหล่ของเขาพลางทำท่าปาดเหงื่อทิพย์ “เหนื่อยชะมัด! ถ้านี่เป็นโชว์จริง ฉันจะขอค่าตัวเพิ่มเป็นขนมหวานสิบถาดนะเจ้าลินน์!” “ทำได้ดีมาก ทั้งคู่เลย” เซเลสเต้เดินเข้ามาใกล้ แววตาที่เคยเข้มงวดเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างที่หาได้ยาก เธอยื่นมือมาดึงลินน์ให้ลุกขึ้นยืน ทว่า ทันใดนั้น กุญแจที่วางอยู่บนพื้นกลับส่งเสียงสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นบางสิ่งที่อยู่ภายใน—กระดาษแผ่นเล็กที่มีตราประทับของสภาเวทมนตร์ชั้นสูงสลักไว้ด้วยอักขระโบราณที่อ่านไม่ออก ลินน์ก้มลงหยิบเศษกระดาษนั้นขึ้นมาดู หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้น ลายเซ็นที่คุ้นเคยที่สุดในโรงเรียน... ลายเซ็นของอาจารย์ใหญ่ที่หายตัวไปเมื่อสามปีก่อน และก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร เสียงปรบมือที่ดังมาจากความมืดหลังเสาหินก็ทำให้ทั้งสามคนต้องหันขวับไปมอง ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมา พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด! "การแสดงตลกจบแล้วหรือครับ... งั้นคงถึงเวลาที่ผมต้องแสดงบทบาทที่แท้จริงบ้างแล้วสินะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันเสียงหัวเราะไปกับลินน์และฟัดจ์ในตอนนี้นะครับ! - ไมโลกับภูตน้อย