"หากตราผนึกนั้นคลายตัวออก โรงเรียนแห่งนี้จะกลายเป็นเพียงสุสานโบราณที่ไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันอีกเลย ท่านอาจารย์ใหญ่... ท่านยังยืนกรานที่จะเก็บความลับนี้ไว้กับตัวจนวาระสุดท้ายหรือครับ?"
น้ำเสียงเย็นเยียบของอาจารย์เซเวอร์รัสตัดผ่านความเงียบงันภายในห้องสมุดลับใต้ดิน ลินน์ที่กำลังหมอบตัวอยู่หลังชั้นวางตำราโบราณถึงกับกลั้นหายใจจนหน้าขึ้นสี เขาพยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในขณะที่ฟัดจ์—เจ้าภูตจิ๋วขนปุยที่ปกติมักจะหาเรื่องป่วน—บัดนี้กลับทำหูตกลู่ด้วยความหวาดหวั่น มันใช้มือน้อยๆ ปิดปากตัวเองแน่น ดวงตากลมโตสั่นระริกราวกับรู้ว่าสิ่งที่กำลังได้ยินไม่ใช่เรื่องที่เด็กนักเรียนคนไหนควรรับรู้
"เจ้าเด็กนั่นไม่ควรเข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องนี้ เซเวอร์รัส" น้ำเสียงแหบพร่าของอาจารย์ใหญ่ดังกังวานขึ้น มันแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าเกินกว่าที่ชายชราจะแบกรับไหว "โชคชะตาของลินน์ไม่ได้ถูกลิขิตมาให้เป็นเพียงเบี้ยในกระดานของพวกเรา เขาเป็นกุญแจสำคัญที่ยังไม่ถูกเจียระไน การเปิดเผยความจริงในตอนนี้มีแต่จะทำให้เด็กคนนั้นแตกสลาย"
"กุญแจที่ไม่มีเวทมนตร์น่ะหรือครับ?" เสียงหัวเราะแผ่วๆ ของอาจารย์หญิงอีกคน—ศาสตราจารย์มอร์กาน่า—ดังขึ้นตามมา "ท่านกำลังเดิมพันชีวิตของนักเรียนทั้งโรงเรียนกับเด็กที่แม้แต่ไม้กายสิทธิ์ยังไม่ยอมรับเขาเลยนะ หากตราผนึกเกิดรอยร้าวในคืนพระจันทร์สีเลือดนี้ขึ้นมาจริงๆ ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ!"
ลินน์รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ คำว่า 'ตราผนึก' และ 'คืนพระจันทร์สีเลือด' กระทบโสตประสาทของเขาอย่างจัง ความรู้สึกสับสนประเดประดังเข้ามาในหัว นี่ไม่ใช่เรื่องของกฎระเบียบโรงเรียน แต่มันคือเรื่องของความเป็นความตายของทุกคนที่เขารัก รวมถึงเซเลสเต้ที่คอยสอนวิชาเวทมนตร์ให้เขาอย่างเข้มงวดด้วย
"ฟัดจ์..." ลินน์กระซิบเรียกเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน
เจ้าภูตจิ๋วขยับเข้ามาใกล้ที่ข้างหูของเขาแล้วกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ลินน์... เราต้องไปเดี๋ยวนี้ พลังงานในห้องนี้มันกดดันเกินไป ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคำสาปโบราณที่กำลังหิวโหย มันเริ่มรับรู้ถึงตัวตนของพวกเราแล้ว!"
ยังไม่ทันที่ลินน์จะได้ตัดสินใจทำอะไร แสงสว่างจ้าสีม่วงอมดำก็สาดส่องออกมาจากกลางห้องประชุมลับนั้น พื้นหินเบื้องล่างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนชั้นหนังสือรอบตัวลินน์โยกเยกไปมา เสียงอักขระเวทมนตร์นับพันคำดังแทรกซ้อนกันอยู่ในอากาศจนฟังไม่ได้ศัพท์ มันไม่ใช่ภาษาที่มนุษย์ทั่วไปใช้กัน แต่เป็นภาษาของสิ่งมีชีวิตที่ถูกกักขังมานานนับพันปี
"มีคนแอบฟัง!" ศาสตราจารย์มอร์กาน่าตวาดเสียงกร้าว แรงกดดันมหาศาลพุ่งตรงมายังจุดที่ลินน์ซ่อนตัวอยู่ทันที
"วิ่ง!" ลินน์ไม่รอช้า เขาคว้าตัวฟัดจ์ไว้แน่นแล้วพุ่งตัวออกไปตามทางเดินแคบๆ ท่ามกลางความมืดมิดของอุโมงค์ใต้ดิน เสียงฝีเท้าของเหล่าอาจารย์ที่ตามหลังมานั้นเงียบเชียบแต่หนักแน่นและทรงพลังอย่างน่าประหลาด
"เลี้ยวซ้ายตรงรูปปั้นอัศวิน! เร็วเข้าลินน์! ถ้าโดนจับได้คราวนี้ไม่ใช่แค่โดนขังคุกเวทมนตร์แน่ๆ เราอาจจะถูกส่งไปเป็นอาหารของไอ้สิ่งที่อยู่ในผนึกนั่น!" ฟัดจ์ตะโกนบอกทางอย่างตื่นตระหนก
ลินน์วิ่งจนปอดแทบฉีก สติของเขาเริ่มพร่ามัว แต่ความสงสัยที่มีต่อ 'ตราผนึก' กลับเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ เขาหยุดวิ่งเมื่อมาถึงทางตันที่เต็มไปด้วยกระจกเงาบานใหญ่ที่เขามักจะเดินผ่านทุกวันโดยไม่เคยสังเกตเลยว่า มันคือทางผ่านลับสู่ห้องหอสมุดส่วนตัวของอาจารย์ใหญ่
เขากำลังจะผลักประตูเข้าไป แต่จังหวะนั้นเอง มือปริศนาคู่หนึ่งก็เอื้อมมาจากความมืดหลังกระจก ลากคอเสื้อเขาดึงเข้าไปข้างในด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
"เงียบเสีย... ถ้าไม่อยากตาย" เสียงที่คุ้นเคยกระซิบข้างหู
ลินน์เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่เพิ่งดึงตัวเขาเข้ามา แสงจากตะเกียงริบหรี่เผยให้เห็นนัยน์ตาสีครามที่ฉายแวววิตกอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือเซเลสเต้... เธอกำลังใช้เวทมนตร์พรางตัวซ่อนพวกเขาทั้งสองคนไว้จากสายตาของอาจารย์ที่กำลังก้าวเดินเข้ามาใกล้จุดนี้ขึ้นทุกที
"เธอไปรู้อะไรมาลินน์?" เซเลสเต้ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ตอบฉันมาตรงๆ... เธอได้ยินคำว่า 'ตราผนึก' หรือเปล่า?"
ลินน์มองใบหน้าของเธอที่ซีดเผือด เขาตระหนักได้ทันทีว่าเรื่องนี้ใหญ่โตกว่าที่เขาคิดไว้มาก และเซเลสเต้ก็อาจจะรู้ความลับนี้มาตลอดเช่นกัน
"ตราผนึกนั่น... มันคืออะไรกันแน่ครับเซเลสเต้?" ลินน์ถามกลับด้วยความสั่นเทา
เซเลสเต้ไม่ตอบ แต่เธอกลับมองไปที่หลังมือของลินน์—รอยแผลเป็นรูปสัญลักษณ์ประหลาดที่เขาได้มาจากการสอบคัดเลือกเริ่มเรืองแสงสีเลือดออกมาอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดของหอสมุดลับ รอยแผลนั้นไม่ได้แค่เรืองแสง แต่มันกำลังหมุนวนราวกับนาฬิกาทรายที่นับถอยหลังสู่จุดจบที่ไม่มีใครปรารถนา
"ลินน์... มันไม่ได้กำลังจะเปิดออก แต่มันกำลังเลือก... เจ้าของคนใหม่"
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลินน์และฟัดจ์มาถึงจุดที่ระทึกขวัญที่สุดนะครับ ผม "ไมโลกับภูตน้อย" สัญญาว่าจะพาไปพบกับความลับที่จะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาทั้งหมดในตอนหน้าครับ
บันทึกวุ่นรักของจอมเวทฝึกหัดกับภูตจิ๋วตัวป่วน•ตอนที่ 15
การประชุมลับของอาจารย์
ผลงานโดย ไมโลกับภูตน้อย
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ไมโลกับภูตน้อย)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง บันทึกวุ่นรักของจอมเวทฝึกหัดกับภูตจิ๋วตัวป่วน นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!