เงาดำในหอพักชาย

"ถอยไปให้ห่างจากกล่องไม้นั่นเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะสาปให้เจ้ากลายเป็นกบไปตลอดกาลจริงๆ ด้วย!" เสียงตะคอกแหบพร่าของชายปริศนาในชุดคลุมสีเข้มจัดดังแทรกความเงียบงันยามดึกในหอพักชาย ลินน์ชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้า มือที่ถือตะเกียงเวทมนตร์สั่นเทาเล็กน้อย เขาเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างที่กำลังก้มลงเก็บม้วนคัมภีร์เก่าคร่ำคร่าเข้ากระเป๋าผ้าใบโทรมๆ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของลินน์เต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาจากอกไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือควันสีม่วงจางๆ ที่ลอยกรุ่นออกมาจากช่องว่างของกล่องไม้ใบนั้น... กลิ่นของมันฉุนกึกเหมือนซากศพที่ถูกแช่ในน้ำมันดิบ ฟัดจ์ที่เกาะอยู่บนบ่าของลินน์ถึงกับขนพองชัน ปีกเล็กๆ ของมันกางออกและส่งเสียงขู่ฟ่อเหมือนแมวที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ "ลินน์... เจ้ากลิ่นนั่นมันไม่ปกติ" ฟัดจ์กระซิบผ่านกระแสจิต เสียงของมันสั่นเครือต่างจากยามปกติที่ชอบพ่นคำจิกกัด "นั่นไม่ใช่เวทมนตร์ที่ใช้ในโรงเรียนนี้แน่ มันคือเวทมนตร์ต้องห้ามที่กินชีวิตเป็นเครื่องสังเวย" ชายแปลกหน้าคนนั้นหยุดนิ่ง มือที่กำลังคว้าคัมภีร์แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ หันใบหน้ากลับมา ลินน์รีบดับแสงจากตะเกียงเวทมนตร์จนห้องทั้งห้องจมลงสู่ความมืดมิด เขาพยายามกลั้นหายใจ หัวใจที่เต้นรัวสะท้อนอยู่ในโสตประสาท เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนผู้นั้นค่อยๆ เดินลากยาวมาตามทางเดินไม้ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ลินน์ตัดสินใจมุดตัวเข้าไปใต้เตียงไม้เตี้ยๆ ของหอพัก กลิ่นฝุ่นคลุ้งเข้าจมูกจนเกือบจามออกมา เขายกมือขึ้นปิดปากแน่นขณะที่รองเท้าบูทหนังสีดำสนิทหยุดลงที่หน้าเตียงของเขาพอดี "ใครกัน..." เสียงนั้นแผ่วเบาแต่ก้องกังวานด้วยแรงกดดันที่ทำให้ผิวหนังของลินน์รู้สึกชาหนึบ "หนูตัวน้อยที่หลงทางเข้ามาในกับดักของราชสีห์งั้นหรือ?" เซเลสเต้เคยเตือนเขาว่าหอพักชายแห่งนี้มีทางลับที่เชื่อมต่อไปยังห้องสมุดปิดตาย แต่เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ที่ชวนขวัญผวาขนาดนี้ ในจังหวะที่ลินน์กำลังจะคว้าไม้กายสิทธิ์ประจำตัวออกมา ความรู้สึกเย็นวาบก็พุ่งผ่านแผ่นหลัง เมื่อเขารู้สึกได้ถึงไอพลังงานที่แผ่ออกมาจากกล่องไม้ใบนั้นอีกครั้ง แต่มันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่เขา... แต่มันกำลังเปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นเงาดำที่ยืดหยุ่นและเลื้อยไปตามผนังเหมือนกับงูพิษ! เงามืดนั้นแยกตัวออกมาจากกล่อง ลอยคว้างในอากาศและค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปทรงที่ดูคล้ายมนุษย์... มนุษย์ที่ไม่มีใบหน้า มีเพียงปากกว้างที่ฉีกยิ้มจนถึงใบหู ชายปริศนาคนนั้นย่อตัวลงต่ำ ก้มหน้าลงมองใต้เตียงที่ลินน์ซ่อนอยู่ ดวงตาที่ซ่อนภายใต้ฮู้ดสีดำฉายแววสีแดงก่ำราวกับเพชรฆาตที่กระหายเลือด "ออกมาเสียเถอะเจ้าหนู... ความอยากรู้อยากเห็นของเจ้า จะกลายเป็นตั๋วเดินทางใบสุดท้ายไปสู่ความว่างเปล่า" ลินน์รวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี เขาไม่ได้ต้องการสู้ แต่เขาต้องการทางรอด ฟัดจ์ที่ดูจะเข้าใจสถานการณ์ดีที่สุดในตอนนี้ตัดสินใจกระโดดพุ่งตัวออกไปจากไหล่ของลินน์ด้วยความเร็วแสง มันใช้หางปัดข้าวของบนโต๊ะข้างเตียงจนล้มระเนระนาด เสียงโครมครามดึงความสนใจของชายปริศนาให้หันไปมองอีกทาง "เฮ้ย! ไอ้ตัวประหลาด! ทางนี้เว้ย!" ฟัดจ์ตะโกนลั่นพลางปาขนมปังแข็งๆ ที่ขโมยมาใส่หัวชายคนนั้นอย่างแม่นยำ นั่นคือโอกาสเดียว ลินน์รีบกระโจนออกจากใต้เตียง วิ่งสุดชีวิตไปทางบันไดเวียน หัวใจเขาร้อนรุ่มด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่แค่ขโมย แต่เป็นร่องรอยของแผนการชั่วร้ายที่กำลังแทรกซึมเข้ามาในรั้วโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ หากเขาไม่หยุดมัน หรืออย่างน้อยก็ต้องแจ้งใครสักคน... ลินน์วิ่งมาจนถึงโถงทางเดินหลัก แสงจันทร์ส่องลอดหน้าต่างบานสูงลงมาทาบพื้นหิน เขาหอบหายใจถี่จนหน้าอกกระเพื่อม แต่แล้วฝีเท้าของเขาก็ต้องหยุดกึก ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนถูกตรึงด้วยเวทมนตร์กดทับที่มองไม่เห็น แรงกดดันมหาศาลทำให้เขาทรุดตัวลงเข่ากระแทกพื้น จากมุมมืดของโถงทางเดิน... เซเลสเต้ก้าวออกมาด้วยใบหน้าที่ราบเรียบสนิท แต่ในดวงตาของเธอมีประกายที่ลินน์ไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความเย็นชาปกติ แต่มันคือความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเด็ดขาด "ลินน์... เจ้าไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในตอนนี้" เธอพูดเสียงเรียบ แต่สายตาเหลือบมองไปที่รอยเท้าที่ลินน์เพิ่งวิ่งหนีมา "เซเลสเต้? เจ้า... เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แล้วชายคนนั้น—" ลินน์ยังพูดไม่ทันจบ เซเลสเต้ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวและเอามือปิดปากเขาไว้แน่น เธอโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของเขา "ฟังข้านะลินน์" เธอขยับริมฝีปากเบาๆ เสียงกระซิบของเธอสั่นเครือ "อย่าหันกลับไปมองข้างหลัง... และที่สำคัญที่สุด อย่าไว้ใจแม้แต่เงาของเจ้าเองในคืนนี้ เพราะคนที่เจ้าเห็นเมื่อครู่นี้... ไม่ใช่มนุษย์" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากด้านหลังของลินน์ ลมหายใจเย็นเยียบเป่ารดต้นคอของเขา พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากเงามืดนั้น... เงาดำที่เขาทิ้งไว้ข้างหลังเมื่อครู่ กำลังยืนซ้อนทับร่างของเขาอยู่! "ข้าบอกแล้วไง... ว่าความอยากรู้อยากเห็นของเจ้า มันมีราคาที่ต้องจ่าย" ลินน์ค่อยๆ หันกลับไปตามแรงกดดันนั้น และภาพที่เขาเห็นคือ... ใบหน้าของเขาเอง ที่กำลังยิ้มกว้างด้วยความบิดเบี้ยว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ไมโลกับภูตน้อย