การเดินทางสู่หมู่บ้านภูต

"อย่าได้ริอาจแตะต้องกลีบดอกไม้สีน้ำเงินนั่นเด็ดขาด ถ้าไม่อยากถูกสาปให้กลายเป็นก้อนหินประดับสวนไปชั่วกัปชั่วกัลป์!" ฟัดจ์ถลาเข้ามาขวางหน้าลินน์พร้อมกับกางปีกขนาดจิ๋วสั่นระริก ดวงตาสีอเมทิสต์ของมันเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ผิดกับลินน์ที่กำลังยืนงงอยู่ท่ามกลางดงเห็ดยักษ์ที่มีแสงเรืองรองนวลตา สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ห้องสมุดเวทมนตร์หรือลานฝึกซ้อมที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือ 'อาณาจักรลับ' ที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอกแห่งป่าต้องห้าม "ขอโทษครับฟัดจ์ ผมแค่... ผมไม่คิดว่ามันจะอันตรายขนาดนั้น" ลินน์ชักมือกลับแทบไม่ทัน ความกดอากาศรอบตัวเขาสูงขึ้นจนผิวหนังรู้สึกซ่าเหมือนถูกไฟฟ้าสถิต พื้นดินที่พวกเขายืนอยู่สั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนที่ต้นไม้รูปร่างประหลาดจะเริ่มเคลื่อนที่ราวกับมีชีวิต "ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนเวทมนตร์ที่เจ้าจะทำอะไรก็ได้ตามใจนึกนะลินน์" ฟัดจ์บ่นพึมพำขณะบินวนรอบหัวเขา เสียงของมันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกังวล "นี่คือหมู่บ้านภูต สถานที่ที่กฎเกณฑ์ถูกเขียนด้วยลมหายใจของธรรมชาติ ถ้าเจ้าทำตัวโง่เขลาอีกเพียงนิดเดียว เราทั้งคู่ได้กลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้รากไม้พวกนี้แน่" ลินน์มองไปรอบๆ เขาเห็นโครงสร้างบ้านที่ถักทอจากรากไม้และเถาวัลย์ส่องแสงระยิบระยับอยู่เบื้องบน ที่นี่งดงามจนเกินบรรยาย ทว่าความงดงามนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ชวนให้ขนลุกซู่ เขาเคยฟังฟัดจ์เล่าเรื่องบ้านเกิดให้ฟังนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยคิดเลยว่าความเป็นจริงจะดู 'แปลกแยก' จากโลกมนุษย์ได้ถึงเพียงนี้ เซเลสเต้ที่ตามมาด้วยเงียบๆ ตั้งแต่ต้นก้าวเข้ามาใกล้เธอใช้นิ้วเรียวสวยแตะที่ข้อมือลินน์เบาๆ เพื่อส่งผ่านพลังเวทที่อบอุ่น "ลินน์ อย่าเพิ่งสติแตกครับ รวบรวมสมาธิให้มั่น กลิ่นอายที่นี่กำลังพยายามหยั่งรากลึกเข้าไปในจิตใจเรา มันกำลังมองหาจุดอ่อน" "ขอบคุณครับเซเลสเต้" ลินน์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังรัวเหมือนกลอง ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งนับพันใบก็ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทิศทาง ลมพัดแรงจนใบไม้ปลิวว่อน พุ่มไม้สีมรกตเบื้องหน้าค่อยๆ แหวกออก เผยให้เห็นร่างโปร่งแสงของเหล่าภูตจำนวนมากที่ลอยต่ำลงมาจากยอดไม้ ดวงตาของพวกเขาส่องประกายสีทองแวววาว และทุกลมหายใจของพวกเขาคือละอองเวทมนตร์ที่ลอยฟุ้งไปทั่ว "เจ้ากลับมาแล้ว... ฟัดจ์" เสียงทุ้มต่ำดังก้องขึ้นในหัวของทุกคน มันไม่ใช่คำพูด แต่เป็นกระแสจิตที่คมชัดและเย็นเยียบ ภูตตนหนึ่งที่ดูจะสูงวัยที่สุดลอยเข้ามาใกล้ ร่างของเขาปกคลุมด้วยเถาวัลย์สีเงินที่ขยับเขยื้อนได้เอง ฟัดจ์ก้มหัวลงอย่างสุภาพ ซึ่งเป็นภาพที่ลินน์ไม่เคยเห็นมาก่อน "ท่านผู้เฒ่า ผมพามนุษย์มาด้วย... เขาคือเพื่อนของผม" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ผู้เฒ่าภูตจ้องมองลินน์ด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินจะคาดเดา ราวกับเขากำลังเปิดอ่านหนังสือเล่มหนาที่ชื่อว่า 'ชีวิตของลินน์' จากแววตาของเด็กหนุ่มคนนั้น "มนุษย์ผู้ไร้พรสวรรค์ แต่กลับมีเงาของเทพโบราณสถิตอยู่... เจ้าพาอะไรมาที่นี่ ฟัดจ์? สิ่งที่เจ้าเรียกว่าเพื่อน อาจจะเป็นภัยพิบัติที่กำลังคืบคลานเข้าสู่หมู่บ้านเราในอนาคต" ลินน์นิ่งอึ้ง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อคำว่า 'ภัยพิบัติ' ถูกเอ่ยออกมาจากปากของภูตอาวุโส เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา แต่เขากำลังถูกกล่าวหาว่าเป็นตัวอันตรายเสียอย่างนั้น "ท่านเข้าใจผิดแล้วครับ!" ลินน์ก้าวออกมาข้างหน้า พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด "ผมไม่ได้มีเจตนาร้าย ผมเพียงแค่อยากทำความรู้จักกับที่มาของฟัดจ์ และอยากรู้วิธีที่จะช่วยให้เพื่อนของผมกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม... นั่นคือทั้งหมดที่ผมต้องการ" ผู้เฒ่าภูตยกมือขึ้นเล็กน้อย สายลมรอบตัวหยุดนิ่งสนิท ทันใดนั้น เงาสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นที่เบื้องหลังของลินน์ มันไม่ได้เกิดจากแสงสว่าง แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานที่ดูดกลืนทุกอย่างรอบข้าง ลินน์หันกลับไปมองด้วยความตกใจก่อนจะพบว่ามันไม่ใช่เงาของเขา แต่มันคือประตูมิติขนาดเล็กที่กำลังฉีกกระชากม่านอากาศของหมู่บ้านภูตออกมา "นั่นไงล่ะ..." เสียงของผู้เฒ่าสั่นไหว "สิ่งที่เจ้าพกติดตัวมาโดยไม่รู้ตัว... สัญญาทาสที่เจ้าทำไว้กับ 'มัน' ตั้งแต่วันที่เจ้าก้าวเข้าสู่โรงเรียนเวทมนตร์" ลินน์มองไปที่ฝ่ามือขวาของตนเอง รอยประทับสีจางๆ ที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงแผลเป็นจากการฝึกฝน บัดนี้มันกำลังเรืองแสงสีม่วงคล้ำออกมาอย่างรุนแรง และทันใดนั้น ร่างของเซเลสเต้ก็ทรุดลงกับพื้นเมื่อจู่ๆ อักขระสีดำก็พุ่งออกมาจากร่างของเธอกลายเป็นโซ่ตรวนล้อมรอบคอของลินน์เอาไว้! ความจริงที่แสนโหดร้ายเริ่มกระจ่างชัดในเสี้ยววินาทีนั้น เพื่อนร่วมทางที่ไว้ใจที่สุดอาจจะเป็นกุญแจที่ไขประตูให้ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดเข้ามาถึงที่นี่... และตัวของลินน์เองกลับเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่ใหญ่เกินกว่าเขาจะรับมือไหว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอดทนอ่านเรื่องราวของลินน์และผองเพื่อนมาจนถึงจุดนี้นะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าชะตากรรมของพวกเขาจะเป็นอย่างไรต่อไปในตอนหน้าครับ! ไมโลกับภูตน้อย