จบช่วงเปิดเทอมแรก

“ถ้าเกรดวิชาปรุงยาของข้ายังต่ำเตี้ยเรี่ยดินแบบนี้ ข้าขอลาออกไปเป็นคนเลี้ยงมังกรแคระที่ชายแดนยังจะดูมีอนาคตกว่าเลยครับ!” เสียงโวยวายของลินน์ดังก้องไปทั่วห้องโถงประกาศผลการเรียน มือของเขาสั่นระริกขณะจ้องมองแผ่นกระดาษเวทมนตร์ที่แสดงตัวเลขคะแนนสะสมจบเทอมแรก ในขณะที่ฟัดจ์—ภูตกระต่ายปีกเล็ก—กำลังนั่งกอดอกอยู่บนไหล่ของเขา พร้อมกับใช้หางสีขาวปุกปุยตีหน้าผากลินน์เบาๆ อย่างระอา “เจ้าเลิกโวยวายเหมือนเด็กถูกแย่งแครอทสักทีเถอะลินน์” ฟัดจ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท “เกรดเฉลี่ยของเจ้าขึ้นมาตั้ง 0.2 จากเทอมที่แล้วนะ นั่นน่ะถือเป็นปาฏิหาริย์ที่ควรบันทึกไว้ในพงศาวดารโรงเรียนเลยล่ะ” “นั่นมันไม่ได้ช่วยให้ข้าผ่านเกณฑ์เข้าร่วม 'หลักสูตรปิดเทอมพิเศษ' ของหอสมุดหลวงได้เลยนะฟัดจ์!” ลินน์ทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนพลางถอนหายใจยาว ดวงตาของเขามองไปที่กลุ่มนักเรียนชนชั้นสูงที่กำลังเฉลิมฉลองด้วยไวน์ผลไม้เวทมนตร์ ในจังหวะนั้นเอง เงาของใครบางคนก็ทอดทับลงมาบนแผ่นกระดาษของลินน์ เซเลสเต้ในชุดเครื่องแบบโรงเรียนที่ดูเนี้ยบกริบยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอกวาดมองตัวเลขด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะส่งเสียง ‘หึ’ ออกมาเบาๆ “ถ้าเจ้ามัวแต่เอาเวลาไปฝึกวิชาเสกขนมปังให้กลายเป็นนกพิราบ แล้วหันมาสนใจตำราเวทมนตร์ธาตุพื้นฐานให้มากกว่านี้ คะแนนของเจ้าคงไม่จบลงที่การเกือบสอบตกหรอกนะ” เซเลสเต้พูดพลางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ กลิ่นอายของดอกลาเวนเดอร์จางๆ จากตัวเธอทำให้ลินน์รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างประหลาด “ข้าทำเต็มที่แล้วจริงๆ นะครับคุณหนูเซเลสเต้ แต่ดูเหมือนเวทมนตร์ในโรงเรียนนี้จะแกล้งข้าอยู่ตลอดเวลา” ลินน์ตอบพลางยิ้มแห้งๆ เซเลสเต้มองหน้าเขา นัยน์ตาที่เคยดูเย็นชาเริ่มอ่อนแสงลง เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนลินน์ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นผิดจังหวะ “ปิดเทอมนี้ข้ามีเรื่องจะบอก... พ่อของข้าเตรียมการบางอย่างไว้ที่คฤหาสน์ตระกูลเวนเดล มันไม่ใช่แค่การพักผ่อน แต่เป็นการทดสอบที่แม้แต่พวกอัจฉริยะยังต้องหนาว” ฟัดจ์ที่นิ่งฟังอยู่ตลอดก็โพล่งขึ้นมา “อย่าบอกนะว่าเรื่อง 'กุญแจลับแห่งบรรพกาล' ที่เขาว่ากันว่าหายสาบสูญไปน่ะ?” บรรยากาศรอบข้างที่เคยอื้ออึงพลันเงียบสงัดลงทันที เซเลสเต้หันไปจ้องฟัดจ์ด้วยสายตาคาดโทษ “เจ้าภูตตัวดี... ความลับในหอคอยต้องห้ามไม่ควรหลุดออกมาจากปากของสัตว์อัญเชิญนะ” “ข้าก็แค่เดาจากสายตาของพวกอาจารย์ตอนที่เรียกเราไปพบเมื่อวาน!” ฟัดจ์เถียงกลับทันควัน ลินน์รู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวพวกเขา การปิดเทอมที่ควรจะเป็นการพักผ่อนจากการสอบอันยาวนาน กำลังจะกลายเป็นการเริ่มต้นของบางสิ่งที่ใหญ่โตและอันตรายกว่าเดิม “เอาล่ะ” ลินน์ยืนขึ้นเต็มความสูง ความมุ่งมั่นในแววตาเริ่มกลับมาแทนที่ความท้อแท้ “ถึงข้าจะไม่มีพรสวรรค์เหมือนคนอื่น แต่ถ้ามันเกี่ยวข้องกับความลับของโรงเรียนที่อาจส่งผลกระทบต่อทุกคน ข้าก็ไม่มีทางอยู่เฉยแน่” เซเลสเต้ลุกขึ้นตาม เธอหยิบจดหมายประทับตราสีทองออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้ลินน์ “นี่คือบัตรผ่านเข้าสู่งานเลี้ยงปิดเทอมในคืนนี้ แต่อย่าได้วางใจไปเชียวลินน์... ในงานเลี้ยงนั้นไม่ได้มีแค่พวกเราที่ต้องการคำตอบ” ลินน์รับจดหมายนั้นมาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมา เขาเปิดอ่านเนื้อหาข้างในอย่างรวดเร็ว แต่มันกลับเป็นเพียงกระดาษเปล่าที่มีหยดหมึกสีดำค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นตัวอักษรปริศนาที่อ่านไม่ออก *‘ผู้มาเยือนจากเงามืด... รอคอยเจ้าอยู่ที่ห้องโถงใต้ดิน’* มือของลินน์เริ่มเย็นเฉียบ เขาสบตากับเซเลสเต้ที่แสดงสีหน้ากังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทันใดนั้น เสียงระฆังของโรงเรียนก็ดังขึ้นเตือนเวลาปิดเทอม แต่เสียงนั้นกลับดังก้องกังวานด้วยโทนที่ต่ำและน่าขนลุก ราวกับว่ามันไม่ได้มาจากหอระฆังปกติ แต่มันดังมาจากใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา ฟัดจ์กระโดดไปซ่อนตัวหลังคอของลินน์ด้วยท่าทางหวาดระแวง “ลินน์... ข้าว่าเราเพิ่งจะหาเรื่องใส่ตัวครั้งใหญ่ที่สุดเข้าแล้วล่ะ” ที่ปลายทางเดินมืดมิด อาจารย์ใหญ่ที่ควรจะกำลังจัดเตรียมงานเลี้ยงเดินตรงมาหาพวกเขา ทว่าฝีเท้าของเขานั้นไร้เสียง และดวงตาที่เคยเมตตากลับกลายเป็นสีดำมืดมิดไร้แววตา เขาหยุดยืนตรงหน้าลินน์พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนดูน่าสยดสยอง “นักเรียนที่รัก...” อาจารย์ใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่ใช่คนเดิม “การสอบของพวกเธอ... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้เอง” เขาแบมือออก ปรากฏลูกแก้วสีเลือดที่ส่องแสงวาบไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ร่างของเซเลสเต้จะถูกกระชากหายเข้าไปในความมืดต่อหน้าต่อตาของลินน์! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่น่าลุ้นระทึกไปกับลินน์และผองเพื่อนนะครับ แล้วมาพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!