ตำนานภูตผู้พิทักษ์

"ถ้าเจ้ายังเปิดหน้าหนังสือเล่มนั้นแรงอีกนิด ข้าสาบานได้เลยว่าหน้ากระดาษที่กรอบจนแทบจะเป็นผงนั่นได้ขาดคามือเจ้าแน่ ลินน์!" ฟัดจ์กระพือปีกบินวนอยู่เหนือหัวของเด็กหนุ่ม ก่อนจะทิ้งตัวลงมานั่งแหมะบนสันหนังสือเล่มหนาที่ลินน์กำลังประคองไว้อย่างทะนุถนอม สองหูยาวๆ ของมันกระดิกไปมาด้วยความหงุดหงิดตามนิสัย แววตาของภูตจิ๋วเต็มไปด้วยความระแวงเมื่อมองไปยังอักขระสีซีดจางบนหน้ากระดาษ ลินน์ไม่ได้โต้ตอบทันที เขากลืนน้ำลายลงคอพลางปรับสายตาให้โฟกัสกับตัวอักษรโบราณที่อ่านยากพอๆ กับการถอดรหัสลับของจอมมาร "มันไม่ใช่หนังสือธรรมดา ฟัดจ์... นายดูรอยไหม้นี่สิ มันไม่ได้เกิดจากไฟ แต่มันเกิดจาก 'พลังเวทที่ตกค้าง' ในอดีตต่างหาก" "ประวัติศาสตร์ที่ถูกลบเลือนมักมีกลิ่นของความตายติดมาด้วยเสมอ อย่าพยายามขุดมันขึ้นมาเลยลินน์" เสียงเย็นเยียบจากทางด้านหลังดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่า เซเลสเต้เดินเข้ามาหยุดยืนข้างๆ เธอไม่ได้สวมชุดนักเรียนเวทมนตร์ที่เป็นทางการเหมือนทุกวัน แต่นางสวมชุดคลุมสีเข้มที่ดูคล่องตัว สายตาคมกริบของเธอจ้องมองไปยังภาพวาดลายเส้นที่ดูผิดแปลกไปจากตำราเรียนทั่วไปในห้องสมุดต้องห้ามแห่งนี้ "เซเลสเต้ เธอคิดว่าเรื่อง 'ภูตผู้พิทักษ์' เป็นแค่ตำนานพื้นบ้านที่อาจารย์สอนเราจริงๆ เหรอ?" ลินน์เงยหน้าขึ้นถาม แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวเหมือนทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับความยากลำบาก แต่มันกลับมีความกระหายใคร่รู้ที่น่ากลัวแฝงอยู่ เซเลสเต้ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอใช้นิ้วเรียวสวยกรีดผ่านอากาศ สร้างวงเวทป้องกันเสียงเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง "อาณาจักรเวทมนตร์ไม่ได้สร้างขึ้นจากความว่างเปล่า ลินน์... บรรพบุรุษของเราไม่ได้เป็นผู้ครองโลกตั้งแต่แรก เราเป็นเพียงผู้กอบโกยเศษเสี้ยวพลังที่ 'พวกท่าน' ทิ้งไว้ต่างหาก" "พวกท่าน? ใครคือพวกท่านที่เธอว่า?" ลินน์ถามต่อทันที "สิ่งที่อาจารย์ไม่เคยสอน..." เซเลสเต้หยิบปากกาขนนกขึ้นมา แล้วลากเส้นบนแผนที่โบราณหน้าสุดท้ายของหนังสือเล่มนั้น "โลกนี้เคยมี 'ผู้ดูแล' ที่ไม่ได้ใช้เวทมนตร์จากไม้กายสิทธิ์ แต่พวกเขาใช้ 'หัวใจ' และ 'การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม' ภูตผู้พิทักษ์ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับใช้เรา แต่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นด่านสุดท้าย... ก่อนที่หายนะจะมาถึง" ในจังหวะนั้นเอง ฟัดจ์ที่นิ่งเงียบไปนานกลับขนลุกชัน มันบินไปเกาะที่ไหล่ของลินน์แล้วจิกเบาๆ ที่ปกเสื้ออย่างแรง "ลินน์... หยุดอ่านเดี๋ยวนี้ ข้าเริ่มรู้สึกถึง 'บางอย่าง' ที่กำลังจ้องมองเรามาจากในหน้านี้แล้ว" ลินน์ขมวดคิ้ว "นายหมายความว่ายังไง ฟัดจ์?" "ข้าหมายความว่า..." ฟัดจ์ยังพูดไม่ทันจบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด มันไม่ใช่เสียงเดินของนักเรียน แต่เป็นเสียงฝีเท้าของรองเท้าบูทเหล็กที่หนักแน่นและเชื่องช้าจนน่าขนลุก ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นไม้ทำให้แสงเทียนในห้องสั่นไหวเหมือนกำลังจะดับลง ลินน์รีบปิดหนังสือเล่มนั้นทันที แต่ทว่า... อักขระสีซีดบนปกหนังสือกลับเริ่มเปล่งแสงสีม่วงดำออกมา มันร้อนจนลินน์ต้องปล่อยมือ หนังสือเล่มนั้นลอยคว้างอยู่กลางอากาศ หน้ากระดาษแต่ละหน้าพลิกเปิดเองด้วยความเร็วที่มองตามไม่ทัน "นั่นไม่ใช่เวทมนตร์ของโรงเรียน..." เซเลสเต้หน้าซีดเผือด เธอชักไม้กายสิทธิ์ออกมาเตรียมพร้อม แต่เมื่อหันไปมองที่ประตู เธอกลับยืนนิ่งเหมือนถูกสาป ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากเหล็กฉลุลายภูตโบราณก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายของความเก่าแก่และอำนาจมืดปกคลุมไปทั่วห้องสมุด บุคคลผู้นั้นไม่ได้มองมาที่เซเลสเต้หรือลินน์เลยแม้แต่น้อย สายตาใต้หน้ากากนั้นจับจ้องไปที่หนังสือที่กำลังลอยอยู่อย่างโหยหา "บันทึกเล่มนี้..." เสียงแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งเสียดสีกันดังออกมาจากร่างปริศนา "ไม่ควรถูกเปิดโดยผู้ที่ไร้ซึ่ง 'ตราประทับแห่งพันธสัญญา'" ลินน์ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้ขาสั่นแต่ใจเขากลับสู้ เขาจำได้ว่าเคยเห็นสัญลักษณ์ที่หน้ากากนั่นที่ไหนสักแห่ง มันคือตราสัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนดาบหักที่เขาเก็บได้ในป่าต้องห้ามเมื่อสัปดาห์ก่อน "คุณเป็นใคร? และต้องการอะไรจากตำนานที่หายไปนี้!" ลินน์ตะโกนถาม ร่างปริศนาหยุดยืนนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ลินน์และเซเลสเต้ต้องหยุดหายใจ ดวงตาข้างหนึ่งของเขาเป็นสีทองเรืองรอง ส่วนอีกข้างหนึ่งกลับมืดสนิทราวกับหลุมดำ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ใบหน้านั้น... มันคือใบหน้าของอาจารย์ใหญ่ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน "ข้ามาเพื่อเตือนพวกเจ้า" เขาเอ่ยพลางยื่นมือที่เต็มไปด้วยบาดแผลออกมา "ว่าสิ่งที่พวกเจ้ากำลังเรียนรู้ ไม่ใช่ประวัติศาสตร์... แต่มันคือคำพิพากษาที่จะทำให้โลกนี้พินาศภายในเจ็ดวันข้างหน้า" ทันใดนั้น หนังสือที่ลอยอยู่นิ่งๆ ก็ระเบิดออกเป็นละอองแสงสีเลือด สาดกระเซ็นไปทั่วห้องสมุด พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากทุกทิศทางราวกับว่าผนังห้องสมุดกำลังจะมีชีวิต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอดทนอ่านเรื่องราวของลินน์และผองเพื่อนมาจนถึงจุดนี้นะครับ! ไมโลกับภูตน้อย