พลังที่ตื่นขึ้น

“หยุดมือเดี๋ยวนี้ลินน์! ถ้าเจ้ายังคุมสมาธิไม่ได้แบบนี้ พลังนั่นแหละที่จะกลายเป็นคนฆ่าเจ้าเอง!” เสียงตวาดของเซเลสเต้ดังก้องไปทั่วห้องโถงฝึกซ้อมใต้ดินที่เย็นเยียบ ลินน์ยืนหอบหายใจถี่หยดเหงื่อไหลซึมผ่านไรผมลงมาตามสันกราม ดวงตาของเด็กหนุ่มวาวโรจน์ด้วยสีครามเข้มผิดปกติที่ขอบตาไม่ได้ส่องประกายเวทมนตร์เพียงอย่างเดียว แต่มันดูเหมือนห้วงมหาสมุทรที่กำลังเดือดพล่าน “ผม... ผมหยุดไม่ได้!” ลินน์ตะโกนกลับ เสียงของเขาสั่นเครือ มือขวาที่ยื่นออกไปเบื้องหน้าสั่นระริก ลำแสงเวทมนตร์สีเงินยวงพุ่งออกมาจากฝ่ามืออย่างไร้ทิศทาง มันฟาดฟันเข้ากับเสาหินจนเกิดรอยแยกขนาดใหญ่ เศษหินกระเด็นว่อนไปทั่วพื้นที่ “ไอ้เจ้าหนุ่ม! ฟังที่เจ้าหญิงบอกสิเฟ้ย! รวบรวมพลังไว้ที่จุดศูนย์กลางตรงท้องน้อย ไม่ใช่ปล่อยให้มันไหลผ่านแขนจนจะระเบิดออกไปแบบนั้น!” ฟัดจ์ ภูตจิ๋วร่างกระต่ายมีปีกบินโฉบไปมาอย่างร้อนรน มันใช้ปีกเล็กๆ ตบเข้าที่ใบหน้าของลินน์เบาๆ เพื่อดึงสติ “แกจะกลายเป็นโกโก้ครั้นช์ไปจริงๆ ถ้าขืนยังทำตัวเหมือนท่อน้ำประปาแตกแบบนี้!” ลินน์กัดฟันแน่น เขารับรู้ได้ถึงกระแสพลังงานมหาศาลที่ไหลวนอยู่ในร่างกาย มันไม่ใช่เวทมนตร์ธรรมดาที่เขาเคยพยายามฝืนใช้ในห้องเรียน แต่มันคือพลังที่ดิบเถื่อนและทรงพลังจนน่าตกใจ ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านเส้นเลือดทำให้เขาเจ็บปวดไปทั่วร่าง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึง ‘ความเชื่อมโยง’ ที่ไม่เคยมีมาก่อน “เซเลสเต้... ถ้าผมปล่อยมันออกมาหมดทีเดียวล่ะ?” ลินน์หันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่อีกฝั่ง เธอเตรียมไม้คทาพร้อมร่ายเวทป้องกันชั้นสูงไว้ล่วงหน้า “เจ้าจะตาย หรือไม่ก็ทำลายหอคอยนี้ทิ้งทั้งหลัง!” เซเลสเต้ตอบสวนทันควัน แววตาของเธอมีความกังวลฉายชัดอยู่ลึกๆ “แต่ถ้าเจ้าต้องการให้มันสงบ เจ้าต้องยอมรับมัน ไม่ใช่ต่อต้านมัน ลินน์... พลังนี้คือส่วนหนึ่งของเจ้า เลิกมองมันเป็นศัตรูเสียที!” ลินน์หลับตาลง ภาพความทรงจำตั้งแต่เขายังเป็นแค่เด็กหนุ่มไร้พรสวรรค์ที่ถูกคนรอบข้างดูแคลนย้อนกลับมา ความมุ่งมั่นที่เคยถูกเหยียบย่ำเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจ เขาหายใจเข้าลึกๆ ปล่อยให้ความเจ็บปวดแล่นผ่านโดยไม่ขัดขืน เขาจินตนาการถึงเปลวไฟสีเงินในใจที่กำลังลุกโชน ให้มันหลอมรวมกับกระแสเลือด แทนที่จะต้านทานกระแสน้ำวนนั้น เขากลับกระโดดลงไปอยู่ในใจกลางของมัน ทันใดนั้น เงียบงัน... ความวุ่นวายที่เคยสั่นคลอนอากาศรอบตัวหยุดลงอย่างสิ้นเชิง ฟัดจ์หยุดบินกลางอากาศและทำตากลมโตจ้องมองเพื่อนของมัน แสงสีเงินที่เคยพุ่งพล่านเริ่มหดตัวกลับเข้าไปในผิวหนังของลินน์อย่างนุ่มนวล เหมือนกระแสน้ำที่ไหลกลับลงสู่แหล่งกำเนิด ลินน์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันดูสงบนิ่ง สุขุม และเต็มไปด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อเพียงแค่เขานึกคิด เขาแบมือออกอย่างช้าๆ ละอองเวทมนตร์สีเงินจางๆ ก่อตัวขึ้นบนฝ่ามือ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรูปทรงลูกบอลเวทมนตร์ที่สมบูรณ์แบบและมั่นคงอย่างไม่น่าเชื่อ “สำเร็จแล้ว...” ฟัดจ์ถอนหายใจออกมาดังเฮือกใหญ่จนพุงกระเพื่อม “ข้าเกือบจะได้เตรียมงานศพให้เจ้าแล้วเชียว ไอ้เจ้าบ้าพลังเอ๊ย” เซเลสเต้ลดไม้คทาลง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มักจะเคร่งขรึมของเธอ “ดูเหมือนว่าขีดจำกัดของเจ้าจะถูกทลายลงแล้วนะ ลินน์ การควบคุมที่เจ้าเพิ่งแสดงออกมาเมื่อครู่นี้... มันเหนือกว่าจอมเวทฝึกหัดทั่วไปไปไกลมาก” “ผมแค่รู้สึกว่า... มันง่ายขึ้น” ลินน์มองมือตัวเองด้วยความทึ่ง “เหมือนกับว่าเวทมนตร์ไม่ได้อยู่ภายนอก แต่ตัวผมเองนี่แหละที่เป็นจุดกำเนิดของมัน” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นจากมุมมืดของทางเดินใต้ดิน เงาร่างสูงใหญ่ของอาจารย์ใหญ่ผู้กุมความลับของโรงเรียนก้าวออกมาพร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังสะท้อนกำแพง “ยอดเยี่ยมมาก ลินน์” อาจารย์ใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาของเขากลับดูเย็นเยียบ “พลังที่ตื่นขึ้นนั้นช่างงดงาม แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้เป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว... เพราะสิ่งที่เจ้าเพิ่งแสดงให้เห็น คือกุญแจสำคัญในการปลุกบางสิ่งที่ถูกขังไว้ใต้โรงเรียนแห่งนี้มานานนับพันปี” อาจารย์ใหญ่หยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของลินน์ที่กำลังยืนอึ้ง “เตรียมตัวให้ดีล่ะ เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ‘พวกมัน’ ที่อยู่ข้างนอกนั่น จะไม่ปล่อยให้เจ้าได้ใช้ชีวิตสงบสุขในโรงเรียนนี้อีกต่อไป... และความลับที่พ่อของเจ้าทิ้งเอาไว้ ก็กำลังจะถึงเวลาที่ต้องถูกเปิดเผยแล้ว” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอดทนอ่านเรื่องราวของลินน์และผองเพื่อนมาจนถึงจุดนี้นะครับ! ไมโลกับภูตน้อย