ศัตรูในเงามืด

"อย่าขยับ ไมโล!" เสียงกระซิบของเซเลสเต้เย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กรีดลงบนแผ่นหลังของลินน์ เด็กหนุ่มชะงักฝีเท้าทันทีท่ามกลางความมืดมิดของหอสมุดต้องห้ามยามวิกาล กลิ่นอายเวทมนตร์ที่อบอวลในอากาศเปลี่ยนจากความสงบกลายเป็นความตึงเครียดจนน่าอึดอัด ฟัดจ์ ภูตกระต่ายมีปีกที่เกาะอยู่บนไหล่ของลินน์ขนฟูชัน ดวงตากลมโตสีฟ้าใสเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยสัญชาตญาณระวังภัย "ฟัดจ์... นายเห็นอะไรไหม?" ลินน์ถามเบาๆ หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก "ข้างบนนั่น... หลังชั้นวางตำราพิษ" ฟัดจ์ตอบเสียงสั่น ปีกเล็กๆ ของมันกางออกเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการหลบหนี "มันไม่ใช่คนลินน์ มันไม่มีจิตสัมผัส... แต่มันมี 'ความหิว' ที่รุนแรงยิ่งกว่าสัตว์ร้ายตัวไหนที่ฉันเคยเจอ" เงาสีดำสนิทที่ดูเหมือนหมึกกล้วยจางๆ ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากมุมมืด รูปร่างของมันบิดเบี้ยวไร้รูปทรงชัดเจน ก่อนจะก่อตัวเป็นร่างของชายสวมหน้ากากเหล็กไร้ช่องมอง แต่กลับมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจนลินน์รู้สึกหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ที่โรงเรียนสอน แต่มันคือศาสตร์มืดที่หายสาบสูญไปนานนับศตวรรษ "พวกเด็กที่ถือครองอัญมณีแห่งธาตุ... อยู่ที่นี่สินะ" เสียงนั้นไม่ได้ออกมาจากปาก แต่ดังก้องอยู่ในหัวของพวกเขาโดยตรง ราวกับถูกเข็มหลายเล่มทิ่มแทงเข้าไปในโสตประสาท เซเลสเต้ก้าวออกมาเบื้องหน้าลินน์ มือเรียวสวยวาดวงแหวนเวทมนตร์สีเงินสว่างวาบ "ถอยไปลินน์! เจ้านี่ไม่ใช่ศัตรูระดับนักเรียนแล้ว มันคือมือสังหารจาก 'ภาคีเงามรณะ'!" "เงามรณะ?" ลินน์ทวนคำ พยายามตั้งสติ แม้เขาจะไม่มีเวทมนตร์ในกระแสเลือดเหมือนคนอื่น แต่ประสบการณ์การเอาตัวรอดจากการฝึกฝนกับฟัดจ์สอนให้เขารู้ว่า ความกลัวคือจุดจบ "ฟัดจ์ เตรียมแผน B!" "แผน B เหรอ? นายหมายถึงแผนที่ทำให้นายเกือบตูดขาดเมื่อคราวที่แล้วน่ะนะ!" ฟัดจ์แหวใส่ แต่ก็ยอมดีดตัวออกไปกลางอากาศ กางปีกโปร่งแสงสร้างม่านหมอกสีรุ้งบดบังทัศนวิสัยของศัตรู ชายสวมหน้ากากเหล็กแค่นหัวเราะ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ม่านหมอกของฟัดจ์ก็มลายหายไปในพริบตา ราวกับโดนดูดกลืนด้วยหลุมดำ มันพุ่งตัวเข้าใส่เซเลสเต้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการมองเห็นปกติ ลินน์ตัดสินใจโดยไม่ลังเล เขาคว้าเอาสมุดบันทึกเวทมนตร์เล่มเก่าที่ได้รับมาจากอาจารย์ใหญ่ขว้างออกไป หวังจะเบี่ยงเบนความสนใจ "ฟัดจ์! ไป!" ฟัดจ์หมุนตัวเป็นเกลียวในอากาศ พ่นละอองผงสีทองออกมา มันไม่ใช่เวทมนตร์ทำลายล้าง แต่เป็นผงละอองที่ทำให้ศัตรู 'เห็นภาพลวงตาจากอดีต' ร่างในชุดคลุมดำหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง มันสั่นสะท้าน ราวกับภาพในหัวกำลังกระชากจิตวิญญาณของมันให้แตกสลาย "โอกาสนี้แหละ เซเลสเต้!" ลินน์ตะโกน เซเลสเต้ไม่รอช้า เธอร่ายเวท 'โซ่ตรวนดารา' พันธนาการศัตรูไว้กับชั้นวางหนังสือ ลินน์วิ่งเข้าไปคว้าข้อมือเธอแล้วลากออกไปยังทางออกลับของห้องสมุด หัวใจของเขาสั่นไหวไม่ใช่เพียงเพราะความกลัว แต่เพราะความสงสัยที่อัดแน่นในอก ทำไมคนพวกนี้ถึงต้องล่าผู้มีพลังพิเศษ? ทำไมต้องเป็นเขาและเซเลสเต้? ทั้งสองวิ่งผ่านระเบียงทางเดินที่เงียบสนิทจนถึงหอพักอาจารย์ แต่เมื่อมาถึงหน้าห้องทำงานของผู้อำนวยการ ภาพที่เห็นกลับทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงักกึก ประตูห้องทำงานเปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย และภายในนั้น... แสงจากคบเพลิงกำลังฉายเงาของบุคคลสองคน คนหนึ่งคืออาจารย์ใหญ่ที่เคารพรัก อีกคนหนึ่งคือชายในชุดคลุมสีดำสนิทแบบเดียวกับที่เพิ่งเผชิญหน้าเมื่อครู่! "ทำไมต้องให้ข้าลงมือกับพวกมันด้วย?" เสียงอาจารย์ใหญ่ดูเหนื่อยอ่อนและเต็มไปด้วยความขมขื่น "นั่นคือศิษย์ของข้า" ชายชุดดำก้าวเข้าใกล้จนเห็นใบหน้าครึ่งหนึ่งภายใต้ฮู้ด เขาไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่หยิบเหรียญตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลของเซเลสเต้ออกมาวางบนโต๊ะไม้โอ๊กช้าๆ ลินน์มองเซเลสเต้ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกาย มือของเธอสั่นระริกจนลินน์แทบสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ เธอค่อยๆ ลดมือลงจากลูกบิดประตู ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นชายชุดดำคนนั้นก้มศีรษะลงให้กับอาจารย์ใหญ่ด้วยความเคารพอย่างสูง 'ความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้... คือสิ่งที่พวกเขาปกปิดไว้ใต้หน้ากากของผู้มีพระคุณ' ลินน์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาเมื่อเห็นว่าอาจารย์ใหญ่หยิบสร้อยคอที่มีหยดเลือดของเซเลสเต้ส่งให้ชายชุดดำ พร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นชาที่สุดที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยของไมโลและฟัดจ์มาถึงจุดนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ