การกลับมาของฤดูใบไม้ผลิ

"เก็บความสงสัยของเจ้าเอาไว้ให้ดี ลินน์... ถ้าไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือของเจ้าจบลงในห้องขังใต้ดินของโรงเรียน!" ฟัดจ์กระซิบเสียงต่ำด้วยความตื่นตระหนก มันใช้เท้าหน้าขนปุยปิดปากของผมไว้แน่น ขณะที่พวกเราทั้งคู่หลบอยู่หลังเสาหินทึบในโถงทางเดินที่เงียบเชียบ สัมผัสจากปลายนิ้วเย็นเยียบของอาจารย์ใหญ่เมื่อครู่ยังคงสั่นสะท้านอยู่ในความทรงจำ ชายชุดดำคนนั้นคือใคร? และทำไมสร้อยคอของเซเลสเต้ถึงไปอยู่ในมือของเขา? หัวใจของผมเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความทรงจำเกี่ยวกับรอยยิ้มเย็นชาของอาจารย์ใหญ่ยังคงหลอกหลอนจนผมเผลอกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด "ฟัดจ์... ข้าไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม" ผมพึมพำเมื่อเห็นชายชุดดำเลี้ยวหายไปทางหอคอยต้องห้าม "เจ้าไม่ได้ตาฝาด และนั่นคือเหตุผลที่ช่วงเวลาปิดเทอมของเราจบลงแล้ว" ภูตจิ๋วตัวน้อยขมวดคิ้วจนหนวดสั่น มันกอดอกแน่นท่าทางหงุดหงิด "พรุ่งนี้โรงเรียนจะเปิดเทอม บรรยากาศแบบนี้... ข้าเกลียดมันที่สุด มันเหมือนกลิ่นของพายุที่กำลังจะพัดถล่มโรงเรียนเวทมนตร์" เช้าวันต่อมา กลิ่นอายความตึงเครียดไม่ได้มาพร้อมกับเสียงระฆังที่คุ้นเคย แต่มันมาพร้อมกับความเงียบงันที่น่าอึดอัด นักเรียนทุกคนเดินเข้าสู่หอประชุมใหญ่ด้วยท่าทีสำรวมอย่างผิดปกติ สายตาของเหล่าอาจารย์ดูเหม่อลอยคล้ายกับถูกเวทมนตร์ครอบงำบางอย่าง ขณะที่เซเลสเต้เดินผ่านผมไป เธอไม่ได้แม้แต่จะหันมามองหรือทักทาย ดวงตาของเธอว่างเปล่าราวกับถูกพรากวิญญาณไปส่วนหนึ่ง "เซเลสเต้!" ผมกระซิบเรียกในจังหวะที่ขบวนแถวเคลื่อนที่ไปข้างหน้า เธอหยุดชะงักเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองด้วยแววตาที่เย็นชาจนผมต้องถอยหลังกรูด "อย่าทักข้าในที่สาธารณะ ลินน์... ความสัมพันธ์ของเราไม่มีอยู่จริงตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว" คำพูดนั้นแทงทะลุหัวใจผมจนชาหนึบ เธอจำไม่ได้ หรือเธอกำลังแสดงละครตามคำสั่งใครบางคนอยู่? เมื่อถึงเวลาเปิดเทอม อาจารย์ใหญ่ก้าวขึ้นสู่แท่นบรรยาย เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงไฟในห้องจนหมดสิ้น ใบหน้าของเขาแม้จะดูยิ้มแย้มเหมือนเคย แต่ดวงตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น "ปีการศึกษานี้ จะเป็นปีแห่งการชำระล้าง" เสียงของเขาก้องกังวานผ่านเวทมนตร์ขยายเสียง "เราจะกำจัดสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไป เพื่อสร้างระเบียบใหม่ที่มั่นคงกว่าเดิม" ผมเหลือบไปเห็นฟัดจ์ที่เกาะอยู่บนไหล่กำลังพองขนจนกลมดิษฐ์ มันพยายามสื่อสารผ่านโทรจิต "ลินน์... ดูที่นิ้วนางข้างซ้ายของเขา นั่นมันแหวนตราประจำตระกูลของเซเลสเต้! ทำไมอาจารย์ใหญ่ถึงใส่มัน!" ผมจ้องมองไปที่นิ้วของชายสูงวัยบนเวที แหวนอัญมณีสีน้ำเงินเข้มที่เซเลสเต้หวงแหนนักหนา กำลังส่องแสงสีม่วงประหลาดออกมาเป็นจังหวะ ราวกับมันกำลังสูบกลืนพลังชีวิตของใครบางคนไปอย่างช้าๆ "เขาไม่ได้แค่สอนเวทมนตร์... เขาเป็นปรสิต" ผมพึมพำกับตัวเอง ในจังหวะที่การประกาศจบลง ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นเมื่อนักเรียนปีสามคนหนึ่งลุกขึ้นประท้วงเรื่องการหายตัวไปของเพื่อนร่วมชั้น แต่แทนที่อาจารย์ใหญ่จะตอบโต้ด้วยคำพูด เขากลับเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ ร่างของนักเรียนคนนั้นก็ลอยละลิ่วขึ้นไปกลางอากาศก่อนจะถูกตรึงไว้กับผนังหอประชุมด้วยพลังเวทมนตร์สีดำที่มองเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ความโกลาหลระเบิดขึ้นในพริบตา นักเรียนต่างกรีดร้องวิ่งหนีอลหม่าน แต่เซเลสเต้กลับยืนนิ่งสนิท เธอค่อยๆ เดินไปหาอาจารย์ใหญ่เหมือนหุ่นเชิดที่ไร้สติ ก่อนจะคุกเข่าลงแทบเท้าเขา "นั่นไม่ใช่เซเลสเต้ที่ข้ารู้จัก!" ผมตะโกนลั่นท่ามกลางความสับสน ก่อนจะคว้าคทาไม้โอ๊คเก่าๆ ขึ้นมาเตรียมพร้อม ฟัดจ์กางปีกบินว่อน "ลินน์! เจ้าจะทำอะไร! นั่นอาจารย์ใหญ่เชียวนะ!" "ถ้าข้าไม่ทำอะไรตอนนี้ ข้าจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต!" ผมรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่ไม่มีอยู่จริง ส่งพลังเวทเพียงน้อยนิดที่ผมพยายามฝึกฝนมาตลอดปิดเทอมพุ่งตรงไปที่แหวนตราบนนิ้วของอาจารย์ใหญ่ แสงสีขาวนวลจากคทาของผมปะทะเข้ากับปราการสีดำทมิฬ เสียงระเบิดดังสนั่นจนหอประชุมสั่นสะเทือน ทุกสายตาหันมามองผมเป็นจุดเดียว อาจารย์ใหญ่หันมามองผม ช้าๆ... รอยยิ้มของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกระหายที่น่าสะพรึงกลัว "เจ้าหนูผู้ไร้พรสวรรค์... ในที่สุดเจ้าก็เปิดเผยตัวออกมา" เขายกมือขึ้นหมายจะขยี้ผมให้กลายเป็นผุยผง แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความตายกำลังจะมาถึง ประตูด้านหลังหอประชุมก็พังทลายลงพร้อมกับร่างของชายชุดดำที่ผมเห็นเมื่อวาน เขาก้าวเข้ามาพร้อมกับกระชากหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ผมถึงกับเข่าทรุดลงกับพื้นทันที "ท่านพ่อ..." ผมครางชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา ขณะที่ชายผู้เป็นพ่อของผมเดินเข้าไปหาอาจารย์ใหญ่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจมืด "ข้ามาทวงสิ่งที่เจ้าแย่งชิงไป... อาจารย์ใหญ่" สถานการณ์พลิกผันจนผมไม่อาจตั้งตัวได้ทัน พ่อของผมกำลังก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างความดีและความชั่วไปต่อหน้าต่อตา โดยมีเซเลสเต้ที่ยังคงถูกสะกดจิตอยู่เบื้องหลัง และอาจารย์ใหญ่ที่หัวเราะร่าด้วยความสมเพช นี่คือกับดักที่เขาวางไว้ตั้งแต่วันแรกที่ผมก้าวเข้าสู่โรงเรียนแห่งนี้ ใช่ไหม? ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลินน์และภูตน้อยมาโดยตลอดนะครับครับ