การประลองกระชับมิตร

“ถอนตัวเสียเถอะลินน์ การเอาไข่ไก่ไปปะทะกับกำแพงหินไม่ได้เรียกว่าความกล้า แต่มันเรียกว่าการฆ่าตัวตาย” น้ำเสียงของรุ่นพี่คาเลนดังกังวานก้องสนามประลองเวทมนตร์รูปวงรี เสียงนั้นแห้งแล้งและเย็นชา ทว่าแฝงไว้ด้วยความดูถูกที่ชัดเจนพอจะทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูก ลินน์ยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของนักเรียนชั้นปีสูงที่จับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ มือทั้งสองข้างของเขาชื้นเหงื่อจนต้องกำแน่นเพื่อซ่อนอาการสั่นไหว “ผมแค่ต้องการพิสูจน์ว่า เวทมนตร์ไม่ได้วัดกันที่ปริมาณพลังเพียงอย่างเดียวครับรุ่นพี่” ลินน์ตอบกลับ เสียงของเขาอาจจะสั่นเล็กน้อย แต่สายตาเขามุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เหอะ! ปากดีนักนะเจ้ามนุษย์อ่อนหัด” ฟัดจ์ ภูตกระต่ายปีกเล็กที่เกาะอยู่บนไหล่ลินน์สบถพลางกระพือปีกดังกะพือพับ มันแลบลิ้นใส่คาเลนอย่างไม่เกรงกลัว “เดี๋ยวพอโดนซัดกระเด็นไปติดฝาผนังแล้วจะร้องขอชีวิตไม่ทันนะ บอกไว้ก่อน!” “เงียบเถอะน่า ฟัดจ์” ลินน์กระซิบพลางหันไปมองเซเลสเต้ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างสนาม ใบหน้าสวยสง่าของเธอนิ่งเรียบแต่แววตาที่เธอมองมากลับเต็มไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด เสียงฆ้องสัญญาณเริ่มการประลองดังขึ้น คาเลนไม่ได้รอช้า เขาตวัดไม้กายสิทธิ์เป็นวงกลมในอากาศ เศษหินรอบสนามประลองลอยขึ้นและก่อตัวเป็นหอกแหลมคมนับสิบเล่ม แสงสีฟ้าสว่างวาบจากไม้กายสิทธิ์บ่งบอกถึงระดับพลังเวทที่เหนือชั้นกว่าลินน์หลายเท่าตัว “ไป!” หอกหินพุ่งเข้าหาลินน์ราวกับห่าฝน ลินน์กัดฟันแน่น เขาตั้งสมาธิไปที่วงจรเวทในร่างกายที่ยังไม่สมบูรณ์ พยายามจะเรียกใช้เวทป้องกัน 'บาเรียสะท้อน' ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น พลังเวทในอกเขากลับสะดุดเหมือนเฟืองที่ขบกันไม่ลง ลินน์รีบเบี่ยงตัวหลบ หอกเล่มหนึ่งเฉี่ยวแขนเสื้อเขาไปจนขาดวิ่น แรงลมจากมันทำให้เขาล้มกลิ้งไปกับพื้นสนาม “แค่หลบยังแทบเอาตัวไม่รอด จะเอาอะไรมาชนะล่ะ?” คาเลนแสยะยิ้มก่อนจะร่ายเวทบทต่อไป พื้นดินใต้เท้าลินน์เริ่มสั่นสะเทือนกลายเป็นหลุมทรายดูด ลินน์พยายามรวบรวมสมาธิใหม่ เขาหลับตาลง ไม่ใช่เพื่อยอมแพ้ แต่เพื่อสัมผัสถึง 'กระแสเวทที่ติดขัด' ในตัวเขา เขาพบว่าทุกครั้งที่เขารีบเร่ง พลังมักจะตีกลับ แต่ถ้าเขาปล่อยให้มันไหลไปตามจังหวะการเต้นของหัวใจ... บางทีมันอาจจะเปลี่ยนไป “ฟัดจ์! เตรียมตัวไว้!” ลินน์ตะโกน “จะทำอะไรก็รีบทำ ข้าไม่อยากโดนฝังทั้งเป็นนะเว้ย!” ฟัดจ์บ่นแต่ก็ยอมบินขึ้นสูง รวบรวมละอองแสงสีทองจางๆ ไว้ที่ปลายนิ้ว คาเลนรวบรวมพลังไว้ที่ฝ่ามือเป็นลูกบอลเพลิงขนาดใหญ่แล้วขว้างลงมา ลินน์ไม่ใช้เวทป้องกัน แต่เขากลับเลือกที่จะ 'เดินเข้าหา' ลูกบอลเพลิงนั้น เขาขยับไม้กายสิทธิ์วาดลวดลายแปลกประหลาดที่เขาเพิ่งค้นพบจากบันทึกเก่าในห้องสมุด มันไม่ใช่คาถามาตรฐาน แต่เป็นคาถาที่ต้องใช้การควบคุมกระแสพลังให้ 'พลิกผัน' ตูม! แรงปะทะทำให้เกิดฝุ่นตลบไปทั่วสนาม เซเลสเต้ลุกขึ้นจากที่นั่งโดยไม่รู้ตัว เธอจ้องมองเข้าไปในกลุ่มควันด้วยใจที่เต้นรัว คาเลนเองก็หยุดชะงักด้วยความประหลาดใจ เพราะลูกบอลเพลิงของเขาไม่ได้ระเบิดใส่ลินน์ แต่มันกลับถูก 'บิดเบือน' ให้พุ่งออกไปด้านข้างและทำลายเสาสนามจนหักโค่นแทน ลินน์หอบหายใจรุนแรง เหงื่อโชกไปทั้งร่าง มือขวาของเขาสั่นจนแทบจะถือไม้กายสิทธิ์ไม่อยู่ เวทมนตร์ที่ไม่สมบูรณ์นั้นกินพลังงานมหาศาล แต่นี่คือครั้งแรกที่เขาสามารถเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสได้ “เป็นไปไม่ได้...” คาเลนพึมพำ ใบหน้าจากที่เคยเย่อหยิ่งเริ่มปรากฏความตระหนก “นายใช้วิธีไหนกัน?” “มันไม่ใช่พลังที่ผมสร้างขึ้นครับรุ่นพี่” ลินน์ยืดตัวตรง แม้ขาจะอ่อนแรง “แต่มันคือการยอมรับว่าผมควบคุมพลังไม่ได้ แล้วปล่อยให้มันไหลไปตามธรรมชาติ” ในจังหวะที่คาเลนกำลังเสียสมาธิและจะลงมือร่ายเวทโต้กลับที่รุนแรงกว่าเดิม ทันใดนั้น บรรยากาศในสนามประลองก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความกดอากาศต่ำลงจนนักเรียนรอบข้างต้องก้าวถอยหลัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินเข้ามาจากประตูทางเข้าสนามประลอง กลิ่นอายเวทมนตร์ที่รุนแรงและเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนเปลวไฟของคาเลนดับวูบลงไปเฉยๆ ลินน์หันไปมองต้นตอของแรงกดดันนั้น และเขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่ไม่มีใครอยากให้ปรากฏตัวในเวลานี้ ชายชราในชุดคลุมสีดำสนิทผู้เป็นถึงอาจารย์ใหญ่ผู้กุมความลับของโรงเรียนกำลังยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่ออกว่ากำลังพอใจหรือโกรธเคือง และในมือของเขา... คือบันทึกเล่มเดียวกับที่ลินน์ถืออยู่ในกระเป๋าเสื้อ “ดูเหมือนว่าบทเรียนของเจ้าจะน่าสนใจกว่าที่ข้าคิดนะ ลินน์...” อาจารย์ใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาของเขากลับจับจ้องไปที่วงจรเวทบนฝ่ามือของลินน์ที่ยังคงมีประกายแสงสีประหลาดหลงเหลืออยู่ “แต่น่าเสียดายที่กฎของโรงเรียนมีไว้เพื่อไม่ให้ 'สิ่งที่อันตราย' ถูกปลุกขึ้นมา... ก่อนถึงเวลาที่ควรจะเป็น” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่เจ็ดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ!