อาจารย์ที่น่าสงสัย

“ผมยืนยันว่าบันทึกเล่มนั้นไม่ได้สูญหายครับอาจารย์วอลเทอร์ แต่มีคนพยายาม ‘บิดเบือน’ ความจริงที่บันทึกไว้อยู่” ลินน์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอาจารย์สอนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ชายวัยกลางคนตรงหน้า คำพูดของเขาไม่ได้เป็นการตั้งคำถาม แต่มันคือการประกาศสงครามประสาทที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย อาจารย์วอลเทอร์ชะงักมือที่กำลังจัดวางม้วนคัมภีร์เก่าแก่บนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียง ‘กึก’ ที่เกิดขึ้นยามที่นิ้วยาวเรียวของเขากระทบกับขอบโต๊ะดูจงใจเน้นย้ำถึงความไม่พอใจที่ถูกคุกคาม เขายิ้ม—ยิ้มที่มุมปากดูเหมือนจะเป็นมิตร แต่ดวงตากลับว่างเปล่าราวกับหลุมลึกในสุสานโบราณ “ลินน์... ความอยากรู้อยากเห็นเป็นคุณสมบัติที่ดีของนักเรียน แต่อย่าลืมว่าในประวัติศาสตร์มีคนมากมายที่ต้องจบชีวิตลงเพียงเพราะ ‘รู้ในสิ่งที่ยังไม่ถึงเวลา’ เข้าใจไหมครับ?” เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์วอลเทอร์กดดันจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง ฟัดจ์ที่เกาะอยู่บนไหล่ของลินน์ขนลุกซู่ มันรีบมุดตัวเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเด็กหนุ่ม ทิ้งไว้เพียงปลายหูยาวๆ ที่ขยับไหวอย่างระแวดระวัง “ผมเข้าใจครับ” ลินน์ตอบพลางคลี่ยิ้มบาง “แต่ผมเชื่อว่าประวัติศาสตร์ไม่ได้มีไว้เพื่อให้ใครคนใดคนหนึ่งถือครองความจริงเพียงผู้เดียว โดยเฉพาะเมื่อความจริงนั้นเริ่ม ‘ส่งกลิ่นเหม็น’ ในโรงเรียนของเรา” เซเลสเต้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ลินน์ขยับตัวเล็กน้อย มือของเธอแตะที่ด้ามไม้กายสิทธิ์ในกระเป๋าเสื้อเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเธอกำลังเตรียมพร้อมรับมือทุกสถานการณ์ เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากอาจารย์ผู้นี้ ไม่ใช่แค่เวทมนตร์ทั่วไป แต่เป็นพลังงานที่เก่าแก่และมืดมนอย่างประหลาด “ไปเข้าเรียนวิชาถัดไปเถอะครับ” วอลเทอร์โบกมือไล่เหมือนขับไล่แมลง “อย่าให้ความเพ้อฝันของเด็กไม่มีพรสวรรค์มาทำให้การเรียนต้องเสียเวลาเลย” เมื่อก้าวพ้นห้องพักอาจารย์ออกมา ลินน์รีบสาวเท้าเข้าไปในมุมมืดของระเบียงทางเดินชั้นใต้ดินที่เงียบสงัด ฟัดจ์โผล่หัวออกมาจากกระเป๋าแล้วพ่นลมหายใจฟืดฟาดด้วยความไม่พอใจ “ไอ้ตาสองสีนั่น... มันไม่ใช่แค่อาจารย์ธรรมดาแน่ๆ ลินน์!” ภูตจิ๋วบ่นอุบ “ฉันเห็นเงาที่ขยับผิดจังหวะตอนเขากระพริบตา เงานั่นมันไม่ได้ติดอยู่กับตัวเขา แต่มันเหมือน ‘บางอย่าง’ ที่พยายามจะหลุดออกมาจากร่างเขานะ!” ลินน์พยักหน้า สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น “ฉันรู้แล้วฟัดจ์ ในบันทึกย่อที่ฉันแอบไปคัดลอกมาเมื่อคืน มีรหัสลับที่พูดถึง ‘ผู้เฝ้าประตูกาลเวลาที่ถูกสาป’ ถ้าวอลเทอร์คือคนคนนั้นจริงๆ เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่การสอนประวัติศาสตร์ แต่มันคือการแก้ไขอดีตเพื่อปลดปล่อยตัวเอง” “แล้วเราจะทำยังไง? จะไปฟ้องอาจารย์ใหญ่? บอกเลยว่าเขาไม่มีทางเชื่อเด็กที่เพิ่งสอบตกวิชาพลังจิตแบบเราหรอก” เซเลสเต้กล่าวแทรกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอเองก็เริ่มกังวลกับสิ่งที่ลินน์พบ “เราไม่บอกใครทั้งนั้น” ลินน์หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา “เราต้องใช้ระบบของโรงเรียนเข้าจัดการ... ฟัดจ์ ใช้ทักษะ ‘ตรวจจับกลิ่นอายมานา’ ที่นายถนัด ตรวจสอบว่าในห้องพักอาจารย์มีร่องรอยเวทมนตร์ต้องห้ามหลงเหลืออยู่ไหม ส่วนฉันจะใช้ไหวพริบจัดการกับสมการเวทมนตร์ที่เขาทิ้งไว้บนกระดานเมื่อเช้า ถ้ามันเป็นรหัสแก้คำสาปจริง... ฉันจะทำให้มันพังลงจากข้างใน!” ลินน์รู้ดีว่าเขากำลังเล่นกับไฟ เขาเป็นเพียงจอมเวทฝึกหัดที่ไม่มีพลังพิเศษเหนือใคร แต่เขามีสิ่งที่คนอื่นไม่มี นั่นคือ ‘การสังเกต’ และ ‘จังหวะเวลา’ ที่เฉียบคม เย็นวันนั้น ลินน์แอบย้อนกลับไปที่ห้องประวัติศาสตร์อีกครั้ง เขาอาศัยช่วงที่ทุกคนกำลังไปรวมตัวที่หอประชุมใหญ่ใช้คาถาพรางตัวขั้นต้นที่แอบเรียนรู้มาลอบเข้าไปภายในห้องที่เงียบงัน กลิ่นอายความเย็นยะเยือกอบอวลอยู่ทุกอณูอากาศ เขาวางมือลงบนโต๊ะทำงานของวอลเทอร์ ทันใดนั้น ระบบลึกลับในหัวของเขาก็ส่งเสียงเตือนที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยเวทมนตร์ระดับต้องห้าม - ‘ศาสตร์มืดแห่งการย้อนกาลเวลา’] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: หยุดยั้งพิธีกรรมเปิดประตูมิติใน 60 นาที] [คำเตือน: เจ้าของสถานที่กำลังมุ่งหน้ากลับมา... และเขารู้ว่าคุณอยู่ที่นี่] เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน ลินน์หน้าซีดเผือด เขาหันไปมองหน้าต่างแต่ทว่ามันกลับถูกปิดตายด้วยมนตราบางอย่างที่มองไม่เห็น ทันใดนั้น บานประตูห้องก็ค่อยๆ แง้มออกพร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ฟังดูไม่ใช่มนุษย์! “ยินดีด้วยนะลินน์ เธอเป็นหนูทดลองที่ฉลาดที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย” อาจารย์วอลเทอร์ยืนพิงกรอบประตู ร่างกายของเขาเริ่มบิดเบี้ยว ดวงตาที่เคยปกติกลับกลายเป็นสีดำสนิทราวกับห้วงอวกาศ และที่ข้อมือของเขามีโซ่ตรวนเวทมนตร์ที่กำลังเรืองแสงสีม่วงเข้มพันธนาการอยู่ เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว... แล้วเงาของเขาก็พุ่งเข้าใส่ลินน์ราวกับสัตว์ร้ายที่หิวโหย! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านอันตรายมาถึงตอนที่ 34 กับไมโลและภูตน้อยนะครับ!