ปฏิบัติการช่วยเพื่อน

"ฟัดจ์! หุบปากแล้วหมอบลงต่ำๆ เดี๋ยวนี้!" ผมกระซิบเสียงลอดไรฟัน พลางกดร่างแนบไปกับพื้นหินเย็นเยียบของระเบียงชั้นสองในคฤหาสน์ตระกูลวาลเลนไทน์ กลิ่นกำยานราคาแพงลอยอบอวลปนไปกับกลิ่นอับของมนตราต้องห้าม เจ้าฟัดจ์ที่ปกติชอบกวนประสาท วันนี้กลับหูตกลู่ด้วยความหวาดระแวง ดวงตาของมันสั่นระริกขณะมองไปที่ทางเดินเบื้องหน้า ซึ่งมีร่างของ 'ฟัดจ์อีกตัว' ยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงนั้น ฟัดจ์ตัวนั้น... มันไม่มีขนปุยสีขาวนุ่มนิ่มเหมือนเพื่อนรักของผม แต่ผิวหนังกลับดูซีดเผือดเหมือนศพที่ถูกแช่แข็งในน้ำแข็งแห้ง และที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาสีแดงฉานดั่งเลือดสดที่กำลังกวาดมองไปรอบห้องด้วยความกระหาย "ลินน์..." ฟัดจ์ของผมกระซิบเสียงสั่น เผยอริมฝีปากที่ไร้เสียงกวนประสาทตามเคย "นั่นไม่ใช่ภูต... นั่นคือ ‘เงาอสูร’ ที่ถูกสร้างขึ้นจากความแค้น ความทรงจำของฉันถูกบิดเบือนไปหมดเลย แต่มัน... มันเหมือนฉันเหลือเกิน" ผมบีบไหล่เจ้าภูตจิ๋วเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ ความกลัวในใจผมก็มีไม่น้อยไปกว่ากัน แต่ภาพเพื่อนสนิทที่ถูกลักพาตัวมาขังไว้ที่นี่ทำให้ผมก้าวถอยหลังไม่ได้ "ไม่ต้องห่วงนะฟัดจ์ นายคือตัวจริง ส่วนไอ้ตัวประหลาดนั่น เดี๋ยวผมจะจัดการเอง" ผมหยิบ 'ไม้กายสิทธิ์กิ่งไม้ธรรมดา' ออกมา มันไม่มีอัญมณีเลอค่า ไม่มีการสลักลวดลายวิจิตร แต่ในวินาทีนี้นี่คืออาวุธเดียวที่ผมมี ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจกระโดดออกไปจากมุมมืดพร้อมตะโกนก้อง "เฮ้! เจ้าตัวปลอม! ทางนี้!" เจ้าอสูรดวงตาสีแดงหันขวับมาทันที เสียงหัวเราะแหลมสูงที่ฟังดูเหมือนโลหะครูดกันบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท มันขยับตัวด้วยความเร็วที่มนุษย์ทั่วไปไม่สามารถมองตามทัน แต่ผมไม่ได้มองด้วยตา ผมมองด้วยความรู้สึกที่ฝึกฝนมาจากการเป็นจอมเวทฝึกหัดผู้ไร้พรสวรรค์—ผมอ่านจังหวะการเคลื่อนที่ของศัตรูจากการเปลี่ยนผ่านของกระแสมานาในอากาศ "ฟัดจ์! ใช้ละอองลวงตา!" เจ้าภูตจิ๋วไม่รอช้า มันบินโฉบขึ้นไปในอากาศ พ่นละอองสีทองกระจายตัวออกไปทั่วโถงทางเดิน เจ้าตัวปลอมหยุดชะงัก มันดูสับสนกับภาพลวงตาที่ซ้อนทับกันไปมา นั่นแหละคือโอกาส! ผมพุ่งตัวเข้าใส่เงื้อไม้กายสิทธิ์ขึ้นสูง แต่แทนที่จะร่ายคาถาโจมตีรุนแรง ผมกลับร่ายคาถา 'ตรึงรากไม้' ที่แสนจะพื้นฐานที่สุดที่เซเลสเต้เคยสอน รากไม้ทิพย์งอกเงยออกมาจากพื้นกระเบื้องพันธนาการขาของอสูรเอาไว้ "ลินน์! อย่าเพิ่งตายนะ! ฉันยังไม่ได้กินพายที่สัญญาไว้เลย!" ฟัดจ์ตะโกนบอกพลางใช้เวทลมกระแทกใส่ร่างของเจ้าตัวปลอมจนมันกระเด็นไปกระแทกกับรูปปั้นขุนนางเก่าแก่ ทว่า... ความเงียบงันที่น่าขนลุกก็กลับมาแทนที่ เมื่อควันสีทองจางลง เจ้าตัวปลอมที่น่าจะถูกผมจองจำไว้กลับค่อยๆ สลายกลายเป็นฝุ่นผงสีดำ ก่อนจะรวมตัวกันใหม่กลางอากาศจนกลายเป็นร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของเธอเรียบเฉยและเย็นชาเสียจนหัวใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "น่าประทับใจ..." หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "เด็กไร้ค่าที่เข้ามาถึงใจกลางคฤหาสน์ได้ด้วยตัวคนเดียว สมกับที่เป็นเพื่อนของเซเลสเต้จริงๆ" ผมถอยหลังไปหนึ่งก้าว ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนหน้าอกผมแน่นไปหมด นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ระดับทั่วไป แต่มันคือศาสตร์มืดชั้นสูง "เธอเป็นใคร? และต้องการอะไรจากเพื่อนของผม!" ผมตะโกนถาม มือที่ถือไม้กายสิทธิ์สั่นเทาแต่ไม่มีวันปล่อย หญิงสาวคนนั้นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา "ถามหาเพื่อนอย่างนั้นหรือ? ก็ได้... ถ้าอยากเห็นเขานักล่ะก็" เธอดดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กำแพงหินฝั่งขวาของโถงทางเดินก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นกรงขังมนตราที่ด้านในมีร่างของเพื่อนผมถูกล่ามโซ่เวทมนตร์อยู่ แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเยียบจนแทบหยุดไหล ไม่ใช่สภาพที่ย่ำแย่ของเขา แต่เป็นสิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ กรงขังนั้น... ชายคนนั้นหันกลับมาหาผมช้าๆ ใบหน้าของเขาคมเข้มแต่กลับดูคุ้นตาอย่างประหลาด ยิ่งเห็นดวงตาคู่นั้นที่กำลังจ้องมองมาที่ผม ผมก็ยิ่งแทบหยุดหายใจ นั่นคือชายที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในตำราเรียนประวัติศาสตร์เวทมนตร์... อาจารย์ใหญ่ผู้สาบสูญที่เซเลสเต้เคารพรักที่สุด! "ยินดีที่ได้พบกันนะ ลินน์..." ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่กลับทำให้ผมขนลุกชัน "ข้ารอคอยที่จะได้ทำลายความหวังของเจ้ามานานเหลือเกิน" เขาก้าวเท้าออกมาจากเงามืด แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าของเขาเผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานเช่นเดียวกับเจ้าอสูรตัวนั้น ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นทำท่าเหมือนจะร่ายคาถาที่อาจเปลี่ยนโชคชะตาของพวกเราไปตลอดกาล! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของลินน์และฟัดจ์ในบทที่เข้มข้นนี้มาด้วยกันนะครับ!