กับดักเวทมนตร์

"หยุดมือเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงของเซเลสเต้ตวาดก้องไปทั่วโถงทางเดินหินอ่อนที่เย็นเยียบ คทาในมือของเธอเรืองแสงสีฟ้าคราม สั่นไหวราวกับจะระเบิดออกในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง ชายปริศนาที่มีดวงตาสีแดงฉานดั่งโลหิตนั้นไม่ได้สะทกสะท้าน เขาเพียงแค่เหยียดยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ ที่ดูไม่เหมือนมนุษย์ ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะดีดผ่านอากาศเบาๆ *เปรี๊ยะ!* พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของลินน์สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ราวกับมีสัตว์ร้ายกำลังตะกุยขึ้นมาจากใต้พิภพ ลินน์รีบถลาเข้าไปคว้าตัวเซเลสเต้ให้หลบออกไปด้านข้าง แต่ทว่าพื้นที่ตรงนั้นกลับกลายเป็นห้วงอากาศว่างเปล่า เขาและเธอร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดทันที เสียงลมหวีดหวิวปะทะใบหน้าชวนให้ขนลุกซู่ "เจ้าพวกมนุษย์โง่เขลา เอ้ย! ลินน์ จับข้าไว้แน่นๆ!" ฟัดจ์ร้องลั่น ภูตจิ๋วตัวป่วนกางปีกกระพือจนเกิดลมแรงพยายามประคองร่างทั้งสอง แต่แรงดึงดูดของกับดักเวทมนตร์นั้นมหาศาลเกินกว่าจะต้านทานไหว *โครม!* ทั้งสามกระแทกเข้ากับพื้นดินที่ปกคลุมด้วยมอสสีเขียวมืด กลิ่นอับชื้นและไอเย็นจัดโชยมาแตะจมูก ลินน์พยุงตัวขึ้นด้วยความทุลักทุเล มือของเขายังคงกุมมือของเซเลสเต้ไว้แน่น ทั้งสองจ้องมองไปรอบๆ นี่ไม่ใช่ทางเดินใต้ดินธรรมดา แต่มันคือเขาวงกตที่บิดเบี้ยว กำแพงหินขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต ลวดลายอักขระโบราณบนผนังเปล่งแสงสีม่วงหม่นสลับไปมา "กับดักวงกตไร้ลักษณ์..." เซเลสเต้พึมพำ ใบหน้าของเธอซีดเผือด "ฉันเคยอ่านเจอในตำราต้องห้าม มันจะดูดกลืนพลังเวทมนตร์ของผู้ที่หลงเข้ามาทีละน้อย เพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงในการรักษาสภาพของมัน ลินน์... เรากำลังถูกขังอยู่ในห้องที่ไม่มีวันจบสิ้น" "ฟัดจ์ เห็นทางออกไหม?" ลินน์ถาม พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น เขาหันไปมองภูตจิ๋วที่ตอนนี้สีขนเริ่มซีดจางลง ฟัดจ์บินว่อนไปรอบๆ พยายามใช้สัมผัสพิเศษตรวจสอบทิศทาง แต่มันกลับร่วงลงมาบนไหล่ลินน์อย่างอ่อนแรง "แย่แล้วล่ะลินน์... สัมผัสเวทมนตร์ของข้ามันถูกดูดหายไปหมด ที่นี่ไม่ใช่แค่เขาวงกต แต่มันคือกรงขังที่กินเวทมนตร์เป็นอาหาร หากเราหาทางออกไม่ได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง พลังทั้งหมดของเราจะมอดดับไปตลอดกาล!" ลินน์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขามองมือตัวเองที่เริ่มสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเขากำลังพยายามดึง 'พลัง' ที่เขาไม่เคยมีออกมาใช้ เขาหลับตาลง พยายามสัมผัสถึงจังหวะของกำแพงที่ขยับเขยื้อน แทนที่จะมองเห็นด้วยตา เขาเริ่มฟัง... เสียงหินเสียดสีกัน เสียงลมหายใจของเขาวงกตที่เต้นเป็นจังหวะ "เซเลสเต้ ปล่อยวางเวทมนตร์ซะ" ลินน์เอ่ยขึ้นเรียบๆ "จะบ้าเหรอ! ถ้าไม่ใช้เวทมนตร์ป้องกัน เราก็หนาวตายในนี้สิ!" "ถ้าเราใช้ มันก็จะยิ่งดูดพลังเรามากขึ้น" ลินน์หันมาสบตาเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันมุ่งมั่นและสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "เชื่อใจผมนะ เราจะไม่ใช้พลัง แต่เราจะใช้สัญชาตญาณ" เขาวงกตเริ่มขยับกรงล้อมเข้ามาแคบขึ้นเรื่อยๆ กำแพงหินสองฝั่งเริ่มบีบอัดหมายจะบดขยี้ผู้บุกรุก เซเลสเต้กัดริมฝีปากแน่น เธอมองดูความกล้าหาญที่ลินน์แสดงออกมาโดยไม่มีเวทมนตร์แม้แต่น้อย แล้วจึงตัดสินใจปิดการทำงานของคทาลง ความมืดเข้าปกคลุมแทบจะทันที ในความมืดที่ไร้ซึ่งเวทมนตร์ ลินน์ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เขาไม่สนใจทิศทางที่ตาเห็น แต่เขาเดินไปตาม 'จังหวะ' ที่สัมผัสได้จากพื้นดิน ทุกย่างก้าวคือการเสี่ยงดวง ฟัดจ์เกาะแน่นอยู่ที่ปกเสื้อ พยายามหุบปากไม่ให้ส่งเสียงโวยวายตามนิสัย "ซ้าย" ลินน์กระซิบ พวกเขาเลี้ยวไปทางซ้าย กำแพงหินเฉียดไหล่ของเซเลสเต้ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร "ก้มตัว" เขาทั้งคู่หมอบลงทันที เหนือหัวมีก้อนหินหนักอึ้งหล่นลงมาฟาดพื้นจนแตกกระจาย หากช้าไปกว่านี้แม้แต่วินาทีเดียว พวกเขาคงไม่รอด พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงใจกลางของวงกต ที่นั่นมีแท่นหินวางตั้งอยู่ บนแท่นมีคริสตัลสีเลือดชิ้นหนึ่งวางอยู่ มันกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของมนุษย์ ลินน์หยุดชะงัก เขารู้สึกได้ทันทีว่านี่คือต้นตอของกับดักทั้งหมด "นั่นไง... หัวใจของเขาวงกต" เซเลสเต้กระซิบ แววตาเธอเป็นประกายด้วยความหวัง "ถ้าเราทำลายมัน เราจะออกไปได้!" ลินน์ค่อยๆ เอื้อมมือไปหาคริสตัล ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วของเขาเกือบจะแตะพื้นผิวที่ร้อนผ่าวของมัน เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากเงามืดด้านหลัง *แปะ... แปะ... แปะ...* "นับว่าน่าประทับใจจริงๆ" เสียงนั้นเย็นเยียบและทรงพลัง ลินน์รีบหันกลับไปพร้อมกับเซเลสเต้ ชายเจ้าของดวงตาสีแดงฉานคนเดิมยืนพิงกำแพงอยู่ตรงนั้น ราวกับเขารอเวลามานานแล้ว เขาไม่ได้ใส่ชุดคลุมโรงเรียนเวทมนตร์ แต่เป็นชุดสีดำสนิทที่ดูเหมือนหลอมรวมมาจากความมืด "พวกคุณหลงทางมาไกลเกินไปแล้วนะ" ชายคนนั้นกล่าวพลางก้าวเข้ามาหา แสงจากคริสตัลสีเลือดสะท้อนเงาของเขาให้ดูบิดเบี้ยว "และที่แย่กว่านั้นคือ... พวกคุณเพิ่งจะทำลายผนึกชั้นนอกสุดที่ผมเพียรพยายามสร้างมานานนับปีไปเพียงแค่ก้าวเดียว" "คุณเป็นใครกันแน่?" ลินน์ถาม เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น แม้จะไร้พลังเวทมนตร์แต่เขากลับขวางหน้าเซเลสเต้ไว้อย่างไม่เกรงกลัว ชายคนนั้นหยุดเดิน รอยยิ้มของเขาขยายกว้างจนดูน่าขนลุก เขายกมือขึ้นช้าๆ แล้วดีดนิ้วอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่การสร้างพื้นดินใหม่ แต่เป็นประตูมิติที่เปิดออกเผยให้เห็นภาพบางอย่างที่ทำให้หัวใจของลินน์แทบหยุดเต้น "มองดูสิ ลินน์" ชายคนนั้นกระซิบ "นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับโรงเรียนเวทมนตร์ของนาย... ทันทีที่นายตัดสินใจทำลายคริสตัลชิ้นนั้น" ในภาพที่ปรากฏบนประตูมิติ หอคอยหลักของโรงเรียนกำลังถูกเปลวไฟสีดำกลืนกิน ผู้คนวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว และท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างของอาจารย์ใหญ่ที่เคารพรักกำลังทรุดตัวลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง... ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของลินน์และผองเพื่อนนะครับ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับพวกเขาเช่นเคยครับ!