ไหวพริบของลินน์

"ถ้าเจ้ายังขืนเอามือไปแตะไอ้แท่นหินบ้าๆ นั่นอีกรอบ ข้าจะสาปให้หูของเจ้ากลายเป็นแครอทเน่าๆ ให้ดู ลินน์!" เสียงแหลมเล็กของฟัดจ์ดังแว่วท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ เจ้าภูตกระต่ายมีปีกบินโฉบไปมาอยู่เหนือหัวลินน์ ใบหูยาวของมันลู่ลงด้วยความหงุดหงิด ขณะที่เซเลสเต้ยืนกอดอกพิงผนังศิลาโบราณ สายตาที่เคยเด็ดขาดของเธอกำลังสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อมองไปยังภาพสะท้อนในประตูมิติที่ยังคงฉายภาพหอคอยหลักของโรงเรียนที่กำลังมอดไหม้ด้วยเปลวไฟสีดำ ลินน์ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วของเขายังสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความรู้สึกที่สัมผัสได้จากผนัง—มันไม่ใช่หิน แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่กำลังโหยหาพลังงาน "ฟัดจ์... ข้าไม่ได้อยากแตะมันเพื่อความสนุกนะ" ลินน์พึมพำ ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองรอยสลักรูป 'ตะกร้าดอกไม้กับเข็มทิศ' ที่ดูไม่เข้าพวกบนผนังโบราณนี้ "เจ้าไม่เห็นเหรอ? รอยสลักนี้มันไม่เหมือนอักขระเวทมนตร์ทั่วไป มันเหมือนกับ... แบบร่างที่ข้าเคยเห็นในตำราสมุนไพรเก่าๆ ที่อาจารย์ห้องสมุดเคยสั่งให้ข้าคัดลอกเมื่อเดือนก่อน" เซเลสเต้ขยับกายเข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าของเธอเบาหวิว "ตำราสมุนไพร? ลินน์ นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นขายของนะ โรงเรียนกำลังถูกทำลาย อาจารย์ใหญ่... ท่านกำลังลำบาก หากเราไม่สามารถผ่านประตูนี้ไปได้ ทุกอย่างที่พวกเราพยายามปกป้องจะกลายเป็นเถ้าถ่าน" "ข้าไม่ได้เล่นนะ เซเลสเต้" ลินน์สวนกลับ เสียงของเขาเรียบนิ่งแต่หนักแน่น เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าที่พกติดตัวออกมา กางหน้ากระดาษที่มีรอยคราบหมึกเลอะเทอะ "อาจารย์เคยพูดว่า 'ในโลกที่เวทมนตร์ครอบงำ มักมีช่องโหว่ซ่อนอยู่ในสิ่งที่ไร้ค่าที่สุด' พืชพวกนี้... รากของมันไม่ได้ต้องการดินเพื่อหยั่งราก แต่มันต้องการจังหวะการสั่นสะเทือนของเสียง" "เสียง?" ฟัดจ์เอียงคอ "เจ้าจะร้องเพลงกล่อมกำแพงเรอะ? ถ้าใช่ ข้าขอกลับไปอยู่ในกระเป๋าเสื้อเจ้าดีกว่า อายเขา!" ลินน์ไม่ตอบโต้ เขาเดินเข้าไปใกล้รอยสลักนั้นอีกครั้ง นิ้วชี้ค่อยๆ ลากไปตามขอบของรูปเข็มทิศ แทนที่จะร่ายเวทมนตร์อัดพลังเข้าไปเหมือนที่เซเลสเต้พยายามทำ ลินน์กลับใช้วิธีดีดนิ้วลงบนผิวหินเป็นจังหวะ—จังหวะเดียวกับที่เขามักจะใช้เคาะโต๊ะเวลาท่องจำชื่อสมุนไพรยากๆ *แปะ... แปะ... แปะ-แปะ-แปะ* จังหวะที่ดูไร้สาระและน่าขันในสายตาของจอมเวทอัจฉริยะอย่างเซเลสเต้กลับทำให้ผนังศิลาเริ่มสั่นไหว แสงสีทองจางๆ ค่อยๆ ซึมออกมาจากรอยสลักนั้น ไม่ใช่แสงรุนแรงของเวทมนตร์ทำลายล้าง แต่เป็นแสงนุ่มนวลเหมือนยามอาทิตย์อัสดง "นั่นมัน... ระบบกลไกทางพฤกษศาสตร์โบราณงั้นเหรอ?" เซเลสเต้เบิกตากว้าง ความรู้ที่เธอร่ำเรียนมาในตำราเวทมนตร์ชั้นสูงไม่มีบันทึกเรื่องนี้ไว้เลย "ไม่ใช่แค่สมุนไพรครับ แต่มันคือรหัสผ่าน" ลินน์อธิบายด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลง "ผู้สร้างประตูนี้ไม่ได้กั้นคนด้วยพลังเวทมนตร์ แต่กั้นด้วย 'ความใส่ใจ' ต่อรายละเอียดเล็กน้อยที่จอมเวทส่วนใหญ่มองข้ามไป" ทันใดนั้น เสียงกลไกภายในกำแพงก็ดังครืดคราดเหมือนฟันเฟืองที่ไม่ได้ขยับมานับร้อยปี ประตูหินขนาดมหึมาค่อยๆ แยกออกจากกัน เผยให้เห็นเส้นทางที่มืดมิดและกลิ่นอายเวทมนตร์ที่เข้มข้นจนขนลุกชัน ทว่าสิ่งที่รอพวกเขาอยู่หลังประตูไม่ใช่โถงทางเดินที่คุ้นเคย ลินน์ก้าวเท้าเข้าไปเป็นคนแรก ทันใดนั้น เขาก็หยุดชะงัก ร่างของเขากลายเป็นรูปปั้นเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ท่ามกลางความมืดมิด มีร่างของใครคนหนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างจากเถ้าถ่าน ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังด้วยหน้ากากรูปนกฮูกที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ในมือของชายปริศนาคนนั้นถือไม้เท้าที่ยอดไม้มีอัญมณีสีม่วงที่กำลังเปล่งแสงจังหวะเดียวกับหัวใจของลินน์ "ในที่สุด... พวกเจ้าก็มาถึง" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบจนหัวใจของลินน์หล่นวูบ "ข้าเฝ้ารอวันที่ 'ตัวหมาก' ที่ไม่มีใครคาดคิดจะก้าวเข้ามาในกระดานนี้มานานเหลือเกิน" ฟัดจ์ที่เกาะอยู่บนไหล่ของลินน์ขนลุกซู่ มันกระซิบข้างหูลินน์ด้วยน้ำเสียงที่สั่นที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา "ลินน์... ข้าว่าข้าจำกลิ่นอายของเจ้านั่นได้ มัน... มันไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือคนที่เรารู้จักดีที่สุดในโรงเรียน" ชายในหน้ากากหัวเราะเบาๆ ก่อนจะถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ลินน์ต้องกัดริมฝีปากจนเลือดซึม "ไม่จริง..." ลินน์พึมพำ มือไม้สั่นเทาขณะมองไปที่อาจารย์ผู้ที่เขาเคารพรักมากที่สุด ซึ่งในตอนนี้กลับกำลังแสยะยิ้มที่ไม่มีวันปรากฏบนใบหน้าของ 'เขา' คนเดิมได้เลย "ทำไมท่านถึง... อยู่ที่นี่?" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันจินตนาการไปกับบันทึกเล่มนี้เสมอนะครับ!