ป่าหลังโรงเรียนมีอะไร

"ถ้าเจ้ายังทำหน้ามุ่ยเหมือนก้นกระทะแบบนั้น ข้าจะเอาหางปัดหน้าเจ้าให้หายหงุดหงิดเลยคอยดู!" ฟัดจ์กระพือปีกขนาดจิ๋วพุ่งไปมาอยู่ตรงหน้าเซเลสเต้ ดวงตากลมโตสีอำพันวาวโรจน์ด้วยความหมั่นไส้ ขณะที่เจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ทำเพียงกอดอกแน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังทางเข้า 'ป่าต้องห้าม' เบื้องหน้า ซึ่งเป็นเขตรอยต่อที่นักเรียนชั้นปีหนึ่งมักได้รับคำเตือนว่าห้ามย่างกรายเข้าไปโดยเด็ดขาด "ฟัดจ์ หยุดเถอะครับ" ลินน์เอ่ยพลางยิ้มเจื่อน เขาดันไหล่เจ้าภูตจิ๋วให้ถอยห่างจากใบหน้าของเซเลสเต้ที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ "เราแค่มาตามหา 'ผลึกสะท้อนจันทร์' ตามที่อาจารย์สั่งไม่ใช่เหรอครับ? อย่าเพิ่งเปิดศึกกันตอนนี้เลย" "ก็ดูแม่คุณสิ ลินน์!" ฟัดจ์บุ้ยปากไปยังเซเลสเต้ "ทำตัวเป็นเจ้าแม่กฎระเบียบ แต่ตัวเองนั่นแหละที่เป็นคนเสนอไอเดียเดินลัดป่านี้เข้ามา! ทีตอนนี้กลับทำหน้าเหมือนเห็นผี... เฮอะ!" เซเลสเต้สะบัดหน้าหนี แววตาของเธอสั่นระริกชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "ฉันไม่ได้กลัว ข้อมูลที่ข้ามีบอกว่าสัตว์เวทมนตร์ในนี้มีพฤติกรรมแปลกไป การที่ฉันเข้ามาก็เพื่อตรวจสอบความปลอดภัยของโรงเรียนต่างหาก อย่าได้สำคัญตัวผิดไปเลยนะ เจ้าภูตตัวกะเปี๊ยก" ลินน์ถอนหายใจยาวพลางก้มลงมองแผนที่ในมือ แม้เขาจะไร้พรสวรรค์เวทมนตร์อย่างที่ใครต่อใครตราหน้า แต่เขามีสิ่งที่คนอื่นไม่มี นั่นคือสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดท่ามกลางความวุ่นวาย ป่าหลังโรงเรียนไม่ได้มีเพียงต้นไม้สูงตระหง่าน แต่ละกิ่งก้านกลับเรืองแสงสีม่วงอ่อนราวกับกำลังหายใจอยู่จริงๆ "ดูนั่นสิครับ" ลินน์ชี้ไปที่โขดหินข้างหน้า ที่ตรงนั้นมีสิ่งมีชีวิตประหลาดตัวหนึ่ง... มันคือ 'กระรอกแก้ว' ที่หางเป็นพู่คริสตัลใสราวกระจก ทันทีที่มันเห็นพวกเขามันไม่ได้วิ่งหนี แต่มันกลับยืนสองขาแล้วทำท่าเลียนแบบการคำนับของลินน์อย่างน่าเอ็นดู "น่ารักเกินไปแล้ว..." ลินน์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไปหวังจะลูบหัวมัน แต่ทว่า— *เปรี้ยง!* จู่ๆ แสงสีฟ้าก็สว่างวาบขึ้นจากปลายไม้กายสิทธิ์ของเซเลสเต้ เธอสร้างม่านพลังกั้นระหว่างลินน์กับกระรอกตัวนั้นไว้ทันควัน "อย่าแตะต้องมัน!" เซเลสเต้ร้องเตือน เสียงของเธอสั่นเครือ "ลินน์... มองที่เงาของมันดีๆ สิ" ลินน์ชะงัก สายตาเพ่งมองไปยังเงาบนพื้นดินของเจ้ากระรอกแก้วตัวจ้อย เงาของมันไม่ใช่รูปร่างกระรอกปกติ แต่กลับเป็นรูปร่างของสัตว์ประหลาดที่มีเขี้ยวยาวและเล็บแหลมคมผิดธรรมชาติ และที่น่าขนลุกกว่านั้นคือ เงาของมันกำลังจ้องมองมาที่คอของลินน์โดยตรง "มันไม่ใช่แค่กระรอก..." ฟัดจ์เปลี่ยนท่าทางจากความกวนประสาทเป็นความระแวดระวัง ขนตามตัวตั้งชัน "มันเป็น 'มายาหลอกล่อ' ลินน์! อย่าหลงกลความน่ารักนั่น!" ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปราวกับถูกดูดสี เสียงนกร้องที่เคยฟังดูไพเราะกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังสะท้อนมาจากทุกทิศทาง ต้นไม้ที่เคยเรืองแสงสีม่วงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ใบไม้ร่วงหล่นลงสู่พื้นและสลายกลายเป็นละอองทราย "ถอยไป!" เซเลสเต้ตวาด เธอร่ายเวทป้องกันชั้นสูงรอบตัวพวกเขาทั้งสามคน ลินน์มองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่เห็นเวทมนตร์เหมือนเซเลสเต้ แต่สิ่งที่เขาเห็นคือ 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลวงตา เหล่าสัตว์ประหลาดน่ารักนับสิบตัวค่อยๆ เผยร่างที่แท้จริง พวกมันเป็นเพียงก้อนพลังงานมืดที่มีรูปร่างเลียนแบบสิ่งมีชีวิตเพื่อให้เหยื่อตายใจ "ฟัดจ์! ใช้ไฟเวทมนตร์ทำลายจุดอ่อนที่หัวใจของมัน!" ลินน์ตะโกนสั่ง "ข้ารู้อยู่แล้วน่า! อย่ามาสั่งข้า!" ฟัดจ์ตะโกนตอบ แต่ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะปล่อยเปลวไฟเวทมนตร์ พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็ยุบตัวลงกะทันหัน ทั้งสามคนตกลงไปในหลุมมืดมิด เสียงกรีดร้องของเซเลสเต้หายไปในความเงียบงัน ลินน์คว้ามือเซเลสเต้ไว้แน่น แต่สัมผัสที่เขารู้สึกได้นั้นเย็นเยียบผิดปกติ ราวกับไม่ใช่ผิวหนังของมนุษย์ เมื่อพวกเขาร่วงลงมาถึงพื้น ลินน์รีบจุดคบไฟที่เตรียมมา แสงสว่างเผยให้เห็นห้องโถงลับใต้ดินที่สร้างจากศิลาโบราณ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... บนผนังห้องโถงมีภาพวาดเหมือนของตัวลินน์เองในชุดเกราะนักรบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน พร้อมกับข้อความจารึกโบราณที่อ่านได้ใจความว่า: *'ผู้ไร้เวทมนตร์จะเปิดประตูที่แท้จริง'* เซเลสเต้ปล่อยมือจากลินน์ด้วยความงุนงง เธอจ้องมองภาพวาดบนผนังด้วยสายตาที่สั่นไหว "ลินน์... นายเคยมาที่นี่มาก่อนหรือเปล่า? หรือว่าท่านอาจารย์... รู้เรื่องนี้มาตลอด?" ลินน์ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้องโถง ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ขอบชายผ้ามีลวดลายเดียวกับสัญลักษณ์ในโรงเรียนเวทมนตร์ที่หายสาบสูญไปเมื่อร้อยปีก่อน "ข้าเฝ้ารอวันที่ 'ผู้ที่ไม่มีสิ่งใด' จะกลับมาถึงที่นี่... มานานเหลือเกิน" เงาร่างนั้นขยับเข้ามาใกล้จนเห็นใบหน้าที่แท้จริง ภายใต้ฮู้ดสีดำคือใบหน้าของคนที่พวกเขาคุ้นเคยที่สุดในโรงเรียน... คนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเป็นผู้กุมความลับของป่าหลังโรงเรียนแห่งนี้ไว้ ผมขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจปริศนาในป่ามรณะไปกับลินน์และเพื่อนๆ ในบทนี้มากนะครับ!