ของหายในหอพัก

“ฉันไม่ได้ขโมย! ไอ้พวกสมองกลวงหูยาวเอ๊ย! บอกแล้วไงว่าขนมก้อนนั้นน่ะ มันลอยมาแตะปากข้าเอง!” เสียงแหลมเล็กของฟัดจ์แผดดังลั่นห้องโถงกลางหอพักพิทักษ์เวท เสียงของมันสั่นเครือด้วยความโกรธจัด ขณะที่ร่างจิ๋วที่มีปีกใสราวกระจกกำลังบินถอยหลังไปชนกับผนังไม้เก่าแก่ โดยมีไม้กายสิทธิ์ของเซเลสเต้ชี้ตรงมาที่หน้าอกของมันด้วยแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ ฟัดจ์ เธอจะปฏิเสธไปถึงไหน?” เซเลสเต้เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแรงกดดันมหาศาลจากมานาของเธอทำให้อากาศรอบตัวสั่นไหว “เศษผงเวทมนตร์สีเงินจากห้องเก็บของวิเศษของอาจารย์ใหญ่... มันติดอยู่บนขนของเธอชัดเจนขนาดนี้” ลินน์รีบก้าวเข้ามาคั่นกลาง เขายกมือขึ้นห้ามด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ “เดี๋ยวครับเซเลสเต้ ใจเย็นๆ ก่อน ฟัดจ์มันอาจจะเผลอไปป้วนเปี้ยนแถวนั้นจริง แต่การขโมยของระดับสูงมันไม่ใช่เรื่องที่ฟัดจ์จะทำนะครับ มันอาจจะมีอะไรเข้าใจผิดก็ได้” “เข้าข้างกันแบบไม่มีเหตุผลอีกแล้วนะ ลินน์!” เซเลสเต้ลดไม้กายสิทธิ์ลงเล็กน้อยแต่สายตายังคงจ้องมองภูตจิ๋วไม่วางตา “ของที่หายไปคือ ‘ศิลาแห่งจันทราค้างคืน’ หากมันตกไปอยู่ในมือของผู้ไม่หวังดี หอพักของเราจะกลายเป็นเป้าหมายของพวกกบฏในทันที และฟัดจ์คือสิ่งมีชีวิตตัวเดียวที่แอบย่องเข้าไปในห้องเก็บของเมื่อคืนนี้” ฟัดจ์สะอื้นเบาๆ แต่มือเล็กๆ ยังคงกอดอกแน่น “ข้าแค่จะเข้าไปหาที่เงียบๆ นอน! ใครจะไปรู้ว่าของกระจอกงอกง่อยนั่นจะถูกเก็บไว้ตรงนั้น! แล้วทำไมต้องเป็นข้า? ทำไมไม่เป็นพวกปีศาจกินฝันตัวอื่นที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงพวกเธอล่ะ!” บรรยากาศในห้องโถงตึงเครียดจนน่าอึดอัด ลินน์พยายามมองสำรวจรอบๆ ห้อง เขาเห็นเพื่อนนักเรียนหลายคนเริ่มซุบซิบและมองมาที่ฟัดจ์ด้วยสายตาหวาดระแวง บางคนถึงกับกำไม้กายสิทธิ์แน่นราวกับพร้อมจะร่ายคาถากักขังภูตจิ๋วได้ทุกเมื่อ “ลินน์ ถอยออกมา” เซเลสเต้สั่งเสียงเด็ดขาด “ฉันได้รับคำสั่งให้คุมตัวฟัดจ์ไปที่หอประชุมใหญ่เพื่อสอบสวนด้วยมนต์สัจจะ หากเธอขวางไว้ ฉันคงต้องถือว่าเธอเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด” ลินน์รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หน้าอก เขาไม่เคยคิดเลยว่ามิตรภาพที่ผ่านการเสี่ยงตายในป่ามรณะมาด้วยกัน จะถูกสั่นคลอนด้วยคดีที่ดูเหมือนจะปูทางมาเพื่อใส่ร้ายภูตตัวน้อยของเขา ฟัดจ์อาจจะกวนประสาท หรือชอบขโมยของกินเล็กๆ น้อยๆ แต่การขโมยวัตถุเวทมนตร์อันตรายน่ะหรือ? มันไม่สมเหตุสมผลเลย “ถ้าจะเอาตัวฟัดจ์ไป ผมต้องไปด้วยครับ” ลินน์ยืนกราน ดวงตาของเขาแน่วแน่ “และผมเชื่อมั่นในตัวฟัดจ์... เหมือนที่ผมเชื่อมั่นในตัวคุณนะ เซเลสเต้” เซเลสเต้ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอกัดริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ “ได้... งั้นก็ไปกัน” ระหว่างทางเดินไปสู่หอประชุม แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ดูหม่นหมองลง ฟัดจ์บินเกาะอยู่บนไหล่ของลินน์ สั่นน้อยๆ อย่างน่าสงสาร ลินน์แอบกระซิบข้างหู “ฟัดจ์... บอกความจริงผมมาเถอะ นายเห็นอะไรในห้องนั้นนอกจากศิลานั่นไหม?” ภูตจิ๋วเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำสั่นไหว “ลินน์... ข้าเห็นเงา... เงาสีดำที่ไม่มีรูปร่างมันยืนอยู่ตรงนั้น มันไม่ได้ขโมยศิลา แต่มันทำอะไรบางอย่างกับศิลา... ข้าเห็นมันเปลี่ยนสีศิลาจากสีน้ำเงินเป็นสีเลือด...” ลินน์หัวใจเต้นผิดจังหวะ เขาหยุดเดินกะทันหันจนเซเลสเต้ที่เดินนำอยู่ต้องหันกลับมามอง “มีอะไรลินน์?” “เซเลสเต้! ระวัง!” ลินน์ตะโกนลั่นเมื่อเห็นเงาสีดำสายหนึ่งวูบผ่านหน้าต่างหอพักที่เปิดแง้มอยู่ มันพุ่งตรงเข้าใส่โถงทางเดินที่พวกเขายืนอยู่ด้วยความเร็วสูง! ทว่าเป้าหมายของมันไม่ใช่เซเลสเต้ หรือแม้แต่ลินน์ แต่มันพุ่งเข้าใส่ ‘ศิลาแห่งจันทราค้างคืน’ ที่ส่องแสงวาบออกมาจากกระเป๋าผ้าของเซเลสเต้—กระเป๋าที่เธอเพิ่งหยิบมันออกมาเพื่อยืนยันหลักฐานกับอาจารย์ใหญ่! ศิลาที่ควรจะถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี บัดนี้กลับถูกไอหมอกสีดำเข้าครอบงำ และก่อนที่ทุกคนจะได้ทันตั้งตัว เสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาดก็ดังก้องมาจากมุมมืดของเพดาน “ดูเหมือนว่า ‘แพะรับบาป’ ตัวน้อยจะทำงานได้ดีกว่าที่คิดนะ... ขอบใจมากนะเจ้าภูตจิ๋ว ที่ช่วยเป็นข้ออ้างให้ข้าได้ปลดปล่อยพลังของมัน!” ลินน์เงยหน้าขึ้นมอง และต้องตะลึงงันเมื่อร่างที่ปรากฏตัวออกมาจากเงามืดนั้น คืออาจารย์ผู้ช่วยที่ได้รับความไว้วางใจจากทุกคนมากที่สุดในหอพัก เขากำลังถือไม้กายสิทธิ์ที่ปลายยอดสั่นระริกด้วยแรงมืด พร้อมกับดวงตาที่กลายเป็นสีแดงฉานไร้สติสัมปชัญญะ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมและฟัดจ์ในบทนี้มากนะครับ! **ไมโลกับภูตน้อย**