ความขัดแย้งในสภานักเรียน

“ถ้าท่านประธานจะใช้วิธีการกักบริเวณนักเรียนทุกคนไว้ในหอพักเพียงเพราะความกลัวล่ะก็ ผมว่าท่านกำลังสร้างกรงขังมากกว่าสถาบันการศึกษาแล้วล่ะครับ” เสียงของลินน์ดังก้องไปทั่วห้องประชุมสภานักเรียนที่โอ่อ่า ผนังหินแกรนิตที่เคยดูขรึมขลังบัดนี้กลับกลายเป็นเวทีแห่งการปะทะคารมที่ตึงเครียดที่สุดเท่าที่ผมเคยเขียนมา ลินน์ยืนตัวตรง มือทั้งสองข้างวางบนโต๊ะไม้โอ๊คหนาหนัก ดวงตาของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้จะเผชิญหน้ากับสายตาเย็นชาของตัวแทนฝ่ายวินัย “ความปลอดภัยคือหัวใจสำคัญ ลินน์ นายไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าความสูญเสียมันหนักหนาแค่ไหน” เซเลสเต้ตอบกลับ เสียงของเธอเรียบสนิท ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉย มือเรียวบางของเธอกำไม้กายสิทธิ์ประจำตำแหน่งแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “แต่การขังพวกเราไว้มันคือการยอมจำนนต่อความมืดต่างหาก!” ฟัดจ์ ภูตจิ๋วที่ดูเหมือนกระต่ายมีปีกตะโกนแทรกขึ้นมาจากไหล่ของลินน์ มันบินว่อนด้วยความหงุดหงิด ขนสีขาวปุยฟูฟ่องเพราะอารมณ์ฉุนเฉียว “พวกเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นนักโทษนะโว้ย! ขนมในห้องครัวก็หมดแล้ว ถ้าขืนต้องอยู่แต่ในหอพัก ข้าจะกัดพรมราคาแพงของพวกเจ้าให้แหว่งเลยคอยดู!” บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ ความตึงเครียดไม่ได้มาจากความซนของฟัดจ์ แต่มาจากสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเซเลสเต้ เธอไม่ได้โกรธเคืองที่ฟัดจ์กวนประสาท แต่แววตาของเธอสั่นไหวราวกับมีความลับบางอย่างที่อยากจะบอกแต่พูดไม่ได้ “ฟัดจ์... เงียบก่อน” ลินน์ปรามเบาๆ ก่อนจะสบตาเซเลสเต้ “ผมรู้ว่าคุณเห็นบางอย่างในบันทึกโบราณเล่มนั้นใช่ไหม เซเลสเต้? สิ่งที่คุณพยายามปิดบังพวกเรามาตลอด... การกักบริเวณไม่ใช่เพื่อป้องกันคนนอก แต่เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเราเห็น ‘บางอย่าง’ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในคืนจันทร์ดับนี้ต่างหาก” เซเลสเต้ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอหันหน้าหนีไปมองหน้าต่างบานสูงที่เผยให้เห็นท้องฟ้าเหนือโรงเรียนเวทมนตร์ ซึ่งบัดนี้เริ่มมีมวลเมฆสีม่วงเข้มก่อตัวผิดปกติ เธอพยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด “ฉันทำเพื่อทุกคน ลินน์... นายไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าสิ่งที่รออยู่นอกเขตอาคมมันน่าสยดสยองแค่ไหน” “งั้นก็บอกผมสิ!” ลินน์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้น น้ำเสียงของเขาอ่อนลงแต่หนักแน่น “เราผ่านเรื่องราวมาด้วยกันตั้งมากมาย อย่าให้ความกลัวมาพรากความเชื่อใจที่เรามีให้กันไปเลยนะ” เซเลสเต้หันกลับมา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเจ็บปวด เธออ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วประตูห้องประชุมไม้แกะสลักขนาดใหญ่ก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือรองประธานสภานักเรียนชายที่ลินน์ไม่เคยไว้ใจ เขาเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ในมือถือม้วนกระดาษตราประทับสีแดงฉานซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของคำสั่งโดยตรงจากสภาเวทมนตร์ระดับสูง “ดูเหมือนว่าการเจรจาจะสิ้นสุดลงแล้วนะครับ ท่านประธาน” รองประธานกล่าวพลางกวาดสายตามองทุกคนในห้องด้วยความเหยียดหยาม “คำสั่งลงมาแล้ว... เริ่มต้นมาตรการ ‘ปิดตายอาณาเขต’ ทันทีนับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ใครก็ตามที่ฝ่าฝืนขัดขวางการกักบริเวณนี้... จะถือว่าเป็นกบฏต่อโรงเรียน” ลินน์มองม้วนกระดาษนั้นด้วยความตกใจ ฟัดจ์ถึงกับหยุดบินกลางอากาศและร่วงลงมาเกาะบนหมวกของลินน์ด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก สถานการณ์พลิกผันเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด เซเลสเต้ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง เธอรู้ดีว่าคำสั่งนี้ไม่ได้มาจากสภาเวทมนตร์อย่างที่อ้าง ทว่า ในจังหวะที่ลินน์กำลังจะเอ่ยปากโต้แย้งนั้นเอง เสียงกริ่งเตือนภัยโบราณของโรงเรียนที่ไม่ได้ดังมานับร้อยปีก็แผดเสียงกังวานสนั่นไปทั่วทั้งอาคาร พื้นห้องประชุมเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนโคมไฟระย้าแกว่งไกว แสงสว่างจากเวทมนตร์ป้องกันตัวที่คุ้มครองโรงเรียนมานานนับศตวรรษเริ่มกะพริบถี่และเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เซเลสเต้ลุกขึ้นยืนพรวด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เธอชี้ไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่พังทลายลงจากแรงกระแทกของบางสิ่งที่มองไม่เห็น “มันไม่ได้อยู่ข้างนอก...” เซเลสเต้กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พวกมันอยู่ในนี้... อยู่ในโรงเรียนเรามาตลอด” เสียงกรีดร้องดังมาจากทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงโลหะกระทบกันอย่างรุนแรง ลินน์หันไปมองหน้าประตูห้องประชุมที่ถูกปิดตายด้วยพลังเวทมนตร์สีดำที่กำลังคืบคลานเข้ามาเหมือนเถาวัลย์พิษ เขารู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่ไหลผ่านหัวใจ นี่ไม่ใช่เรื่องของกฎระเบียบหรือความขัดแย้งในสภาอีกต่อไป แต่มันคือการเริ่มต้นของสงครามที่ไม่มีใครได้เตรียมตัวรับมือ เงาสีดำรูปร่างประหลาดเริ่มปรากฏขึ้นบนผนังห้องประชุม มันขยายตัวจนบดบังแสงสว่างสุดท้ายไปจนหมดสิ้น ก่อนที่ประตูห้องจะถูกพังกระเด็นเข้ามาโดยชายในชุดคลุมสีเทาที่ทุกคนจำได้ดีว่าเป็นอาจารย์ใหญ่ที่หายสาบสูญไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่สำคัญที่สุดของลินน์และผองเพื่อนในครั้งนี้ด้วยนะครับ ไมโลกับภูตน้อย