การซ้อมรบจำลอง

"อย่าเพิ่งกระโดดลงไปตรงนั้น ลินน์! ข้างล่างนั่นมันกับดักเวทมนตร์ลวงตาชัดๆ!" เสียงตะโกนแหลมสูงของฟัดจ์ดังแทรกความเงียบงันในหุบเขาจำลอง เจ้าภูตจิ๋วร่างกระต่ายมีปีกบินโฉบเฉี่ยวไปมาเหนือหัวของลินน์ ก่อนจะใช้อุ้งเท้าป้อมๆ ชี้ไปยังผืนป่าที่ดูสงบนิ่งเบื้องล่าง ลินน์ชะงักฝีเท้าทันที ส้นรองเท้าบูทครูดไปกับพื้นดินจนเกิดรอยขีดข่วน เขาหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นเต้น เหงื่อกาฬซึมตามไรผมในขณะที่สายตาคู่คมจ้องมองไปยังจุดที่ดูเหมือนพงหญ้าธรรมดา แต่หากมองผ่านเลนส์เวทมนตร์ที่เขาดัดแปลงขึ้นเอง มันคือกับดักหนามน้ำแข็งที่พร้อมจะเสียบทะลุร่างผู้ที่ไม่ระวังตัว "ขอบใจมากฟัดจ์ นายเกือบทำให้ฉันได้อาบน้ำแข็งก่อนกำหนดแล้วนะ" ลินน์ยิ้มมุมปาก พลางส่งสัญญาณมือเป็นรหัสลับให้เซเลสเต้ที่หมอบซุ่มอยู่บนโขดหินสูง เซเลสเต้ในชุดเครื่องแบบโรงเรียนเวทมนตร์สีครามสะท้อนแสง เธอไม่ได้ตอบกลับด้วยคำพูด แต่เพียงแค่กระตุกยิ้มบางๆ แล้วตวัดนิ้วชี้ขึ้นฟ้า สายฟ้าสีเงินเส้นเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว ก่อนจะพุ่งเป็นแนวโค้งไปตัดวงจรเวทมนตร์ป้องกันของทีมคู่แข่งที่อยู่ลึกเข้าไปในป่า ความเงียบที่น่าอึดอัดถูกทำลายลงด้วยเสียงระเบิดเบาๆ ตามมาด้วยเสียงสบถอย่างหัวเสียของฝ่ายตรงข้าม "แผนการซ้อนแผนเริ่มทำงานแล้วลินน์... เจ้าพวกนกกระจอกในโรงเรียนนึกว่าตัวเองฉลาดที่วางหมากไว้แน่นหนา แต่พวกมันลืมไปว่าในสนามรบจริง ความสมบูรณ์แบบคือจุดอ่อนที่สุด" ฟัดจ์บ่นพึมพำขณะร่อนลงมาเกาะบนไหล่ของลินน์ ปากยังคงขยับเคี้ยวเมล็ดอัลมอนด์ที่แอบหยิบมาจากกระเป๋าของคู่แข่งอย่างรวดเร็ว "อย่าประมาทครับฟัดจ์ เป้าหมายของเราไม่ใช่แค่การเอาชนะ แต่เป็นการทำให้การทดสอบนี้จบลงโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเราทำได้อย่างไร" ลินน์กระซิบกลับ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ผิดแผกไปจากเด็กหนุ่มธรรมดาที่ไร้พรสวรรค์ การซ้อมรบจำลองครั้งนี้ไม่ใช่แค่เกมการศึกษา แต่มันคือตัวตัดสินชะตาของภาควิชาที่ลินน์สังกัด หากพวกเขาแพ้ โควตาการใช้หอสมุดเวทมนตร์ชั้นในจะถูกริบคืนทันที ลินน์มองเห็นความกดดันในแววตาของเซเลสเต้ แม้เธอจะเป็นอัจฉริยะที่ใครต่างก็เกรงขาม แต่ภายในใจของเจ้าหญิงผู้เคร่งครัดคนนี้ เขารู้ดีว่าเธอกำลังแบกความคาดหวังของครอบครัวที่แสนหนักอึ้งไว้ "ทางซ้าย! พวกมันส่งกลุ่มหน่วยเคลื่อนที่เร็วออกมาสี่คน!" เซเลสเต้ส่งกระแสจิตมาเตือน ลินน์สูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่มีเวทมนตร์มหาศาลเหมือนเซเลสเต้ แต่เขามีสิ่งที่คนอื่นมองข้าม นั่นคือ 'การสังเกต' และ 'ความเข้าใจในกลไกของเวทมนตร์' เขาหยิบหินรูนจำลองออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนมันลงพื้นด้วยจังหวะที่แม่นยำ "ฟัดจ์ เอาเลย! ใช้ละอองลวงตา!" "รับทราบครับท่านเจ้าข้า! รับรองว่าเจ้าพวกนั้นจะต้องงงเป็นไก่ตาแตก!" ฟัดจ์กระพือปีกรัวเร็ว โปรยผงสีทองประกายออกมาทั่วบริเวณ ละอองเหล่านั้นไม่ใช่เวทมนตร์โจมตี แต่มันคือสิ่งรบกวนประสาทสัมผัส ทั้งกลิ่น เสียง และภาพหลอน ทหารจำลองสี่คนที่วิ่งเข้ามาหยุดชะงัก พวกมันหันมองซ้ายขวาสลับไปมาด้วยท่าทางที่ดูตลกขบขัน ก่อนจะเริ่มโจมตีใส่กันเองเพราะมองเห็นภาพหลอนว่าเพื่อนคือศัตรู ลินน์ไม่รอช้า เขาพุ่งตัวออกไปพร้อมกับดาบไม้ในมือ เขาวิ่งผ่านช่องว่างระหว่างแนวการโจมตีของศัตรูอย่างคล่องแคล่วราวกับหยั่งรู้ทิศทาง ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นดินเป็นจังหวะที่สอดประสานกับกลไกเวทมนตร์ที่เขาวางไว้ เซเลสเต้คอยสนับสนุนจากด้านหลัง เธอร่ายเวทมนตร์สร้างกำแพงลมเพื่อป้องกันการโจมตีสวนกลับอย่างเป็นระบบ "ชนะแล้วล่ะ..." ลินน์พึมพำเมื่อเห็นศัตรูตัวสุดท้ายถูกผลักออกนอกเขตสนามด้วยแรงระเบิดจากหินรูน แต่ทว่า... ความเงียบงันที่ผิดปกติกลับโรยตัวลงมาปกคลุมพื้นที่ ลินน์ขมวดคิ้ว เขาหันไปหาฟัดจ์ที่หยุดเคี้ยวขนมและทำหูตั้งชัน "ลินน์... บรรยากาศมันแปลกๆ นะ" ฟัดจ์กระซิบ เสียงของเจ้าภูตจิ๋วสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันไม่ได้เป็นคนสร้างละอองพวกนี้... แต่มันมีแรงดันเวทมนตร์บางอย่างที่ฉันไม่รู้จักกำลังแทรกตัวเข้ามา" ลินน์สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาหันไปมองเซเลสเต้ เธอมีสีหน้าซีดเผือดขณะจ้องมองไปยังใจกลางของสนามรบจำลอง ซึ่งตอนนี้ควรจะว่างเปล่า แต่กลับมีเงาดำขยายตัวขึ้นกลางอากาศราวกับหมึกที่หยดลงในน้ำ ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือการปรากฏตัวของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากเงามืดนั้น เขาสวมชุดคลุมของอาจารย์อาวุโสที่ลินน์ไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่ดวงตากลับฉายแววราวกระหายในอำนาจบางอย่าง "ฝีมือไม่เลวนี่ เจ้าเด็กที่ไม่มีค่า..." ชายคนนั้นกล่าวพลางกวาดสายตามองทั้งสาม "แต่น่าเสียดาย... การซ้อมรบครั้งนี้ถูกแทรกแซงโดย 'ผู้ที่ต้องการเห็นพวกเธอถูกกำจัด' ตั้งแต่ก่อนจะเริ่มเสียอีก" ก่อนที่ลินน์จะทันได้ตั้งตัว ชายปริศนาก็สะบัดมือเบาๆ พื้นดินรอบตัวเขาทั้งหมดก็พังทลายลงกลายเป็นเหวไร้ก้นบึ้ง เผยให้เห็นห้องใต้ดินลับที่เต็มไปด้วยบันทึกเวทมนตร์ต้องห้ามที่ถูกปิดตายมานานนับร้อยปี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยของลินน์และเพื่อนๆ มาจนถึงตอนนี้ หวังว่าตอนถัดไปจะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นยิ่งขึ้นนะครับ!