พิธีอัญเชิญที่พังไม่เป็นท่า

ผงมานาสีเงินยวงร่วงกราวลงพื้นหินอ่อนราวกับหิมะกลางฤดูร้อน เสียงซุบซิบจากแถวหลังของลานพิธีอัญเชิญดังระงับไม่ไหว เปรียบเสมือนเสียงแมลงหวี่ที่น่ารำคาญใจในยามที่สมาธิกำลังถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด ลินน์กำก้านไม้กายสิทธิ์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว โทนสีของวงแหวนเวทมนตร์ใต้ฝ่าเท้าของเขากำลังกะพริบถี่กระชั้น—สัญญาณเตือนภัยอันชัดเจนว่ามานาในร่างกายกำลังจะหมดลง และพิธีการศักดิ์สิทธิ์ที่เด็กปีหนึ่งทุกคนต่างเฝ้ารอคอยกำลังจะกลายเป็นโศกนาฏกรรมแห่งความล้มเหลว "โอ้ ดูท่าทางเด็กบ้านท้ายแถวคนนั้นสิ... ขนาดยังไม่เริ่ม วงแหวนเวทก็ทำท่าจะสลายอยู่รำมะร่อ" เสียงกระซิบกระซาบจากกลุ่มคุณหนูตระกูลขุนนางดังแว่วมาเข้าหู ลินน์เลือกที่จะเมินเฉย เขาหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ทว่าความกดดันรอบตัวกลับหนักอึ้งราวกับมีภูเขาหินแกรนิตมาวางทับไว้บนบ่า ดวงตาสีมรกตคู่คมของเซเลสเต้ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่บนระเบียงหอคอยสูงมองลงมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอยืนกอดอก ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ท่าทีที่เยือกเย็นและสมบูรณ์แบบของเธอยิ่งขับเน้นให้ความเก้ๆ กังๆ ของลินน์ดูเด่นชัดขึ้นไปอีกราวกับหยดหมึกสีดำบนกระดาษขาวสะอาด "ลินน์... เจ้าจะยืนหลับตาภาวนาให้วงแหวนเวทมันเสกสัตว์อัญเชิญออกมาเองไม่ได้หรอกนะ" น้ำเสียงเข้มงวดแต่แฝงความห่วงใยเจือจางลอยผ่านกระแสลมมา ลินน์ลืมตาขึ้น เขาพยักหน้ารับคำเตือนนั้นอย่างจำยอม แม้ในใจจะนึกอยากให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นจริงก็ตามที เขาร่ายบทสวดมนตราโบราณที่ท่องจำจนขึ้นใจ น้ำเสียงทุ้มต่ำพยายามควบคุมไม่ให้สั่นเครือ แสงสว่างเจิดจ้าวาบขึ้นกลางวงแหวนเวทจนทุกคนต้องยกแขนขึ้นบังสายตา ลินน์เองก็พลอยใจเต้นระทึก หวังว่าอย่างน้อยที่สุด เขาจะได้สัตว์อัญเชิญที่ดูน่าเกรงขามสักครึ่งหนึ่งของคนอื่นๆ ก็ยังดี ทว่า... เมื่อแสงสีขาวเจิดจ้าค่อยๆ มลายหายไป สิ่งที่ปรากฏอยู่กลางวงแหวนเวทกลับไม่ใช่ราชสีห์เพลิง หรือแม้แต่หมาป่าพายุอย่างที่คาดหวัง มันคือสิ่งมีชีวิตตัวกลมป้อม ขนปุกปุยสีขาวอมชมพูราวกับสายไหม มีหูยาวลู่ตก และที่สำคัญที่สุด... มันกำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างตุบๆ อยู่ในปาก "งั่ม... งั่ม... หืม? หมดเวลาจ้องหน้ากันแล้วรึไง ส่งมาอีกสิ ขนมปังเนยสดเมื่อกี้ยังติดฟันอยู่เลยนะเจ้ามนุษย์" เสียงแหลมเล็กติดจะกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วลานพิธี ทุกสายตาต่างเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่เสียงหัวเราะคิกคักจะระเบิดขึ้นจากกลุ่มนักเรียนรอบข้าง ลินน์อ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ เขาจ้องมองเจ้าก้อนกลมมีปีกคู่จิ๋วที่ตอนนี้บินกระพือปีกดึบๆ ขึ้นมาเกาะอยู่บนไหล่ของเขาอย่างถือวิสาสะ เจ้าตัวป่วนไม่เพียงแต่ไม่เกรงกลัวผู้เป็นนาย แต่มันยังเอามือเล็กๆ ป้อมๆ ของมันปัดเศษขนมร่วงลงบนเสื้อคลุมเวทมนตร์ราคาแพงของลินน์อีกต่างหาก "นี่เจ้า... เป็นสัตว์อัญเชิญประเภทไหนกันเนี่ย?" ลินน์กระซิบถามเสียงสั่นด้วยความปลisกใจ "ข้าเหรอ? ข้าคือ 'ฟัดจ์' ผู้ยิ่งใหญ่ไงเล่าเจ้าโง่!" ภูตจิ๋วตัวป่วนเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะแลบลิ้นใส่เซเลสเต้ที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เซเลสเต้ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าลินน์ ดวงตาคู่สวยกวาดมองเจ้าภูตจิ๋วฟัดจ์ตั้งแต่หัวจรดหาง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "ภูตกระต่ายปีกด้วนสายพันธุ์บริโภคนิยม... เจ้าอัญเชิญสิ่งมีชีวิตที่กินเก่งที่สุดในทวีปเวทมนตร์ออกมาได้เนี่ยนะ ลินน์ เจ้ามีความสามารถพิเศษในการหาเรื่องใส่ตัวจริงๆ" "ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันออกมาเป็นแบบนี้นี่ครับ..." ลินน์แก้ตัวเสียงอ่อย รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าเมื่อเห็นสายตาสมเพชแกมขบขันจากรอบด้าน "เอ๊ะๆๆๆ แม่สาวหน้าบึ้ง พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะยะ! ข้าไม่ได้กินเก่ง ข้าแค่... ใช้พลังงานเยอะในการเดินทางข้ามมิติมาช่วยเจ้านายกระจอกๆ คนนี้ต่างหากเล่า!" ฟัดจ์แยกเขี้ยวขู่ใส่เซเลสเต้ พร้อมกับบินไปหลบหลังใบหูของลินน์ ทว่าปากก็ยังไม่วายส่งเสียงบ่นงึมงำ "ว่าแต่... มีใครมีแครอทเคลือบน้ำตาลเหลือบ้างไหม ข้าหิวจนท้องจะติดหลังคาอยู่แล้วนะ!" สถานการณ์ในลานพิธีเริ่มกลับมาโกลาหลอีกครั้งเมื่ออาจารย์ผู้คุมสอบเดินเข้ามาใกล้เพื่อบันทึกผล ลินน์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่เซเลสเต้ขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้นเพื่อกระซิบเตือนบางอย่างที่ทำให้ลินน์ต้องขมวดคิ้วมุ่น "ระวังตัวไว้ให้ดี ลินน์..." เซเลสเต้กระซิบด้วยน้ำเสียงจริงจังจนผิดสังเกต "ภูตสายพันธุ์นี้สูญพันธุ์ไปจากหอสมุดหลวงตั้งแต่ร้อยปีก่อน... และการที่มันยอมปรากฏกายในพิธีอัญเชิญของเจ้า แปลว่ามีบางอย่างกำลังจะเริ่มต้นขึ้น" ก่อนที่ลินน์จะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับรอยร้าวสีม่วงเข้มที่แตกแขนงออกมาจากวงแหวนเวทของลินน์อย่างรวดเร็ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!