การทดสอบในถ้ำน้ำแข็ง

คมดาบสีดำสนิทนั้นไม่ได้สะท้อนแสงไฟแม้แต่น้อย มันดูดกลืนทุกสรรพสิ่งรอบข้างราวกับหลุมดำที่รอจะสูบกลืนวิญญาณ ผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่พุ่งเข้าปะทะหน้าอก ก่อนที่ปลายคมจะจ่อหยุดอยู่ตรงตำแหน่งหัวใจพอดี "ท่านพ่อ... นี่มันหมายความว่าอย่างไรครับ?" ผมถาม เสียงของผมสั่นพร่า ไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออสุรกายเบื้องหลัง แต่เป็นเพราะแววตาของผู้ชายตรงหน้า—แววตาที่ว่างเปล่าดุจหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมให้สังหาร เซเลสเต้ที่ยืนอยู่ข้างกายผมแทบจะลืมหายใจ เธอพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าผมโดยสัญชาตญาณ ปลายไม้กายสิทธิ์ของเธอเปล่งแสงสีฟ้าครามจ้าจนเกิดประกายไฟฟ้ารอบๆ "ท่านเคานต์! ท่านกำลังทำอะไร ท่านเสียสติไปแล้วหรือ!" "ความรักบังตาพวกเจ้าจนมองไม่เห็นความจริง" พ่อของผมกล่าวเสียงเรียบ ดวงตายังคงจับจ้องที่ผม "ลินน์... เจ้าไม่เคยสงสัยเลยหรือว่าทำไมเจ้าถึงไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ สิ่งที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเจ้า ไม่ใช่ออร่าที่มานาสร้างขึ้น แต่มันคือเชื้อเพลิงของสิ่งที่จะทำลายโลกใบนี้" ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องของอสุรกายไร้รูปร่างก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง พื้นห้องเริ่มร้าวแยกออกเป็นเสี่ยงๆ พลังเวทมนตร์มหาศาลจากฝ่ามือของพ่อผมกระแทกเข้าใส่ผนังถ้ำอย่างรุนแรงจนโครงสร้างสั่นสะเทือน ก่อนที่ทุกอย่างจะถล่มลงมาเบื้องล่าง เราสามคนร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดของถ้ำน้ำแข็งที่ถูกปิดตายมานานนับพันปี ... เมื่อผมลืมตาขึ้นมา กลิ่นอายความเย็นเยือกก็แทรกซึมเข้าสู่กระดูกสันหลัง แสงจากคริสตัลที่ติดอยู่บนผนังถ้ำสะท้อนสีฟ้าหม่นไปทั่วบริเวณ ฟัดจ์ ภูตจิ๋วคู่หูของผมกำลังบินว่อนอยู่เหนือหัว มันใช้ปีกเล็กๆ พัดลมใส่หน้าผมจนผมเริ่มได้สติ "ตื่นเสียทีไอ้เจ้าทึ่ม! ถ้ามัวแต่นอนอืดอยู่ตรงนี้ เราได้กลายเป็นไอศกรีมรสคนโง่จริงๆ แน่!" ฟัดจ์โวยวาย หูกระต่ายของมันลู่ลงด้วยความกังวล ผมยันตัวลุกขึ้น เซเลสเต้กำลังพยายามใช้เวทมนตร์จุดไฟจากปลายไม้กายสิทธิ์ แต่มันติดๆ ดับๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ดูดกลืนมานาของเธอไป "ที่นี่ไม่ใช่ถ้ำธรรมดา ลินน์ มันคือ 'กรงขังมังกรน้ำแข็ง' มานาที่นี่ถูกกักขังไว้ด้วยอาคมโบราณ ฉันใช้เวทมนตร์ได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ" "แล้วพ่อผมล่ะ?" ผมถาม พลางกวาดสายตาไปรอบๆ แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงความว่างเปล่าและผนังน้ำแข็งที่โปร่งใสจนเห็นเงาสะท้อนของตัวเราเองที่ดูบิดเบี้ยว "อย่ามัวแต่สนใจคนที่ไม่ยอมฟังเหตุผลเลย" เซเลสเต้ขยับเข้าใกล้ผม แววตาของเธอแสดงถึงความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม "เราต้องหาทางออกก่อนที่อากาศจะบางลงจนเราหายใจไม่ออก" เราเดินลึกเข้าไปในถ้ำ ก้าวแต่ละก้าวเหมือนการเหยียบย่ำลงบนเศษแก้ว ความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าที่ก้องกังวาน จู่ๆ ฟัดจ์ก็หยุดกึก มันหันไปทางซอกหินแคบๆ แล้วทำจมูกฟุดฟิด "เหม็น... เหม็นกลิ่นความลับ!" "เจ้าหมายความว่าอย่างไร ฟัดจ์?" ผมกระซิบ "มีคนอยู่หลังก้อนหินนั่น" ฟัดจ์บินไปหลบหลังไหล่ผม "ไม่ใช่พ่อของนาย แต่เป็นตัวอะไรสักอย่างที่ดูเหมือน... ก้อนขนมปังที่เน่าเสีย" ผมค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ แต่ก่อนที่จะถึงตัว สิ่งมีชีวิตนั้นก็พุ่งออกมาด้วยความเร็วสูง มันมีรูปร่างคล้ายก้อนน้ำแข็งที่มีชีวิต มีตาสีเหลืองอำพันจ้องเขม็งมาที่พวกเรา เซเลสเต้ร่ายเวทป้องกันทันที แต่เจ้าสัตว์ประหลาดนั้นกลับกระแทกใส่กำแพงน้ำแข็งจนเกิดเสียงดังกึกก้อง มันไม่ได้โจมตีเรา แต่ละสายตาของมันกลับจ้องมองไปที่สร้อยคอรูปเข็มทิศที่ผมสวมไว้อยู่เสมอ "ลินน์... สร้อยเส้นนั้น..." เซเลสเต้เสียงสั่น ผมหยิบสร้อยขึ้นมาดู มันสั่นไหวอย่างรุนแรง เข็มทิศไม่ได้ชี้ไปทางทิศเหนือ แต่มันหมุนคว้างราวกับเข็มนาฬิกาที่กำลังเตือนเวลาสุดท้ายของโลก ทันใดนั้น เงาสีดำก็เริ่มก่อตัวขึ้นจากผืนน้ำแข็งรอบข้าง ไม่ใช่แค่ตัวเดียว แต่นับร้อย... พ่อของผมไม่ได้ต้องการฆ่าผมเพียงเพราะเรื่องส่วนตัว แต่เขากำลังพยายาม 'ปิดผนึก' อะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในตัวผมต่างหาก ความมืดมิดเริ่มรุกคืบเข้ามา เซเลสเต้หยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นเตรียมพร้อม เธอหันมามองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ลินน์... ถ้าหากเจ้าไม่ใช่ตัวเอกของเรื่องนี้ แต่เป็น 'กุญแจ' ที่จะเปิดประตูสู่ความหายนะ... เจ้าจะยังเลือกที่จะช่วยโลกใบนี้อยู่ไหม?" ก่อนที่ผมจะได้ตอบคำถาม เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง—เสียงของพ่อที่ดูเหมือนจะกำลังเจ็บปวดอย่างสาหัส "ลินน์... อย่า... อย่าเปิด..." ผมหันกลับไปพบว่าพ่อผมกำลังถูกพันธนาการด้วยโซ่สีดำที่พุ่งออกมาจากพื้นน้ำแข็ง และสิ่งที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขากลับไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นร่างของ 'ผม' อีกคนหนึ่งที่มีรอยยิ้มเย้ยหยันดุจปีศาจร้ายที่หลุดออกมาจากกระจกเงา ขอบคุณที่ติดตามการผจญภัยของลินน์และผองเพื่อนนะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าครับ! ไมโลกับภูตน้อย