การต่อสู้ในสวนดอกไม้

"อาจารย์แวน... ทำไมถึงเป็นท่านกันล่ะครับ" เสียงของลินน์สั่นพร่าเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความรู้สึกเหมือนถูกค้อนมหึมาทุบลงกลางอก ความไว้วางใจที่เขามีต่อผู้ใหญ่ในสถาบันพังทลายลงในพริบตา ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีเทาเข้มและแววตานิ่งสงบในยามปกติ บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องหลังกลุ่มควันสีม่วงคล้ำที่กำลังกัดกร่อนกลีบกุหลาบเรืองแสงในสวนพฤกษศาสตร์เขตหวงห้าม กลิ่นอายของความตายและเวทมนตร์ต้องห้ามลอยตลบอบอวลจนน่าคลื่นไส้ "โลกใบนี้มันน่าเบื่อเกินกว่าจะปล่อยให้ดำเนินไปตามครทำนองคลองธรรมเดิมๆ หรอกนะ ลินน์" อาจารย์แวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นเอกลักษณ์ น้ำเสียงที่เคยใช้ตรวจการบ้านของเขาเมื่อวานนี้เอง "เด็กน้อยอย่างเธอ... จะไปเข้าใจอะไรเกี่ยวกับความงามของการร่วงหล่นและการเริ่มต้นใหม่" "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อแถวนี้เลยน่าไอ้แก่หัวหงอก!" ฟัดจ์ ภูตจิ๋วปีกกระต่ายพุ่งทะยานออกมาจากกระเป๋าเสื้อของลินน์ เจ้าตัวน้อยกางปีกสั่นระริก ใบหน้าที่ปกติมักจะยียวนกวนประสาท บัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตากลมโตฉายแววดุดันผิดสำแดง ฟัดจ์อ้าปากพ่นลูกไฟเวทมนตร์ขนาดเท่ากำปั้นใส่ร่างของอาจารย์แวนทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้านายออกคำสั่ง *ฟึ่บ!* เปลวเพลิงสีฟ้าพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง แต่มันกลับทะลุผ่านร่างของอาจารย์แวนไปราวกับตีความว่าอากาศธาตุเป็นเพียงภาพลวงตา ร่างของอาจารย์ผู้ดูแลหอพักสลายกลายเป็นกลุ่มหมอกควันสีเทา ก่อนจะไปปรากฏตัวใหม่อย่างไร้เสียงที่เบื้องหลังของเซเลสเต้ "ระวังตัวด้วย เซเลสเต้!" ลินน์ตะโกนสุดเสียง หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เซเลสเต้ไม่จำเป็นต้องให้เตือน เจ้าหญิงจอมเวทอัจฉริยะสะบัดมือขวาเบาๆ วงแหวนเวทมนตร์สีทองอร่ามสามชั้นปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับป้อมปราการ เธอกระโดดถอยหลังสามก้าวอย่างสง่างาม ด้ามไม้เท้าคริสตัลในมือหมุนวนสร้างม่านพลังป้องกันรอบตัวและแผ่ขยายออกไปเพื่อปกป้องแปลงกุหลาบเวทมนตร์พันธุ์หายากที่กำลังจะเหี่ยวเฉาตายใต้เงื้อมมือของเวทมนตร์มืด "อาจารย์กำลังทำลายกฎเหล็กของสถาบันเวทมนตร์... ท่านรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่" เซเลสเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาสีไพลินของเธอหรี่แคบลงจดจ้องชายตรงหน้าอย่างไม่กะพริบตา แม้ในยามวิกฤต ความเยือกเย็นของเธอก็ยังคงน่าทึ่ง อาจารย์แวนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนให้รู้สึกเย็นสันหลังวาบ รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาที่ว่างเปล่าคู่นั้นเลย "กฎเหล็กเหรอ? เจ้าหญิงน้อย... กฎพวกนั้นมันก็แค่กรอบที่พวกผู้อาวุโสตาแก่หัวโบราณสร้างขึ้นมาเพื่อขังพวกเราไว้ในกรงทองคำ เวทมนตร์ที่แท้จริงไม่เคยมีคำว่าขาวหรือดำ มันมีเพียงแค่ผู้ที่แข็งแกร่งและผู้ที่ต้องถูกกลืนกิน" พูดจบ อาจารย์แวนก็สะบัดมือขึ้นฟ้า ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือสวนพฤกษศาสตร์พลันเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมดำ เมฆหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นน่าสะพรึงกลัว รากไม้สีดำนับร้อยสายผุดขึ้นมาจากพื้นดินราวกับงูพิษนับพันตัว พวกมันเลื้อยเข้าโอบล้อมต้นไม้ใบหญ้า ดูดกลืนสีเขียวขจีและความมีชีวิตชีวาจนเหี่ยวเฉาดำคล้ำไปต่อหน้าต่อตา นี่คือเขตพื้นที่สีเขียวแห่งสุดท้ายของหอพักเวทมนตร์ หากมันถูกทำลาย พลังชีวิตของหอพักทั้งหมดจะล่มสลาย และความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ดินจะถูกเปิดเผย "ลินน์! อย่ามัวแต่ยืนอึ้ง จัดการทางซ้าย ร่างแยกของมันกำลังจะรวมตัวกันแล้ว!" ฟัดจ์ส่งเสียงเตือนพร้อมกับบินโฉบไปดึงหูกลุ่มรากไม้สีดำที่กำลังพุ่งเข้าใส่หน้าผากของลินน์ เจ้าภูตตัวแสบแม้จะปากร้ายแต่ก็คอยระวังหลังให้เจ้านายเสมอ ลินน์สูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา เขารู้ดีว่าตนเองไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ยิ่งใหญ่เหมือนเซเลสเต้ เขาร่ายคาถาไฟสายฟ้าหรือบทเวททำลายล้างไม่ได้ แต่สิ่งที่เขามีคือความด้านทานต่อเวทมนตร์บางประเภท และที่สำคัญที่สุด... เขาจะไม่ยอมให้อาจารย์คนนี้ทำลายสวนที่เพื่อนร่วมชั้นและภูตน้อยช่วยกันดูแลมาหยาดเหงื่อแรงกายหรอก "ฟัดจ์! ใช้แผนสาม!" ลินน์ตะโกนลั่น "รับทราบครับเจ้านาย! ได้เวลาโชว์สเต็ปกระต่ายสายฟ้าให้ตาแก่ดูซะหน่อย!" ฟัดจ์บินวนเป็นวงกลม ปล่อยละอองแสงสีทองประกายระยิบระยับออกมารอบตัว ละอองแสงเหล่านั้นทำปฏิกิริยากับไอเวทมนตร์มืดจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะปร๊ะเหมือนน้ำมันเดือด มันไม่ใช่เวทมนตร์โจมตี แต่เป็นเวทมนตร์ล้างพิษและสะท้อนภาพลวงตา ลินน์พุ่งตัวเข้าไปในกลุ่มควันสีม่วงด้วยมือเปล่า รองเท้าบูทหนาเหยียบย่ำลงบนรากไม้สีดำที่พยายามจะรัดข้อเท้า เขาใช้แรงกายทั้งหมดที่มีดึงกระชากรากไม้เหล่านั้นให้ออกจากต้นกุหลาบเรืองแสง แม้ผิวหนังจะเริ่มชาและขึ้นรอยไหม้สีดำจากการสัมผัสกับเวทมนตร์มืดโดยตรง แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือ "เด็กดื้อรั้นเอ้ย..." เสียงของอาจารย์แวนกระซิบอยู่ข้างใบหูของลินน์ ทั้งที่ร่างจริงยืนอยู่ห่างออกไปถึงสิบเมตร นี่คือเวทมนตร์เคลื่อนย้ายเงาขั้นสูง คมมีดที่สร้างจากความมืดพุ่งเข้าจี้ที่ลำคอของลินน์โดยไร้เสียงเตือน ลินน์เบิกตากว้าง ร่างกายตอบสนองช้าเกินกว่าจะหลบพ้น ความตายอยู่ห่างเพียงแค่เสี้ยวลมหายใจ *เคร้ง!* ประกายไฟสีทองสว่างวาบขึ้น เซเลสเต้พุ่งเข้ามาเอาด้ามไม้เท้าปัดปัดคมมีดนั้นออกไปได้ทันท่วงที แรงกระแทกทำให้เธอเซถอยหลังไปสองก้าว ลมหายใจหอบถี่เล็กน้อย หน้าผากมนมีหยาดเหงื่อซึมออกมา "ลินน์ ถอยไป! เขาไม่ได้ตั้งใจจะแค่สั่งสอนพวกเรา... เขาตั้งใจจะฆ่าปิดปาก" เซเลสเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นครั้งแรก ดวงตาของเธอมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว "เข้าใจแล้วครับ" ลินน์พยักหน้ารับ มือทั้งสองข้างที่เปื้อนคราบดินและรอยแผลไหม้กำแน่นจนสั่นเทา เขารู้ว่าถ้าสู้ด้วยกำลัง ไม่มีทางเอาชนะอาจารย์แวนได้แน่ แต่ในสายตาของอาจารย์ที่มองมา มีบางสิ่งที่ซ่อนอยู่... แววตาที่ไม่ได้ต้องการทำลายล้าง แต่มันคือแววตาของคนที่กำลัง "ทดสอบ" อะไรบางอย่าง ทันใดนั้น อาจารย์แวนก็หยุดการโจมตีทั้งหมด รากไม้สีดำถอยร่นลงใต้ดินราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ท้องฟ้าสีม่วงคล้ำเริ่มจางหายไป เหลือเพียงแสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องลงมายังสวนดอกไม้ที่เสียหายไปครึ่งหนึ่ง อาจารย์แวนยกมือขึ้นจัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อย รอยยิ้มประหลาดปรากฏขึ้นอีกครั้งบนใบหน้า "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ เจ้าหนู... พลังที่ไร้พรสวรรค์ แต่กลับดิ้นรนมีชีวิตรอดได้จนถึงตอนนี้ น่าสนใจจริงๆ" อาจารย์แวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "และเธอก็คงจะสงสัยสินะ ว่าทำไมฉันถึงต้องทำลายสวนแห่งนี้..." ชายหนุ่มวัยกลางคนค่อยๆ เอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อคลุมด้านในออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปวงแหวนแปลกประหลาดที่หน้าอกข้างซ้าย รอยแผลนั้นกำลังเปล่งแสงสีแดงเรืองรองออกมาเป็นจังหวะ ราวกับมันมีหัวใจอีกดวงหนึ่งเต้นอยู่ข้างใน ลินน์และเซเลสเต้ผงถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากรอยแผลนั้น "เพราะว่า... สิ่งที่อยู่ใต้สวนดอกไม้นี้ต่างหากล่ะ ที่กำลังจะตื่นขึ้น" อาจารย์แวนกระซิบเบาๆ พร้อมกับชี้ลงไปที่พื้นดินใต้เท้าของลินน์ พื้นดินบริเวณใจกลางสวนเริ่มแตกร้าวออกเป็นทางยาว เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากเบื้องล่าง ราวกับมีสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์กำลังพลิกตัวตื่นจากการหลับใหลยาวนานนับร้อยปี! --- *(ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลินน์กับฟัดจ์มาโดยตลอดนะครับ)*