ความลับของอาจารย์ใหญ่

"ถ้าท่านอาจารย์ใหญ่คิดจะใช้ความเงียบมากลบฝังเรื่องนี้ล่ะก็... เกรงว่าจะประเมินเด็กเหลือขออย่างพวกเราต่ำเกินไปหน่อยนะครับ" เสียงทุ้มต่ำของลินน์สะท้อนก้องอยู่ในความมืดมิดของหอคอยร้าง ภายใต้แสงสีฟ้าสลัวจากคሪستัลเวทมนตร์ที่ใกล้หมดพลังงาน กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่สะสมมานานนับร้อยปีคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ ความกดดันรอบตัวหนักอึ้งเสียจนแม้แต่การหายใจก็ยังต้องทำอย่างระมัดระวัง ฟัดจ์ ภูตจิ๋วคู่ใจรูปร่างคล้ายกระต่ายมีปีก นั่งกอดอกอยู่บนไหล่ของเด็กหนุ่ม ดวงตากลมโตสีทับทิมหรี่ลงอย่างใช้ความคิด หูยาวๆ ลู่ไปด้านหลังเพื่อรับฟังเสียงความเคลื่อนไหวภายนอกห้องลับแห่งนี้ "เบาเสียงหน่อยเจ้าทึ่ม บรรยากาศมันชวนให้ขนหัวลุกจะแย่อยู่แล้ว" ฟัดจ์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ปีกเล็กๆ สั่นระริกด้วยความตื่นตัว "ข้าว่าเราไม่ได้กำลังหาแค่สมุดบันทึกธรรมดาหรอกนะ ดูรอยขูดขีดบนผนังนั่นสิ... มันเหมือนรอยกรงเล็บของสัตว์อสูรระดับตำนานที่ถูกบันทึกไว้ในตำราต้องห้ามเลยต่างหาก" ลินน์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาคู่คมจดจ้องอยู่กับแผ่นศิลาโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันไม่ใช่ผนังห้องเรียนเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือประตูผนึกเวทที่ซ่อนความลับดำมืดของสถาบันแห่งนี้มาเนิ่นนาน ตั้งแต่ก่อนที่พวกเขาจะลืมตาดูโลกเสียอีก มือของเด็กหนุ่มเอื้อมไปสัมผัสพื้นผิวของศิลา ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านขึ้นมาตามปลายนิ้ว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนเองกลับหลั่งไหลเข้ามาในหัวสมอง ราวกับเขากำลังยืนอยู่ ณ จุดเกิดเหตุเมื่อร้อยปีก่อน *เสียงกรีดร้อง... เปลวเพลิงสีดำที่แผดเผาหอคอย... และเงาร่างของชายผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ที่กำลังกุมกระบี่อาบโลหิตด้วยความสิ้นหวัง* ลินน์สะดุ้งสุดตัว ถอยหลังไปสองก้าว ลมหายใจหอบถี่ เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผม เซเลสเต้ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่มุมห้องรีบก้าวเข้ามาคว้าแขนเขาไว้ทันที ดวงตาคู่สวยฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะพยายามรักษามาดความเข้มงวดไว้ก็ตาม "นายไหวไหม ลินน์?" เซเลสเต้ถามเสียงเบา นิ้วมือเรียวบางสัมผัสข้อมือเขาเพื่อถ่าย ทอดพลังเวทฮีลใจเบาๆ "พลังงานที่นี่มันปั่นป่วนเกินไป มันไม่ใช่เวทมนตร์ป้องกันธรรมดา แต่มันคือ... เจตจำนงที่หลงเหลืออยู่ของใครบางคน" "ผมไม่เป็นไรครับ เซเลสเต้" ลินน์ฝืนยิ้มบางๆ แม้ใบหน้าจะซีดเผือด "แต่ผมมั่นใจแล้วว่า... สิ่งที่เราสงสัยมาตลอดเรื่องประวัติศาสตร์ที่ถูกบิดเบือนของโรงเรียน มันมีมูลความจริง อาจารย์ใหญ่ไม่ได้แค่ปกป้องความลับของสถาบัน แต่ท่านกำลังซ่อนตัวตนที่แท้จริงของ 'ผู้ก่อตั้ง' ต่างหาก" ฟัดจ์กระโดดลงจากไหล่ มายืนเท้าสะเอวอยู่บนกองเอกสารเก่าๆ พร้อมกับพ่นลมหายใจฮึดฮัด "ให้ตายเถอะ ถ้าตาแก่หัวหงอกนั่นรู้ว่าพวกเราแอบงัดห้องใต้ดินเข้ามาเจอห้องนี้เข้า มีหวังโดนไล่ออกจากโรงเรียนไปนอนหนาวนอกกำแพงแน่ๆ... แต่ก็นะ ข้าชอบความเสี่ยงแบบนี้ชะมัด!" ท่ามกลางความตึงเครียด บรรยากาศกลับถูกเบรกด้วยความกวนประสาทของเจ้าภูตจิ๋ว ทำให้รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของทั้งลินน์และเซเลสเต้ ความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงให้ถึงที่สุด ลินน์หันกลับไปมองแผ่นศิลาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ใช้พลังเวทโจมตี แต่นำมือวางลงบนลวดลายอักขระโบราณที่สอดคล้องกับตราสัญลักษณ์ของโรงเรียน ความทรงจำ ความรู้สึก และความเชื่อมั่นที่เขามีต่อเวทมนตร์ถูกถ่ายทอดผ่านปลายนิ้ว *คลิก!* เสียงกลไกโบราณดังขึ้นราวกับเสียงนาฬิกาปลุกแห่งกาลเวลา ศิลาหนักอึ้งค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดยาวลงไปสู่เบื้องล่าง ความมืดมิดที่รออยู่เบื้องหน้าช่างน่าสะพรึงกลัว แต่แสงสว่างจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่ลินน์จุดขึ้นก็เพียงพอที่จะขับไล่ความหวาดกลัวออกไป ทั้งสามคนก้าวเดินเข้าไปในความลับที่ถูกปิดตาย ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่สะท้อนก้องไปตามผนังหิน ทว่าเดินไปได้ไม่ถึงสิบก้าว เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่ง—ฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยเป็นอย่างดี—ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้... เด็กนักเรียนที่ดีเขาไม่ควรมาเดินเล่นในที่อับชื้นแบบนี้นะครับ, คุณลินน์" เสียงทุ้มอันทรงอำนาจแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนที่คุ้นหู ดังขึ้นตัดความเงียบ ลินน์, เซเลสเต้ และฟัดจ์ ชะביกกายแข็งค้างในทันที เด็กหนุ่มค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าภายใต้แสงคบเพลิง ก็ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกุน อาจารย์ใหญ่ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงทางเข้า เงาร่างของท่านทาบทับลงบนผนังห้องลับ ราวกับผู้คุมกฎแห่งกาลเวลาที่รอคอยการมาเยือนนี้อยู่ก่อนแล้ว... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยส่งกำลังใจให้ลินน์กับเจ้าฟัดจ์ตัวป่วนเสมอมานะครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ!