เศษเหล็กกับจิตวิญญาณ

เสียงโลหะร้อนจัดระเบียบตัวเองอยู่ในเตาหลอมอุณหภูมิสูง มันไม่ใช่เสียงครางฮือของเหล็กกล้าทั่วไปที่ถูกเผาผลาญ แต่มันเป็นเสียงกระซิบกระซาบคล้ายคลื่นใต้น้ำที่กำลังกัดเซาะแนวปะการัง เรย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าอั่งเพลิงสีคราม ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะสะท้อนประกายไฟสีฟ้าจัด เขากำลังใช้คหนีบเหล็กยาวคีบก้อนโลหะสีดำสนิทชิ้นหนึ่งออกมา วัตถุดิบชิ้นนั้นคือ "เศษเหล็กคาร์บอนต่ำ" ที่ระบบเกมจัดให้อยู่ในหมวดขยะไร้ราคา ซึ่งผู้เล่นทั่วไปมักจะโยนทิ้งร้านขายของเก่าเพื่อแลกกับเศษเหรียญทองแดง "สิบนาที... เวลาของพวกเราเหลือน้อยกว่านั้นแล้วนะเรย์" เสียงของเซนดังขึ้นจากมุมห้อง พร้อมกับเสียงนิ้วมือที่รัวเคาะลงบนแผงคีย์บอร์ดโฮโลแกรมแสงสีส้ม วิศวกรหนุ่มไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเตาหลอมเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาจดจ้องอยู่กับเส้นกราฟโค้งสีแดงฉานที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดวิกฤตบนจอภาพ ระบบเรดาร์ตรวจจับของโรงตีเหล็กขนาดเล็กนี้กำลังสั่นสะเทือนเบาๆ จากแรงกดดันทางพลังงานมหาศาลที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ทุกขณะ "ปล่อยให้มันเข้ามาสิครับ" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงจนน่าประหลาดใจ "ผู้ตรวจการแห่งสมาคมเลเวล 95 ผู้นั้นคงคิดว่ากำลังเดินทางมาเพื่อพิพากษาความผิดของอาชญากรผู้ครอบครองพิมพ์เขียวต้องห้าม แต่เขาคงคาดไม่ถึง... ว่าสิ่งที่เขากำลังจะก้าวเข้ามาพบ คือจุดเริ่มต้นของการพังทลายระบบประเมินค่าของโลกใบนี้ต่างหาก" เรย์วางก้อนเศษเหล็กสีดำลงบนทั่งตีเหล็กเนื้อดี ทั่งชิ้นนี้ไม่ใช่ไอเทมสวรรค์จากดันเจี้ยนระดับสูง แต่มันคือทั่งเหล็กมือสองที่เขาใช้แต้มความดีความชอบส่วนตัวแลกมาจาก NPC ช่างตีเหล็กตาบอดประจำหมู่บ้านเริ่มต้น มันมีรอยร้าวเล็กๆ พาดผ่านตรงกลาง ซึ่งเรย์ตั้งใจปล่อยไว้เช่นนั้น เพื่อใช้เป็นช่องว่างในการระบายแรงกระแทก เขายกค้อนตีเหล็กด้ามสั้นขึ้นในมือ น้ำหนักของมันพอเหมาะพอดีกับข้อมือ แรงเหวี่ยงทุกองศาถูกคำนวณไว้ในสมองของอดีตนักกลยุทธ์อันดับหนึ่งอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าว ทุกจังหวะการหายใจเข้าออก ถูกประสานเข้ากับเสียงเต้นของหัวใจ "เซน... นายเห็นโครงสร้างภายในของเศษเหล็กชิ้นนี้ผ่านมุมมองวิศวกรไหมครับ?" เรย์เอ่ยถามโดยไม่ละสายตาจากเป้าหมาย เซนชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ดโปรแกรม เขาหันมามองก้อนเหล็กบนทั่งแวบหนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นทันที "ให้ตายสิ... นายมองเห็นมันเหมือนกันเหรอ? โครงสร้างโมเลกุลของมันไม่ได้ถูกล็อกตายตัวตามที่ระบบเกมกำหนดไว้ตั้งแต่แรก แต่มัน... มันกำลังรอให้ใครสักคนไปเขียนกฎใหม่" ถูกต้องแล้ว ระบบเกมเสมือนจริงทั่วไปมักจะกำหนดให้ไอเทมทุกชิ้นมีค่าสถานะตายตัว เศษเหล็กย่อมเป็นเศษเหล็ก ดาบขึ้นสนิมย่อมไม่มีวันคมกราบ แต่นั่นคือตรรกะสำหรับคนทั่วไป ไม่ใช่สำหรับเรย์และเซน เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก, กลิ่นอายของกำมะถันและไอน้ำร้อนคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ เขาเงื้อมือขึ้นสุดแขน แล้วฟาดค้อนลงไปบนก้อนเศษเหล็กสีดำสนิทด้วยแรงทั้งหมดที่มี! *เปรี้ยงงงง—!* เสียงสะท้อนก้องกังวานราวกับฟ้าผ่าในห้องแคบๆ แรงกระแทกไม่ได้ทำให้เศษเหล็กแตกสลายเป็นผุยผงตามที่ระบบฟิสิกส์ของเกมควรจะเป็น แต่ทว่า... มันเกิดคลื่นกระแทกสีฟ้าครามแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงจนหน้าต่างกระจกของโรงตีเหล็กสั่นระรัว เศษฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ตามมุมห้องลอยเคว้งคว้างกลางอากาศราวกับสูญเสียแรงโน้มถ่วง [แจ้งเตือนระบบลับ: ตรวจพบการกระทำที่อยู่นอกเหนือขอบเขตโปรแกรมหลัก!] [ท่านกำลังใช้ทักษะ 'ตีเหล็กด้วยเจตจำนง' ซึ่งไม่มีอยู่ในผังอาชีพช่างตีเหล็กทั่วไป!] [กำลังประเมินผลกระทบ... โครงสร้างความหนาแน่นของ 'เศษเหล็กคาร์บอนต่ำ' ถูกบีอัดด้วยแรงกดระดับควอนตัม!] ตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบวาบขึ้นกลางอากาศ แต่เรย์ไม่ได้สนใจอ่านมันด้วยซ้ำ สายตาของเขาคมกริบดั่งใบมีด เขารู้สึกได้ถึงกระแสความร้อนที่ไหลย้อนกลับจากหัวค้อนเข้าสู่ฝ่ามือ มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกเหมือนได้เชื่อมต่อเส้นประสาทเข้ากับโลหะชิ้นนั้นโดยตรง เรย์มองเห็นจุดอ่อนของโมเลกุลเหล็กที่บิดเบี้ยว และใช้ค้อนเคาะซ้ำลงไปอีกสามครั้งติดๆ กันอย่างรวดเร็วและแม่นยำ *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* เสียงค้อนกระทบทั่งประสานกันเป็นจังหวะเพลงแห่งการสร้างสรรค์ ทุกครั้งที่ค้อนกระทบลงไป สีดำสนิมของเศษเหล็กก็เริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยลวดลายเรืองแสงสีเงินยวงที่วิ่งวนไปมาบนพื้นผิวราวกับเส้นเลือดฝอยของสิ่งมีชีวิต เซนมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง มือของเขาเลื่อนไปกดเปิดใช้งานระบบป้องกันภัยรอบตัวอาคารอย่างรวดเร็ว "บ้าจริง... นายกำลังเปลี่ยนขยะให้กลายเป็น 'โลหะวิญญาณ' ด้วยมือเปล่าเนี่ยนะ เรย์ นายรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรลงไป? ถ้าสมาคมผู้ตรวจการเห็นเจ้านี่เข้า พวกเขาคงไม่ได้แค่ส่งคนมาจับกุม แต่อาจจะถึงขั้นรีเซ็ตไอดีพวกเราทิ้งเลยก็ได้" "พวกเขาก็แค่มีสิทธิ์ในระบบ... แต่พวกเรากำลังสร้างกฎเกณฑ์ใหม่" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ขณะที่ใช้คหนีบหยิบก้อนโลหะที่ตอนนี้แปรสภาพเป็นแท่งเหล็กทรงเรียวยาวและคมกริบราวกับใบมีดเงาจันทร์ขึ้นมาพิจารณา มันไม่มีชื่อเรียกในสารานุกรมไอเทมของเกม ไม่มีระดับความหายาก (Rare, Epic, Legendary) กำกับไว้ เพราะมันอยู่เหนือการจัดอันดับทั้งหมดทั้งมวล มันคือวัตถุดิบอิสระที่ถือกำเนิดขึ้นจากฝีมือของช่างตีเหล็กผู้ปฏิเสธการถูกควบคุม ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่ด้านนอกประตูกรุงไม้เก่าๆ ของโรงตีเหล็ก แรงกดดันทางจิตAura อันทรงพลังระดับเลเวล 95 แผ่ซ่านทะลุกำแพงเข้ามาจนอากาศภายในห้องรู้สึกหนาทึบและหายใจติดขัด เสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งบ่งบอกถึงการมาถึงของผู้มาเยือนผู้ทรงอำนาจ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นระเบียบ แต่ละครั้งที่เคาะสร้างความสั่นสะเทือนไปถึงพื้นห้อง ราวกับตอกย้ำว่าผู้ที่ยืนอยู่หลังบานประตูนั้นไม่ได้มาเพื่อเจรจา "เปิดประตูเถอะครับ ช่างตีเหล็กฝึกหัด" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังลอดเข้ามาจากภายนอก "ท่านถูกกล่าวหาว่าครอบครองวัตถุดิบต้องห้ามและละเมิดความมั่นคงของเซิร์ฟเวอร์ การขัดขืนมีแต่จะทำให้บทลงโทษรุนแรงขึ้น" เซนหันมามองเรย์ สีหน้าของวิศวกรหนุ่มเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือข้างหนึ่งเลื่อนไปแตะที่ด้ามปืนพกกลไกที่เหน็บอยู่ข้างเอว พร้อมที่จะเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อหากสถานการณ์เลวร้ายลง ทว่า เรย์กลับวางแท่งโลหะเรืองแสงชิ้นนั้นลงบนทั่งอย่างใจเย็น เขถอดถุงมือหนังสำหรับตีเหล็กออกทีละข้างอย่างประณีต ดึงผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกมาเช็ดคราบเขม่าบนมือช้าๆ ท่าทีของเขาสุขุมเยือกเย็นราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับยอดฝีมือเลเวล 95 ที่พร้อมจะสังหารเขาได้ในพริบตา เรย์หันไปสบตากับเซน พยักหน้ารับรู้สัญญาณบางอย่าง ก่อนจะก้าวเดินไปที่ประตูไม้เก่าๆ นั้นด้วยฝีเท้าที่มั่นคง เขาเอื้อมมือไปจับกลอนประตู แล้วกระชากเปิดออกอย่างไร้ความลังเล แสงสว่างจ้าจากภายนอกสาดส่องเข้ามาภายในห้องมืดทึบ เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดเกราะสีขาวบริสุทธิ์ประดับตราสัญลักษณ์รูปตาชั่งแห่งความยุติธรรม ใบหน้าครึ่งบนถูกบังด้วยหน้ากากเหล็กสีเงินสลักลายวิจิตร แต่สิ่งที่ทำให้เรย์ต้องหรี่ตาลงไม่ใช่รัศมีอันเจิดจ้าของผู้ตรวจการผู้นั้น... แต่เป็นสัญลักษณ์สลักตัวอักษรย่อสามตัวที่ปรากฏอยู่บนปกเสื้อคลุมสีดำสนิมที่ซอยู่ภายใต้เกราะขาว ซึ่งเรย์จำได้แม่นยำว่าเป็นสัญลักษณ์ของบุคคลที่เขาคิดว่าน่าจะหายสาบสูญไปจากโลกนี้ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน ผู้ตรวจการเลเวล 95 ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว กวาดสายตามองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่แท่งโลหะบนทั่งเหล็ก แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของเรย์เกือบสะดุด "ไม่นึกเลย... ว่าอดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่หายตัวไป จะมาแอบซ่อนตัวเป็นช่างตีเหล็กกระจوกๆ อยู่ที่นี่... ท่านเรย์" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้ร่วมกันนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม