วิศวกรผู้บ้าคลั่ง

"ไม่นึกเลย... ว่าอดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่หายตัวไป จะมาแอบซ่อนตัวเป็นช่างตีเหล็กกระจอกๆ อยู่ที่นี่... ท่านเรย์" น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเจือไปด้วยเสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังดูวิปริตผิดมนุษย์ กลิ่นอับชื้นของตรอกมืดหลังร้านตีเหล็กคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นควันดินปำและน้ำมันเครื่องสังเคราะห์ แสงไฟสีฟ้าสลัวจากหน้าต่างระบบโฮโลแกรมที่ถูกเปิดค้างไว้ สะท้อนให้เห็นแว่นตากลมโตหนาเตอะที่สวมทับดวงตาคู่หนึ่ง ซึ่งกำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นราวกับเด็กน้อยพบของเล่นชิ้นโปรด เรย์ยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งยังคงถือค้อนเหล็กขนาดเล็กสำหรับปรับแต่งคมดาบ ดวงตาสนเท่ห์คมกริบเหลือบมองชายแปลกหน้าที่ก้าวพ้นเงาสลัวของกองเศษเหล็กขยะ เขารู้ตัวมาสักพักแล้วว่ามีคนสะกดรอยตามตั้งแต่ตอนที่เขาปิดร้าน แต่ไม่คิดเลยว่าเงาที่ติดตามเขามาจะคือ 'เซน' วิศวกรอัจฉริยะผู้เคยสร้างความปั่นป่วนให้กับระบบเศรษฐกิจของเกม *Mythos Online* จนโดนประกาศิตแบนถาวรจากบริษัทผู้พัฒนา—หรือที่พวกเขากล่าวขานกันในโลกความจริงว่า เป็นอัจฉริยะสติเฟื่องที่หลบหนีคดีอาทางเทคโนโลยี "นายยังไม่เลิกนิสัยสะ and รอยตามคนอื่นเหมือนสุนัขดมกลิ่นอีกหรือไง เซน" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ไร้ความตระหนกตกใจใดๆ ราวกับกำลังทักทายสหายเก่าที่ไม่ได้พบกันนานในร้านกาแฟ มากกว่าการเผชิญหน้ากับบุคคลอันตรายในตรอกร้าง เซนหัวเราะฮี่ฮ่าในลำคอ ร่างผอมแห้งในชุดเสื้อคลุมช่างสีเทาเปรอะเปื้อนคราบเขม่าขยับเข้าใกล้เรย์ทีละน้อย รองเท้าบูทหนາเหยียบลงบนเศษเหล็กส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เขาไม่ใส่ใจคำพูดเหน็บแนมนั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาหมกมุ่นกวาดมองตั้งแต่อุปกรณ์ตีเหล็กเกรดต่ำในมือของเรย์ ไล่เรื่อยขึ้นมาจนถึงใบหน้าเรียบเฉยที่ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัว "ฮ่าๆๆๆ สุดยอด! ช่างน่าทึ่งจริงๆ! อดีตกองหน้าผู้ใช้ดาบเพลิงสวรรค์ ผู้เคยกวาดล้างกิลด์มังกรฟ้าด้วยตัวคนเดียว ตอนนี้กลับมาสวมผ้ากันเปื้อนหนังเก่าๆ ยืนเคาะเศษเหล็กราคาถูกเนี่ยนะ? ถ้าพวกสุนัขรับใช้จากกิลด์ใหญ่รู้เข้า พวกมันคงหัวเราะจนฟันร่วงหมดปากแน่ๆ หรือไม่ก็... คงวิ่งหางจุกตูดเพราะความหวาดกลัวเหมือนเดิม" เซนหยุดยืนห่างจากเรย์เพียงก้าวเดียว กลิ่นดินปืนฉุนกึกเตะจมูก เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สังเกตเห็นกระบอกโลหะทรงประหลาดที่เหน็บอยู่ข้างเอวของอีกฝ่าย มันไม่ใช่ดาบ ไม่ใช่ทวน และไม่ใช่เวทมนตร์—แต่มันคืออาวุธปืนกลต้นแบบที่ระบบไม่อนุญาตให้ผู้เล่นทั่วไปครอบครองในยุคนี้ เซนดัดแปลงมันขึ้นมาด้วยโค้ดเถื่อนที่เจาะทะลวงผ่านไฟร์แวลของเกมได้อย่างแนบเนียน "ธุระของนายคืออะไรกันแน่ เซน" เรย์วางค้อนลงบนโต๊ะไม้เสียงดังทึบ การสนทนาระหว่างพวกเขามักจะไม่มีเรื่องไร้สาระ โดยเฉพาะเมื่อมันเกิดขึ้นในพื้นที่อับสายตาเช่นนี้ "ถ้ามาเพื่อรื้อฟื้นความหลัง ฉันเกรงว่าฉันคงไม่มีเวลาว่างพอจะไปนั่งดื่มน้ำชาเคล้าเสียงระเบิดกับนายหรอกนะ" "เปล่าเลย... ผมไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นความหลังอันน่าเบื่อหน่ายนั้น" เซนยิ้มกว้างจนเห็นฟันเหลือง รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่ควบคุมไม่อยู่ "ผมมาเพื่อ 'ข้อเสนอ' ต่างหาก... ข้อเสนอที่จะทำให้ท่านได้ใช้ค้อนในมือเล่มนั้น ทุบทำลายพวกหน้าโงIที่เคยหักหลังท่านให้ราบเป็นหน้ากลองอีกครั้ง!" บรรยากาศในตรอกมืดพลันเงียบสงบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของเซนและเสียงหึ่งๆ ของระบบไอทีรอบตัว เรย์ไม่ได้ตอบรับทันที เขารู้จักเซนดี—วิศวกรคนนี้อัจฉริยะก็จริง แต่ความอัจฉริยะนั้นมาพร้อมกับความเสี่ยงระดับมหันต์ ทุกครั้งที่เซนลงมือ มักจะมีเซิร์ฟเวอร์ล่มหรือบั๊กประหลาดเกิดขึ้นเสมอ เรย์หยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดคราบเขม่าบนมืออย่างใจเย็น ท่วงท่าสุขุมนุ่มลึกราวกับขุนนางผู้สูงศักดิ์ตัดกับความสกปรกมอมแมมของตรอกแคบๆ นี้อย่างสิ้นเชิง เขามองลึกเข้าไปในดวงตาส่อแวววิปлаสของอีกฝ่าย "นายก็รู้ว่าฉันเลือกที่จะทิ้งดาบเล่มนั้นไปแล้ว... การเป็นช่างตีเหล็กไร้คลาสในเมืองเริ่มต้น มันสงบสุขดีออก นายไม่คิดงั้นเหรอ?" "สงบสุข? ฮ่าๆๆๆ! อย่ามาพูดจาตลกน่าท่านเรย์!" เซนตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ด้วยความสะใจ "คนอย่างท่าน... เลือดในกายมันถูกหล่อเลี้ยงด้วยเสียงกรีดร้องของสนามรบและประกายไฟจากการปะทะ ไม่ใช่เสียงเคาะทั่งตีเหล็กงี่เง่าแบบนี้หรอก! อีกอย่าง... ท่านคิดจริงๆ เหรอว่าพวกมันจะปล่อยให้ท่านอยู่อย่างสงบสุขแบบนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่ง?" เรย์ชะงักมือที่กำลังเช็ดผ้า สีหน้ายังคงราบเรียบ แต่แววตาคมกริบไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที "หมายความว่ายังไง" เซนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าราวกับเสียงกระซิบของปีศาจที่ข้างหู "สายลับจากกิลด์ 'ราชันย์โลหิต' กำลังเดินทางมาที่นี่... พวกมันไม่ได้มาซื้ออาวุธหรอกนะท่านเรย์ แต่พวกมันได้กลิ่นอายของ 'วิญญาณศาสตรา' ที่ท่านใช้หลอมดาบเล่มสุดท้ายก่อนจะหายตัวไป... และอีกไม่ถึงสิบนาทีข้างหน้า ตรอกนี้จะถูกล้อมด้วยผู้เล่นนับร้อยคน" วิศวกรบ้าคลั่งถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว ยกย่องรอยยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันครบทุกซี่ พร้อมกับชูมือถืออุปกรณ์ควบคุมขนาดเล็กขึ้นมาตรงหน้า "ท่านจะเลือกยืนรอให้พวกมันมาสับเป็นชิ้นๆ หรือจะร่วมมือกับผม... สร้างสรรค์ 'มหกรรมล้างบาง' ที่จะทำให้โลกใบนี้ต้องสั่นสะเทือนอีกครั้งดีล่ะครับ?" ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบงันมาตลอดก็ดังขึ้นอย่างเฉียบพลันในหัวของเรย์ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบภารกิจลับระดับ SSS - "เสียงคำรามจากใต้เงาเหล็ก"*] *[เงื่อนไข: ปฏิเสธ หรือ ยอมรับข้อเสนอของวิศวกรผู้บ้าคลั่ง (เซน)*] *[คำเตือน: หากปฏิเสธ พื้นที่รอบตัวจะถูกปิดล้อมและทำลายภายใน 5 นาที หากยอมรับ ท่านจะปลดล็อกทักษะสายลับกระแสโค้ดทันที]* เรย์มองหน้าจอสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างช้าๆ ในเมื่อความสงบสุขที่เขาพยายามไขว่คว้ามันเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกกักขังไว้ด้วยอดีต... งั้นก็ถึงเวลาที่เขาต้องหยิบ 'เครื่องมือ' ชิ้นใหม่ขึ้นมาซ่อมแซมความเน่าเฟะนี้เสียที นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบปืนกลต้นแบบที่เซนถือยื่นมาให้ น้ำหนักของมันเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับคมค้อนและกระแสโค้ดนี้นะครับ