จุดเริ่มต้นจากศูนย์

กลิ่นอับของถ่านหินและสนิมเหล็ก คือสิ่งแรกที่ทักทายเรย์หลังจากหน้าจอสีดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นรูปสามมิติ ความรู้สึกหนักอึ้งบริเวณหัวไหล่ขวาไม่ได้เกิดจากบั๊กของระบบเสมือนจริงรุ่นใหม่ล่าสุด แต่มันคือผลลัพธ์จากค้อนเหล็กกล้าคาร์บอนน้ำหนักเจ็ดกิโลกรัมครึ่งที่ถูกยัดเยียดใส่มือซอมซ่อทันทีที่ก้าวเท้าเหยียบเข้าสู่เขตมหานครแห่งกิลด์ "ดิไวน์เวิลด์" โลกออนไลน์ที่ขับเคลื่อนด้วยเงินตราและชนชั้น "ไอ้หนู ถอยไปเกะกะน่า! อยากตายหรือไงถึงมาเดินขวางทางส่งเสบียงระดับสาม" เสียงตะคอกห้าวหูพร้อมกับแรงกระแทกที่หัวไหล่เกือบทำให้เรย์เสียหลัก ลากรองเท้าหนังขาดวิ่นไถลไปบนพื้นหินปูถนนที่เปียกชื้น ผู้เล่นในชุดเกราะเหล็กกล้าเคลือบเงาเดินผ่านเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงก้อนหินข้างทาง บนศีรษะของชายคนนั้นปรากฏฉายา 'อัศวินพิทักษ์โลหิต' เลเวล 78 บ่งบอกถึงความห่างชั้นราวฟ้ากับเหว เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่กรณี ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีมอซอทอดมองค้อนในมืออย่างสงบ นิ้วเรียวยาวลูบไล้ด้ามไม้ที่สลักเสลาด้วยรอยแตกเล็กๆ ระบบไม่ได้มอบทางเลือกที่หรูหราให้ตั้งแต่แรกเริ่ม การลบตัวละครเพื่อสร้างใหม่ในเกมนี้ถูกจำกัดไว้เพียงหนึ่งครั้งต่อสามเดือน และเขาก็ใช้โควตานั้นไปกับการเลือกอาชีพที่คนทั้งเซิร์ฟเวอร์ต่างลงความเห็นว่าเป็น "ขยะเปียก" — อาชีพช่างตีเหล็กไร้คลาส (Unclassed Blacksmith) ในขณะที่คนอื่นต่างมุ่งหน้าสู่สำนักวิชาเพื่อรับอาชีพนักดาบเวทมนตร์ นักฆ่าเงา หรือนักพยากรณ์ เรย์กลับเลือกเดินเข้าสู่ตรอกมืดหลังโรงตีเหล็กเก่าๆ ที่ไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อ ข้อมูลจากกระดานสนทนาบอกไว้ชัดเจนว่า อาชีพนี้ไม่มีสกิลโจมตี ไม่มีแม้กระทั่งสิทธิ์ในการสวมใส่เกราะระดับสูง เป็นเพียงแรงงานทาสในระบบเกมที่ทำหน้าที่ซ่อมแซมอาวุธให้ผู้เล่นคนอื่นแลกกับเงินทองแดงเพียงน้อยนิด แต่สำหรับอดีตนักกลยุทธ์อันดับหนึ่งผู้เคยกุมบังเหียนกิลด์ใหญ่จนล่มสลาย คำว่า "ไร้คลาส" ไม่ได้แปลว่าไร้ประโยชน์ แต่มันแปลว่า *ไร้ซึ่งข้อจำกัด* ต่างหาก "เกะกะสายตาเป็นบ้าเลยว่าไหมครับ ลูกพี่" เสียงกระซิบติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดของกำแพงอิฐสีดำ ร่างผอมบางในชุดช่างเครื่องเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องก้าวออกมาจากเงาไม้ เซนกำลังเคี้ยวลูกอมรสสะระแหน่ในปาก ดวงตาสีเทาคู่คมกวาดมองสMทาร์ตโฟนโฮโลแกรมในมืออย่างไม่แยแสต่อสภาพแวดล้อมรอบตัว "นายมาช้าไปสามนาที เซน" เรย์เอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันไปมอง "รถไฟใต้ดินเสมือนจริงของเขตสลัมรางขาดครับ พอดีผมแวะไปปรับแต่งโค้ดการยิงของปืนคาบศิลาเล่มใหม่มานิดหน่อย... อ้อ ฝากนี่ด้วย" เซนโยนวัตถุโลหิตทรงกระบอกยาวเท่าฝ่ามือมาให้ เรย์รับไว้ด้วยมือข้างซ้าย น้ำหนักของมันเบาหวิวแต่กลับแฝงกลิ่นอายความอันตรายบางอย่างที่ระบบเกมปกติไม่ควรอนุญาตให้มี "นี่มัน... กระบอกสูบแรงดันเวทมนตร์ดัดแปลง?" เรย์หรี่ตามองรอยเชื่อมต่อที่ละเอียดราวกับงานศิลปะ "ชูส์! เบาหน่อยครับ เดี๋ยวพวกสุนัขรับใช้จากสมาคมพ่อค้าจะมาได้กลิ่น" เซนยิ้มกริ่มจนเห็นฟันกระต่าย "ผมบอกแล้วว่าระบบป้องกันการโกงของดิไวน์เวิลด์น่ะ มันก็แค่รหัสชุดหนึ่งที่มีช่องโหว่ขนาดเท่าช้างผ่านมาลอดได้ พวกมันคิดว่าจับเราโยนมาไว้ในอาชีพช่างตีเหล็กก้นแถวแล้วจะตัดเราออกจากเกมการแข่งขันได้งั้นเหรอครับ? น่าขันสิ้นดี" เรย์เก็บกระบอกสูบลงในกระเป๋าคาดเอวอย่างมิดชิด เขากวาดสายตามองไปรอบตัวอีกครั้ง มหานครแห่งนี้ช่างกว้างใหญ่และเต็มไปด้วยแสงสี ทว่าเบื้องหลังความเจริญรุ่งเรืองนั้นคือห่วงโซ่อาหารที่โหดร้าย ผู้เล่นเลเวลต่ำต้องก้มหัวให้เลเวลสูง กิลด์ใหญ่ผูกขาดทรัพยากร และระบบเศรษฐกิจที่ถูกควบคุมโดยกลุ่มทุนเพียงไม่กี่กลุ่ม ทว่า ท่ามกลางความสิ้นหวังของคนตัวเล็กๆ เหล่านั้น เรย์กลับมองเห็นเส้นใยบางอย่างเชื่อมโยงทุกสิ่งเข้าด้วยกัน เส้นใยแห่งความโลภ ความประมาท และความเหลื่อมล้ำที่พร้อมจะขาดผึ่ง หากมีใครสักคนกล้าพอที่จะจุดประกายไฟขึ้นมา "โรงตีเหล็กประจำเขตหกพร้อมแล้วใช่ไหม" เรย์เอ่ยถาม พลางกระชับด้ามค้อนในมือมั่น น้ำหนักเจ็ดกิโลกรัมครึ่งเริ่มรู้สึกพอดีมือขึ้นมาบ้างแล้ว "พร้อมยิ่งกว่าพร้อมครับ เครื่องมือขึ้นรูปเกรดต่ำที่ระบบให้มา ผมรื้อวงจรข้างในออกหมดแล้ว ตอนนี้มันกลายร่างเป็นเตาหลอมพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดย่อมๆ ที่สามารถหลอมละลายแร่ไทเทเนียมได้สบายๆ... ว่าแต่ ลูกพี่แน่ใจนะว่าจะไม่เปิดร้านรับซ่อมดาบตามปรกติ? เงินสามทองแดงต่อวันมันก็พอยาไส้นะครับ" เซนหัวเราะในลำคอ เรย์ก้าวเดินนำหน้าไปตามถนนหินกรวด มุ่งตรงไปยังเขตอุตสาหกรรมเก่าที่ถูกทิ้งร้าง แผ่นหลังภายใต้ฮู้ดสีมอซอไม่ได้ดูน่าเกรงขามในสายตาใคร แต่ทุกย่างก้าวที่ทาบทับลงไปกลับมั่นคงและเต็มไปด้วยทิศทาง "เราไม่ได้มาเล่นเกมเพื่อซ่อมดาบให้พวกสุนัขรับใช้ เซน" เรย์หยุดเดินเมื่อมาถึงหน้าประตูเหล็กขึ้นสนิมของโรงตีเหล็กขนาดเล็ก ป้ายชื่อไม้ผุพังระบุหมายเลข '404' เขาผลักประตูบานนั้นให้เปิดออก กลิ่นอายของความอับชื้นถูกแทนที่ด้วยกระแสลมเย็นเฉียบจากระบบปรับอากาศภายในที่เซนแอบติดตั้งไว้ล่วงหน้า "เรามาที่นี่... เพื่อสร้างกองทัพที่จะสั่นคลอนบัลลังก์ของพวกมันต่างหาก" ในวินาทีที่เรย์ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบงันมาตลอดทางก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงกระด้างและไร้อารมณ์ [ติ๊ง! ผู้เล่น 'เรย์' ครอบครองพื้นที่เขตอุตสาหกรรมร้างหมายเลข 404 สำเร็จ] [ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: โรงตีเหล็กแห่งพันธสัญญา (The Forgotten Forge)] [คำเตือนจากระบบ: เนื่องจากท่านครอบครอง 'พิมพ์เขียวต้องห้าม' ที่อยู่นอกเหนือฐานข้อมูลหลัก โลกภายนอกเริ่มรับรู้ถึงความผิดปกติ... ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'ผู้ตรวจการแห่งสมาคม' เลเวล 95 กำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดของท่านในอีก 10 นาทีข้างหน้า!] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกไปกับผมนะครับ