การเปิดตัวในฐานะนักลงทุน

"คนอย่างเธอ มีปัญญาจ่ายค่าบัตรเข้างานนี้ด้วยเหรอคะ ลินิน? หรือว่าแอบขโมยบัตรเชิญใครมา เพื่อจะมาหาเสี่ยเลี้ยงในงานประมูลการกุศลระดับประเทศแบบนี้?" เสียงเยาะเย้ยของ 'รินรดา' คู่ปรับตัวฉกาจดังขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกที่คลอเบาๆ ในห้องโถงกว้างของโรงแรมระดับเจ็ดดาว สายตาของแขกเหรื่อรอบข้างต่างจับจ้องมาที่ลินินด้วยความสมเพชและดูแคลน ตามบทละครเดิมที่พวกเขาวาดภาพไว้ว่านางร้ายตกอับคนนี้คงมาเพื่อสร้างเรื่องฉาวโฉ่ ลินินหยุดก้าวเดิน เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับถ้อยคำเหล่านั้นแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยดุจกวางจ้องมองรินรดาผ่านแว่นตากันแดดแบรนด์หรูที่เธอสวมไว้ก่อนจะถอดออกช้าๆ เผยให้เห็นนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยอำนาจและประกายแห่งความเหนือชั้น เธอขยับยิ้มมุมปากเบาๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้ชายหลายคนในงานถึงกับหยุดหายใจ "การเข้างานนี้ต้องใช้เงินงั้นหรือคะ? ฉันนึกว่าแค่มี 'ชื่อเสียง' ที่ดีพอจะได้รับเชิญก็พอเสียอีก... แต่ดูท่าทางของคุณรินรดาแล้ว คงต้องใช้ 'เงิน' ซื้อที่นั่งมาสินะคะ ถึงได้ดูตื่นเต้นกับงานนี้เสียเหลือเกิน" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "นี่เธอ! อย่ามาปากดี!" รินรดาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลาย เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและทรงพลังก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ลินินไม่จำเป็นต้องหันไปมองเธอก็รู้ดีว่าใครกำลังก้าวเข้ามา กลิ่นอายของน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมเจือจางที่เป็นเอกลักษณ์ของ 'คิรากร' ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที เขาเดินเข้ามาหยุดข้างกายเธออย่างถือวิสาสะ มือหนาเอื้อมไปวางบนเอวคอดกิ่วของลินินอย่างแสดงความเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์ "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ... ที่รัก" คิรากรเอ่ยเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองรินรดาด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนการสั่งประหารชีวิตโดยไม่ต้องใช้ดาบ รินรดาหน้าซีดเผือดทันที เธอถอยกรูดไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ ใครบ้างจะไม่รู้ว่าอำนาจของคิรากรนั้นสั่นคลอนตลาดอสังหาริมทรัพย์ได้เพียงแค่เขากระดิกนิ้ว ลินินไม่ได้สนใจคนตรงหน้าอีกต่อไป เธอหันไปสบตาคิรากรแล้วยิ้มพราย "เปล่าค่ะ แค่มีหนูตัวเล็กๆ พยายามจะมาแทะราคาชุดของฉันเล่นน่ะค่ะ" เธอขยับกายเล็กน้อย เผยให้เห็นชุดเดรสราตรีสั่งตัดพิเศษจากห้องเสื้อระดับโอต์กูตูร์ที่เธอเพิ่งได้รับมาเมื่อเช้า ผ้าไหมซาตินสีน้ำเงินเข้มดั่งท้องฟ้ายามค่ำคืนปักประดับด้วยเพชรแท้น้ำงามราวกับดวงดาวระยิบระยับ แสงไฟในโถงจัดงานสะท้อนกับอัญมณีบนตัวเธอจนทุกคนในรัศมีสิบเมตรต้องเบือนหน้าหนีเพราะความเจิดจ้าของมัน มูลค่าของชุดนี้เทียบเท่ากับรายได้ทั้งปีของบริษัทที่รินรดาเป็นเจ้าของเลยทีเดียว "สวยมากครับ" คิรากรกระซิบข้างหูเธอ เสียงที่อ่อนโยนกับเธอเพียงคนเดียวทำเอาแขกคนอื่นๆ ถึงกับตะลึงงัน ไม่เคยมีใครเห็น 'มัจจุราชแห่งวงการอสังหาฯ' ปฏิบัติตัวเช่นนี้กับใครมาก่อน "ไปเถอะค่ะ งานประมูลจะเริ่มแล้ว ลินินตั้งใจว่าจะซื้ออะไรกลับไปฝากที่บ้านสักหน่อย" เธอควงแขนเขาเดินผ่านฝูงชนที่แหวกทางออกให้ราวกับพระนางแห่งงานราตรี เมื่อถึงเวลาประมูลของชิ้นเอกที่เป็นเพชรสีชมพูหายากมูลค่ากว่าห้าร้อยล้านบาท เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้องโถง การแข่งขันเป็นไปอย่างดุเดือดระหว่างตระกูลเก่าแก่กับนักธุรกิจรุ่นใหม่ แต่ทว่า... เมื่อถึงตัวเลขที่ทำเอาคนอื่นต้องถอดใจ ลินินกลับยกป้ายประมูลขึ้นอย่างใจเย็น "หกร้อยล้าน" เสียงใสของเธอดังชัดเจนไปทั่วห้อง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่คนจะเริ่มซุบซิบว่าเธอเอาเงินมาจากไหน "เจ็ดร้อยล้าน" เสียงของศัตรูทางธุรกิจคนหนึ่งดังขึ้นเพื่อหยามเธอ ลินินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหันไปมองคิรากรที่พยักหน้าให้เธออย่างสนับสนุน ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไร้ขีดจำกัดวงเงินขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้ราคาแพง "แปดร้อยล้าน... และถ้ายังไม่พอ ฉันยินดีจะประมูลปิดจบที่พันล้านเพื่อจบเรื่องไร้สาระนี้ค่ะ มีใครจะสู้ไหมคะ?" ทั้งห้องโถงเงียบกริบราวกับป่าช้า ไม่มีใครกล้าปริปากเพราะรู้ดีว่าต่อให้มีเงินมากเท่าไหร่ ก็ไม่มีใครกล้าท้าชนกับคิรากรที่หนุนหลังเธออยู่ ทว่าในจังหวะที่ค้อนประมูลกำลังจะเคาะลง เสียงโทรศัพท์มือถือของลินินก็ดังขึ้นบนโต๊ะ เธอเหลือบมองหน้าจอแล้วใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย มันไม่ใช่เบอร์โทรศัพท์ธรรมดา แต่เป็นข้อความจากบุคคลที่เธอพยายามหนีมาตลอด 'เธอกล้าใช้เงินของฉันไปโปรยเล่นในงานการกุศลเลยเหรอ ลินิน... อย่าลืมว่าทุกอย่างที่เธอมีตอนนี้ มันคือของที่ฉันอนุญาตให้เธอถือไว้ชั่วคราวเท่านั้น' ลินินกำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับชายวัยกลางคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในงานพร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตที่สวมชุดสูทสีดำสนิท เขาคือคนที่เธอหวาดกลัวที่สุดในโลกใบเดิม และในตอนนี้ เขากำลังเดินตรงมาที่โต๊ะของเธอด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความอำมหิต เอวาลินน์ปลายพู่กันขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นกำลังใจให้ลินินผ่านบททดสอบนี้ไปด้วยกันนะคะ