ของขวัญชิ้นแรกจากระบบ

เอกสารตราวายุภักษ์สีทองประทับตราครั่งสีแดงสด ถูกโยนลงกระทบพื้นหินอ่อนขัดมัน เสียงนั้นดังเฉียบขาดราวกับประกาศิตแห่งความตาย ทว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กโบราณกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา ลินินปรายตามองซองเอกสารอายัดทรัพย์สินที่นอนสงบนิ่งอยู่บนพื้น ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ ทนายความประจำตระกูลผู้เคยคุกเข่าเลียรองเท้าให้เธอในวันที่ตระกูลเรืองอำนาจ และเป็นคนเดียวกันที่สุนัขรับใช้พวกนั้นส่งมาเป็นสุนัขล่าเนื้อในวันนี้ "ตกใจจนพูดไม่ออกเลยหรือครับ คุณลินิน?" น้ำเสียงของทนายสมชายกลั้วหัวเราะเยาะหยัน "คำสั่งศาลชั่วคราว... ห้ามจำหน่าย จ่าย โอน หรือทำธุรกรรมใดๆ ทั้งสิ้นในนามบริษัทและส่วนตัว บัญชีทุกเล่มถูกอายัด รถหรู บัตรเครดิต รวมถึงคฤหาสน์หลังนี้... กำลังจะถูกยึดเพื่อชำระหนี้สินที่บิดาผู้ล่วงลับของคุณทิ้งไว้" บรรยากาศในห้องโถงกว้างกดดันจนแทบหยุดหายใจ คิรากรที่ยืนเคียงข้างร่างเพรียวบางขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงสง่าแผ่ไอเย็นเยียบออกมาจนทนายสมชายต้องผอยถอยหลังไปครึ่งก้าว นัยน์ตาคมกริบของประธานหนุ่มแห่งกลุ่มอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่จ้องมองอีกฝ่ายราวกับกำลังมองมดปลวกใต้ฝ่าเท้า มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าคอเสื้อของไอ้สารเลวที่บังaحญมาต่อกรกับคนของเขา แต่ลินินยกมือขึ้นแตะแขนแกร่งของคิรากรไว้เบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยอำนาจผุดขึ้นที่มุมปากของเธอ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ทนายสมชายถึงกับขนลุกซู่โดยไร้สาเหตุ "คุณอาสมชายคะ... เหนื่อยไหมคะที่ต้องวิ่งเต้นเป็นสุนัขรับใช้ให้คนอื่น?" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอก้าวเท้าเดินช้าๆ เข้าหาอีกฝ่าย รองเท้าส้นสูงคริสตัลกระทบพื้นเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง "จำได้ว่าเมื่อสามเดือนก่อน คุณยังมาคุกเข่าขอร้องให้ดิฉันเซ็นอนุมัติเงินกู้ยืมพิเศษอยู่เลยไม่ใช่หรือคะ?" "นั่นมันเรื่องในอดีต! ตอนนี้คุณไม่มีอะไรเหลือแล้ว! สมบัติทุกชิ้นเป็นของเจ้าหนี้!" ทนายสมชายแผดเสียงกลบเกลื่อนความหวาดกลัวที่แล่นพล่านในอก เพล้ง! ไม่ใช่เสียงแก้วแตก แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือสมาร์ตโฟนรุ่นล่าสุดบนโต๊ะทำงาน หน้าจอสีดำสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงระบบอัจฉริยะที่ดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของลินินเพียงผู้เดียว *[ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามในการอายัดทรัพย์สินและคุกคามเจ้าของระบบ ระดับความเสี่ยง: ต่ำมาก]* *[ระบบปฏิบัติการมหาเศรษฐี ‘Eternity Wealth’ ทำการตอบโต้อัตโนมัติ... สำเร็จ]* *[ของขวัญต้อนรับบททดสอบที่ 1: โฉนดที่ดินทำเลทองใจกลางย่านธุรกิจเพลินจิต-ราชประสงค์ จำนวน 3 แปลง เนื้อรวมกว่า 50 ไร่ มูลค่าประเมินปัจจุบัน 1.2 หมื่นล้านบาท ถูกโอนกรรมสิทธิ์เข้าสู่ชื่อของ "ลินิน" เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่มีภาระผูกพันใดๆ ทั้งสิ้น]* ลินินหลับตาลงรับกระแสข้อมูลมหาศาลที่ไหลเข้าสู่สมอง พลางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อซึมซับความหอมหวานของอำนาจที่แท้จริง เงินหมื่นล้านที่ตกลงมาบนตักเธอหน้าตาเฉยโดยไม่ต้องกระดิกนิ้ว มันช่างหอมหวานเสียยิ่งกว่าอะไรดี เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาสง่านั้นฉายแววเยືือกเย็นและคมปลาบยิ่งกว่าคมดาบ "อ๋อ... ยึดทรัพย์งั้นเหรอคะ?" ลินินแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้มลงหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาถือไว้ด้วยมือข้างเดียว แล้วฉีกมันทิ้งต่อหน้าต่อตาทนายสมชาย เศษกระดาษโปรยปรายลงราวกับเกล็ดหิมะที่ไร้ค่า "คุณ! คุณกล้าดียังไง! นั่นคำสั่งศาล!" ทนายสมชายหน้าซีดเผือด ตะโกนลั่นด้วยความตกใจ "ศาลไหนคะ? ศาลที่พวกคุณซื้อตัวมา หรือศาลที่กำลังจะออกหมายจับพวกฉ้อโกงทรัพย์สินกันแน่?" ลินินก้าวเข้าไปประชิดตัวชายวัยกลางคน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยแตะจมูก ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกเหมือนยาพิษเคลือบน้ำตาล "คุณบอกว่าฉันไม่มีอะไรเหลือสินะคะ... งั้นลองโทรศัพท์ไปเช็กกับธนาคารกลางตอนนี้ดูสิคะ ว่าที่ดินที่คุณเหยียบอยู่บนตึกสูงระฟ้าตรงข้ามนี้ รวมถึงตึกที่คุณกำลังยืนอยู่นี้ ใครคือเจ้าของที่แท้จริง" ทนายสมชายมือสั่นเทา ควักโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยความลนลาน กดโทรหาผู้จัดการธนาคารใหญ่ที่เป็นนายทุนเบื้องหลังแผนการทั้งหมดด้วยความหวาดระแวง นัยน์ตาเบิกโพงด้วยความตื่นตระหนกเมื่อปลายสายรับ "ฮ...ฮัลโหล ท่านครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนของเรารายงานว่า..." ทนายสมชายละล่ำละลักพูด แต่เสียงจากปลายสายกลับตวาดสวนกลับมาด้วยความเกรี้ยวกราดและหวาดกลัวไม่แพ้กัน *(“แกไปเหยียบตีนใครมาวะไอ้สมชาย! บัญชีของธนาคารเราถูกระงับวงเงินฉุกเฉินโดยผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดคนใหม่... เขาเพิ่งกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของเราในเวลาไม่ถึงสามนาที! และตอนนี้... เขาคือคนที่ถือครองโฉนดผืนใหญ่ที่สุดในย่านนี้ทั้งหมด!”)* โทรศัพท์มือถือร่วงหล่นจากมือทนายสมชาย กระแทกพื้นจนชิ้นส่วนกระจัดกระจาย ใบหน้าของเขาไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมาเมื่อหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยรอยยิ้ม "เป็นอย่างไรบ้างคะ? ข่าวดีหรือข่าวร้าย?" ลินินเอียงคอมองอย่างน่ารัก ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความปรานี "ในเมื่อคุณอุตส่าห์เอา 'ของขวัญ' ชิ้นใหญ่มาส่งถึงที่... ฉันก็มีของขวัญชิ้นแรกจากระบบที่จะมอบให้คุณเช่นกันค่ะ" เธอผายมือไปยังประตูกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนดาดฟ้า ท้องฟ้ายามบ่ายถูกแหวกด้วยเสียงใบพัดของอากาศยานลำยักษ์สกรีนโลโก้ตระกูลคิรากรที่บินมาจอดสนิทอย่างสง่างาม พร้อมกับกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจยศใหญ่ในเครื่องแบบเต็มยศนับสนายที่ก้าวเดินลงมาจากเครื่อง ตรงดิ่งมายังลิฟต์ส่วนตัวที่มุ่งตรงมายังชั้นนี้ทันที ทนายสมชายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เข่ากระแทกพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงดังสนั่น ร่างกายสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกตกน้ำ ปากอ้าพะงาบๆ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว คิรากรยื่นมือหนามาโอบเอวบางของลินินไว้หลวมๆ นัยน์ตาคู่คมกวาดมองร่างที่กำลังสั่นกลัวด้วยความสมเพช ก่อนจะกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เต็มไปด้วยความคลั่งรัก "ที่รักครับ... ดูเหมือนว่าสุนัขตัวนี้จะเห่าเสียงดังเกินไปหน่อย ให้ผมสั่งคนจัดการให้มันเงียบเสียงไปเลยดีไหมครับ?" ลินินแย้มยิ้มกว้าง ปรายตามองความพินาศที่อยู่เบื้องล่างผ่านกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพตึกระฟ้าและอาณาจักรธุรกิจที่ตอนนี้... ตกเป็นของเธอนอนตายรังแต่เพียงผู้เดียวก่อนจะหันไปสบตากับพระเอกหนุ่มข้างกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งชัยชนะ "อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะคุณคิรากร..." ลินินยกนิ้วเรียวขึ้นแตะริมฝีปากของชายหนุ่มเบาๆ "เพราะว่าความสนุก... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะคะ" ทว่า ในวินาทีที่เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นทางการ ประตูบานใหญ่ก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายชราคนหนึ่งในชุดสูดสูทโบราณที่ลินินไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เจอในชาตินี้... ชายชผู้เป็นอดีตผู้ก่อตั้งกลุ่มการเงินเงาที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน และในมือของเขา... กำลังถือเอกสารลับฉบับสุดท้ายที่สามารถพลิกกระดานชีวิตของลินินให้ดิ่งลงเหวหรือพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดได้ในเสี้ยววินาทีเดียว! *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความปังของยัยน้องลินินนะคะ! — เอวาลินน์ปลายพู่กัน