กำจัดตัวการใหญ่

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพงระยับดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลวรโชติ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบเฉยของลินินกวาดมองผู้เป็นอาว์และเหล่าญาติสนิทที่ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รอยยิ้มมุมปากของเธอมันช่างเย็นเยียบและทรงพลัง ราวกับพญาหงส์ที่กำลังมองดูฝูงมดปลวกดิ้นรนอยู่ในกำมือ "แปลกจริงนะคะ... ทั้งที่ตัวเลขยักยอกเงินกองทุนมูลค่ากว่าห้าร้อยล้านบาทนี้ ถูกส่งตรงไปยังบัญชีลับในต่างประเทศที่มีลายเซ็นต์อนุมัติของคุณอาว์แท้ๆ แต่ทำไมพวกคุณถึงยังทำหน้าซื่อตาใสใส่ดิฉันกันได้ลงคอ" น้ำเสียงหวานใสทว่าเฉียบคมบาดลึกราศีกระบี่น้ำเพชรเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบลงอย่างสิ้นเชิง ลินินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ด้วยท่าทางสบายๆ ต่างจากบรรดาญาติผู้ใหญ่ที่หน้าถอดสีจนซีดเผือด "เหลวไหล! ลินิน เธอมีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาฉัน!" คุณอาว์ผู้หิวกระหายอำนาจตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความร้อนรน "เอกสารนั่น... มันอาจจะเป็นการปลอมแปลงก็ได้! เธออย่ามาใส่ร้ายอาว์นะ!" ลินินหัวנסเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวsะที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันยิ่งทำให้คนร้อนตัวสติแตกง่ายขึ้น เธอยกมือเรียวขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเสื้อสูทแบรนด์เนมราคาหลักแสนอย่างใจเย็น นี่คือแผนการที่เธอร้อยเรียงไว้อย่างประณีต—ปล่อยให้เหยื่อตายใจ ก้าวเดินไปตามหมากที่เธอวางล่อไว้ทีละก้าว จนกระทั่งพวกมันขุดหลุมฝังตัวเองด้วยความโลภที่ไม่มีที่สิ้นสุด "ปลอมแปลงอย่างนั้นหรือคะ..." ลินินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะผายมือไปยังประตูห้องประชุมที่กำลังเปิดออก ร่างสูงสง่าของคิรากรก้าวเข้ามาในห้องด้วยออร่าความกดดันอันน่าสะพรึงกลัว ประธานหนุ่มแห่งกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ผู้เย็นชาต่อคนทั้งโลก ยกเว้นก็แต่ภรรยาในนามอย่างลินินเท่านั้น เขาสวมสูทตัดเข้ารูปเนี๊ยบกริบ ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องหรูที่แสดงข้อมูลเส้นทางการเงินทั้งหมดแบบเรียลไทม์ คิรากรเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างเก้าอี้ของลินิน มือหนาวางลงบนพนักพิงเบาๆ แสดงความเป็นเจ้าของและพร้อมจะสนับสนุนเธอในทุกย่างก้าว ดวงตาคมดุราวกับเหยี่ยวหันไปมองบรรดาญาติผู้ทรยศด้วยแววตานิ่งสนิทที่พร้อมจะบดขยี้ให้แหลکคามือ "นอกจากเอกสารชุดนั้นแล้ว..." คิรากรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก "ทางฝ่ายกฎหมายของผมเพิ่งตรวจสอบพบว่า มีการแอบอ้างชื่อบริษัทในเครือเพื่อปล่อยเงินกู้นอกระบบ และหลักฐานทั้งหมด... ถูกส่งตรงถึงมือตำรวจกองปราบปรามเรียบร้อยแล้ว ในข้อหาฉ้อโกงประชาชนและฟอกเงิน" ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ บรรดาญาติที่เคยนั่งเชิดหน้าชูตาต่างพากันทรุดฮวบลงกับพื้นห้อง บางคนถึงกับร้องไห้โฮออกมาด้วยความหวาดกลัวเมื่อตระหนักได้ว่า พวกเขาตกหลุมพรางที่ลินินขุดรอไว้ตั้งแต่แรกอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีทางหนี ไม่มีทางรอด และไม่มีเงินทองจำนวนไหนที่จะซื้อความยุติธรรมในเวลานี้ได้อีกแล้ว คุณอาว์หน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก ล้มลุกคลุกคลานเข้ามาใกล้ลินินหมายจะคว้าชายกระโปรงเพื่ออ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่กลับถูกบอดี้การ์ดชุดสูทดำของคิรากรเข้ามาขวางไว้เสียก่อน "ลินิน! หลานรัก... อาว์เป็นญาติเธอนะ ช่วยอาว์ด้วย! ไว้ชีวิตอาว์สักครั้งเถอะนะ!" เสียงร้องคร่ำครวญดังระงมด้วยความสิ้นหวัง ลินินก้มมองผู้เป็นอาว์ด้วยแววตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความสงสารเวทนาใดๆ ทั้งสิ้น ความเมตตาถูกใช้หมดไปตั้งแต่ชาติภพก่อนที่พวกมันร่วมมือกันฮุบสมบัติและผลักไสเธอลงสู่เหวลึก ในโลกใบนี้ อำนาจเงินและความเด็ดขาดต่างหากคือความจริงแท้ "ตอนที่พวกคุณพยายามฮุบกิจการและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของดิฉัน คุณเคยคิดถึงคำว่าญาติบ้างไหมคะ?" ลินินย่อตัวลงเล็กน้อยเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "น่าเสียดายนะคะ ที่ตั๋วเที่ยวเดียวสู่นรกเรือนจำ... ดิฉันเป็นคนจองให้พวกคุณด้วยเงินสดเต็มจำนวนค่ะ" ทันใดนั้น เสียงไซเรนรถตำรวจสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากด้านล่างตึก พร้อมกับร่างของเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบหลายนายที่ก้าวเข้ามาในห้องประชุมเพื่อปฏิบัติหน้าที่ตามหมายจับ คิรากรโอบเอวบางของลินินไว้หลวมๆ พลางก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยความอ่อนโยนที่เก็บไว้ให้เธอเพียงผู้เดียว "จัดการเรียบร้อยแล้วครับคนดี กลับบ้านกันเถอะนะ" ลินินพยักหน้ารับรอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าสวยเฉี่ยว ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากห้องประชุมอันวุ่นวาย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคิรากรก็แผדเสียงดังขึ้น ทายาทตระกูลใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อก้มลงมองหน้าจอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยาสาวด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน "มีปัญหาใหญ่เกิดขึ้นแล้วลินิน..." คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "บุคคลปริศนาที่ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในตลาดหลักทรัพย์และอยู่เบื้องหลังการซื้อกิจการทั้งหมดของเราเมื่อห้าปีก่อน... เพิ่งส่งข้อความท้าทายมาหาเรา และคนๆ นั้นกำลังยืนรอลิฟต์ส่วนตัวอยู่ที่ชั้นเพนต์เฮาส์ของเราตอนนี้แล้ว!" - เอวาลินน์ปลายพู่กัน -