เมื่อคนใจร้ายกลายเป็นโบ้

กลิ่นหอมกรุ่นของชาเอิร์ลเกรย์เกรดพรีเมียมลอยกรุ่นตัดกับบรรยากาศอันน่าอึดอัดภายในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว ลินินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม ชุดเดรสสั่งตัดพิเศษจากมิลานขับเน้นรูปร่างเพรียวระหงและผิวพรรณเปล่งประกายออร่าของมหาเศรษฐีพันล้าน ดวงตากลมโตคู่สวยมองลอดผ่านแว่นกันแดดแบรนด์ดังด้วยความรู้สึกเวทนาแกมสมเพชระคนกันอย่างชัดเจน เบื้องหน้าของเธอเวลานี้คือ "ภาคิน" อดีตแฟนหนุ่มผู้เคยเหยียดยามและทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใยเมื่อครั้งที่เธอยังเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่ต้องดิ้นรนหาเช้ากินค่ำ ทว่าวันนี้... ชายหนุ่มผู้เคยผยองกลับมีสภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก เสื้อผ้าสูทแบรนด์เนมยับยู่ยี่ ใบหน้าซีดเซียวและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อต้องสบตากับผู้หญิงที่เขาเคยคิดโง่เขลาละทิ้งไป "ลินิน... ผมขอร้องเถอะนะ ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะ" เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาพร้อมกับร่างสูงที่ทรุกตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพง สองมือสั่นเทากำลังจะเอื้อมมาแตะชายกระโปรงของเธอ แต่ถูกปลายรองเท้าส้นสูงคริสตัลเขี่ยหลบอย่างไม่ไยดี "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องชายผ้าของฉันค่ะ, คุณภาคิน" น้ำเสียงหวานใสแต่เยียบเย็นจนถึงขั้วหัวใจดังขึ้น รอยยิ้มมุมปากของลินินช่างงดงามทว่าเปี่ยมไปด้วยพิษสงที่พร้อมจะแผดเผาอีกฝ่ายให้มอดไหม้ "จำไม่ได้แล้วหรือคะ ว่าวันนั้นคุณพูดอะไรไว้บ้าง... *'ผู้หญิงจนๆ อย่างเธอไม่มีวันมีปัญญาแม้แต่จะซื้อกระเป๋าใบเดียวของฉันหรอก ไสหัวไปซะ!'* คำพูดนี้ ฉันยังจำมันฝังใจดีเลยนะคะ" ใบหน้าของภาคินซีดเผือดลงไปอีกราวกับคนไร้เลือดหล่อเลี้ยง ธุรกิจครอบครัวของเขากำลังล้มละลาย หนี้สินท่วมหัวนับร้อยล้าน และหนทางเดียวที่จะรอดพ้นจากการเป็นบุคคลล้มละลายหรือคุกตาราง คือการเกาะผู้หญิงที่เขาเคยเหยียดหยามคนนี้ให้กลับมารักเขาเหมือนเดิม "ผมโง่เอง! ผมมันตาถั่ว! ลินิน... ได้โปรด ช่วยบริษัทของผมด้วย คุณมีเงินตั้งมากมายมหาศาล เงินแค่นั้นมันเศษเงินสำหรับคุณไม่ใช่เหรอ ช่วยผมหน่อยเถอะนะ ผมรักคุณ... ผมรักคุณจริงๆ!" ภาคินพรั่งพรูคำอ้อนวอนออกมาอย่างน่าสมเพช น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสิ้นหวัง ลินินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่กลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังจนแทบกระอักเลือด เธอหยิบสมาร์ตโฟนรุ่นล่าสุดฝังเพชรขึ้นมาหมุนเล่นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะปรายตามองอดีตแฟนหนุ่มราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "รักหรือคะ? คำนี้มันราคาถูกเกินกว่าจะเอามาพูดกับฉันนะคะ, คุณภาคิน" ลินินโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้ๆ ด้วยแววตาดุดันที่ทรงพลัง "เงินของฉัน ต่อให้มันจะเป็นเศษเงินในสายตาคุณ แต่มันก็มีค่ามากพอที่จะซื้อชีวิตห่วยๆ ของคุณและครอบครัวได้เป็นร้อยๆ รอบ... แต่เสียดายจังค่ะ ฉันไม่คิดจะเอาเงินไปละลายกับ 'ขยะ' ที่ไร้ค่าอย่างคุณหรอกนะคะ" เพี๊ยะ! ไม่ใช่เสียงตบหน้า... แต่เป็นเสียงดีดนิ้วสั่งการของลินินที่ทรงพลังยิ่งกว่า บานประตูห้องรับรองเปิดผางออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของ "คิรากร" ประธานกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา รัศมีความกดดันแผ่ซ่านจนภาคินถึงกับตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว คิรากรเดินตรงเข้ามาโอบเอวบางของลินินไว้ด้วยความทะนุถนอม สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองต่ำลงไปยังชายที่คุกเข่าอยู่ราวกับมองสิ่งปฏิกูล "ภรรยาของผม บอกให้คุณไสหัวออกไปจากที่นี่... หรือจะให้ผมใช้คนลากออกไปให้พ้นตึกนี้ดีล่ะครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่ากลับเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ ภาคินหน้าซีดเผือดสนิทเมื่อตระหนักได้ว่า คู่ชีวิตเคียงข้างกายของลินินในวันนี้คือนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่เขากราบกรานขอเข้าพบมาเป็นปีแต่ไม่มีแม้แต่โอกาส ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้าใส่หน้าเขาอย่างจัง ว่าผู้หญิงที่เขาเคยทิ้งอย่างไร้ค่า ได้ก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารทางธุรกิจที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึงอีกต่อไปแล้ว ลินินยծมุมปากขึ้นอย่างสะใจ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่กำลังจะสติแตกก่อนจะทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายลงกลางใจ "จำไว้นะคะ... คนใจร้ายอย่างคุณ วันนี้ก็เป็นได้แค่ 'โบ้' ที่หมดสภาพคุกเข่าขอเศษทานจากฉันเท่านั้นแหละค่ะ" พูดจบ ลินินก็หันไปสบตากับคิรากรด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ ทั้งสองเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องรับรองเพื่อไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่รออยู่บนดาดฟ้า ทว่าก่อนที่ประตูจะปิดลง เสียงแจ้งเตือนข้อความทางโทรศัพท์มือถือของภาคินก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน... ข้อความจากธนาคารแจ้งเตือนสถานะบัญชีสุดท้ายที่ถูกอายัดทั้งหมด และประกาศคำสั่งล้มละลายเด็ดขาดจากศาลที่เพิ่งส่งตรงถึงมือเขาในวินาทีนี้เอง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ - เอวาลินน์ปลายพู่กัน