ข่าวลือที่ต้องจบลง

“เม็ดเงินเพียงสิบล้าน... สำหรับพวกเขานับว่ามหาศาล แต่สำหรับดิฉัน มันเป็นเพียงราคาค่าหมึกพิมพ์สำนักข่าวเกรดต่ำที่ราคาถูกเสียยิ่งกว่ากระดาษทิชชูในห้องน้ำเสียอีกค่ะ” เสียงหัวเราะเบาๆ แต่บาดลึกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูหราอลังการ ชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางมหานคร ลินินวางแก้วไวน์คริสตัลลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยจังหวะจะโคนที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ แสงไฟนีออนยามค่ำคืนสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ สะท้อนใบหน้าเรียวสวยที่เชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลของเธอกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์และแท็บเล็ตนับสิบเครื่องที่กำลังรัวข้อความแจ้งเตือนจากสำนักข่าวออนไลน์ทุกหัวสี ข่าวลือโคมลอยเมื่อยามบ่ายที่พยายามบิดเบือนความจริง เพื่อดิสเครดิตภาพลักษณ์ของเธอและกลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ภายใต้การดูแล บัดนี้กำลังจะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษเปื้อนโคลนที่ไม่มีใครจดจำ ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจของทุนนิยม ศีลธรรมมักเป็นเพียงสินค้าลดราคา แต่สำหรับลินิน... เธอมันคือเจ้ามือผู้กำหนดราคาตลาดทั้งหมด! ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีเข้มจะก้าวเข้ามา คิรากร ประธานกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและไร้ความปรานีต่อศัตรู ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือ แววตาคมกริบคู่นั้นทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม เขาเดินตรงเข้ามา ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อโน้มใบหน้ากระซิบข้างใบหูของเธอ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่ราคาแพงลอยแตะจมูก “ผมจัดการซื้อลิขสิทธิ์ขาดของสามสำนักข่าวใหญ่ที่ปล่อยข่าวโจมตีคุณเรียบร้อยแล้วค่ะ... อ้อ ไม่สิ ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจสั่งปิดกิจการพวกมันทันที เพื่อเป็นของขวัญยามค่ำคืนให้คุณดีไหมคะคนดี?” ลินินเหลือบมองชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ยอมสยบแทบเท้าเธอเพียงคนเดียว มุมปากอิ่มยกยิ้มพึงใจ เธอเอื้อมมือเรียวไปแตะปกเสื้อสูทของเขาเบาๆ “ใจร้อนเสียจริงนะคะคุณคิรากร... แต่ดิฉันชอบค่ะ การปล่อยให้พวกสุนัขรับGสเห่าหวนแล้วจู่ๆ ก็ถูกตัดหางปล่อยวัดในชั่วข้ามคืน มันสะใจกว่าการฟ้องร้องหมิ่นประมาทเป็นไหนๆ” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้น สายเรียกเข้าจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยแต่คุ้นหน้าคุ้นตาในแวดวงสังคมชั้นสูง—คุณหญิงรัตนา ผู้อยู่เบื้องหลังการปล่อยข่าวโคมลอยเพื่อหวังทำลายชื่อเสียงของเธอ ลินินกดรับเปิดสปีกเกอร์โฟนทันทีโดยไม่ลังเล (ลินิน! เธอทำบ้าอะไรลงไป! ทำไมหุ้นของบริษัทฉันถึงร่วงกราวรูดจนถูกตลาดหลักทรัพย์ขึ้นเครื่องหมาย H ล่ะ!) เสียงหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกปลายสายดังทะลักออกมาจนแทบแตกสลาย ลินินยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยพิษสงร้ายกาจเอื้อนเอ่ยออกไปช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “อ๋อ... ดิฉันแค่ใช้เงินซื้อพื้นที่ข่าวทั้งหมดในประเทศ เพื่อตีพิมพ์ประวัติการทุจริตและเส้นทางการเงินสีเทาของตระกูลคุณเมื่อสามปีก่อนน่ะค่ะคุณหญิง... อ้อ แล้วก็ส่งทนายความยื่นฟ้องเรียกค่าเสียหายมูลค่าหพันล้านบาทไปเมื่อห้านาทีที่แล้วด้วย หวังว่าจะได้รับหมายศาลทันก่อนนอนนะคะ” (นัง... นังเด็กปีศาจ! แกกล้าดียังไง—) *ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...* ลินินกดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย เธอหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่กำลังแสดงกราฟการเงิน ดัชนีความมั่งคั่งของเธอพุ่งทะยานสวนทางกับความหายนะของศัตรูอย่างงดงาม คิรากรโน้มตัวลงกอดเอวบางจากด้านหลัง คางคมเกยลงบนลาดไหล่เนียน นัยน์ตาคมกริบมองผลงานการล้างบางอย่างพึงพอใจ “หมดเสี้ยนหนามไปอีกหนึ่งกลุ่มแล้วนะคะ... คืนนี้เราควรฉลองให้กับการล่มสลายของพวกเขาดีไหมคะที่รัก?” ลินินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เธอยื่นมือหยิบการ์ดสีดำขลิบทอง—บัตรเครดิตไร้ขีดจำกัดวงเงิน—ยื่นส่งให้ชายหนุ่มด้านหลัง พร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยอำนาจ “งั้นรบกวนคุณช่วยรูดซื้อเกาะส่วนตัวในแปซิฟิกให้ดิฉันสักเกาะสิคะ... ถือเป็นรางวัลที่พวกมันตาถ่านกล้ามาลองดีกับคนอย่างดิฉัน” คิรากรรับบัตรใบนั้นมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทว่าวินาทีที่เขาพลิกบัตรเพื่อเตรียมจะนำไปทำธุรกรรมผ่านเครื่องรูดบัตรพกพาบนโต๊ะ จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในห้องเพนต์เฮาส์ก็ดับวูบลงพร้อมกัน! ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องสลับกับความมืดมิด เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก และที่น่าตกใจยิ่งกว่า—ข้อความแจ้งเตือนแปลกประหลาดเด้งขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ตของลินินเอง โดยไม่มีที่มาที่ไป: *“ยินดีด้วยกับชัยชนะคุณลินิน... แต่บัญชีเงินฝากมูลค่าแสนล้านของคุณ ถูกโอนย้ายไปยังบุคคลปริศนาเรียบร้อยแล้วค่ะ”* —ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปความมันส์ระดับพรีเมียมกำลังรออยู่ค่ะ! - เอวาลินน์ปลายพู่กัน