กับดักที่ไม่มีวันหนีพ้น

กลิ่นอายของชาเอิร์ลเกรย์ราคาแพงระยับลอยกรุ่นเคล้ากับกลิ่นหมึกพิมพ์บนกระดาษสัญญาแผ่นบาง ทว่าทรงพลังยิ่งกว่าคมดาบเล่มใดในอาณาจักร "เซ็นสิคะ... คุณหญิงมาริสา" น้ำเสียงหวานใสทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnออกมาราวกับกำลังเชื้อเชิญให้ดื่มด่ำกับน้ำผึ้งอาบยาพิษ ลินินในชุดสูทผ้าไหมอิตาลีสีงาช้างตัดเย็บเข้ารูปอย่างประณีต นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีชาด เธอมองหญิงสูงวัยตรงหน้าที่กำลังมือสั่นเทาด้วยสายตานิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก รอบกายของห้องรับรองพิเศษในโรงแรมระดับเจ็ดดาวแห่งนี้เต็มไปด้วยความเงียบงันอันน่าอึดอัด ทว่าเบื้องหลังความเงียบนั้นคือเสียงนับถอยหลังของลมหายใจเฮือกสุดท้ายแห่งตระกูลขุนนางเก่าที่กำลังจะล่มสลาย มาริสาหน้าซีดเผือด ริมฝีปากที่เคยเคลือบทาด้วยลิปสติกสีแดงสดบัดนี้ไร้สีเลือด ดวงตาคู่ฝ้าฟางจ้องมองตัวเลขมหาศาลบนเอกสารกู้ยืมฉุกเฉินด้วยความหวาดกลัว สัญญาที่ถูกร่างขึ้นอย่างแยบยลฉบับนี้ไม่ได้ใช้หลักทรัพย์ค้ำประกันธรรมดา แต่มันกำลังเดิมพันด้วย "ทุกสิ่งทุกอย่าง" ที่ตระกูลวรากุลเคยสั่งสมมาหลายชั่วอายุคน ไม่ว่าจะเป็นคฤหาสน์โบราณ หุ้นในมือ หรือแม้แต่ศักดิ์ศรีที่พวกมันเคยใช้เหยียบย่ำผู้อื่น "แก... แกมันนางปีศาจ ลินิน!" มาริสาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้นเคือง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความโกรธเกรี้ยวแต่ทำอะไรไม่ได้ "ดอกเบี้ยนี่มัน... มันขูดเลือดขูดเนื้อกันชัดๆ! แกคิดจะฮุบทุกอย่างของฉันไปเลยใช่ไหม!" ลินินหัวנסเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวoาะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันนั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนฟัง เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวที่มองเหยื่อในกรงเล็บ "คำว่าขูดเลือดขูดเนื้อ... ดิฉันคงต้องขอคืนให้คุณหญิงนะคะ" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทีละคำ "ตอนที่พวกคุณพยายามบีบคั้นบริษัทของครอบครัวฉันให้ล้มละลายเมื่อสามปีก่อน ตอนที่พ่อฉันต้องกราบกรานขอร้องพวกคุณแต่กลับถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี... พวกคุณเคยปรานีปราศรัยกับพวกเราบ้างไหมล่ะคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มาริสาอ้าปากพะงาบๆ ราวกับปลาขาดน้ำ ความทรงจำอันโหดร้ายที่พวกมันเคยกระทำย่ำยีผู้อื่นย้อนกลับมาหลอนหลอนในวันที่กงล้อแห่งโชคชะตาหมุนกลับมาเอาคืนอย่างสาสม "ถ้าไม่มีลายมือชื่อของคุณหญิงในอีกสามวินาทีนี้... โฉนดที่ดินผืนงามทุกแปลงของตระกูลคุณ จะกลายเป็นของบริษัทฉันทันทีโดยไม่ต้องรอให้ถึงกำหนดชำระงวดแรก" ลินินยกนาฬิกาข้อมือประดับเพชรขึ้นดูอย่างไม่รีบร้อน ราวกับเวลาราคาแพงเหล่านี้มีไว้เพื่อเล่นสนุกกับความพินาศของศัตรูเท่านั้น "สาม... สอง..." "หยุดนะ!" มาริสาหวีดร้องออกมาด้วยความจนตรอก มือที่เหี่ยวย่นตามวัยคว้าปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมาด้วยความสั่นเทา ดวงตาแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจแต่จำต้องจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างจำยอม เสียงปลายปากกาขูดขีดลงบนกระดาษดังแกรกกราก ราวกับเสียงกรีดกรายลงบนหลุมศพของความยิ่งใหญ่ที่เคยมีมา เมื่อลายเซ็นสุดท้ายเสร็จสมบูรณ์ รอยยิ้มพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่มสวยของลินิน มันเป็นรอยยิ้มที่งดงามราวกับปีศาจสาวในเทพนิยาย ผู้ทรงอำนาจและเย้ายวนใจในคราเดียวกัน "ยินดีต้อนรับสู่ความเป็นทาสทางการเงินอย่างเป็นทางการค่ะ คุณหญิง" ลินินกวาดเอกสารทั้งหมดเก็บเข้าแฟ้มหนังอย่างเรียบร้อย ท่าทางที่สง่างามและเย่อหยิ่งโดยธรรมชาติทำให้มาริสาทำได้เพียงนั่งทรุดฮวบลงกับโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง ทันใดนั้น ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ทว่าทรงพลัง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทของ 'คิรากร' ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความเย็นชาและทรงอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที ดวงตาคมกริบดั่งพญาราชสีห์กวาดมองสถานการณ์ภายในห้องเพียงแวบเดี่ยว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของลินินด้วยความอ่อนโยนที่สงวนไว้ให้เธอผู้เดียวเท่านั้น คิรากรเดินตรงเข้าไปหาลินินอย่างไร้ความเกรงใจผู้ใด มือหนายื่นเข้ามาโอบเอวบางไว้ด้วยความทะนุถนอม สายตาที่มองคนรักเต็มไปด้วยความคลั่งรักและภาคภูมิใจ "จัดการเรียบร้อยแล้วหรือยังครับคนดี?" เสียงทุ้มต่ำเอמהถามอย่างนุ่มนวล ราวกับโลกใบนี้มีเพียงแค่เขากับเธอสองคน "เรียบร้อยดีค่ะที่รัก..." ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ "ตอนนี้ หมาจนตรอกตัวนี้ก็อยู่ในกำมือเราอย่างสมบูรณ์แบบแล้วล่ะค่ะ" มาริสาที่นั่งหมดสภาพอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์ที่ยอมสยบแทบเท้าผู้หญิงที่เธอเคยดูถูกเหยียดหยาม ความจริงอันโหดร้ายนี้ทำให้เธอแทบกระอักเลือดออกมาเป็นAสายเลือด ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะสมบูรณ์แบบ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะกระจกก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดหน้าโรงแรมที่ปรากฏบนหน้าจอแท็บเล็ตของลินินโดยอัตโนมัติ ร่างของชายปริศนาในชุดสูทสีเทาเข้มผู้หนึ่งกำลังก้าวลงจากรถยนต์โรลส์รอยซ์สีดำสนิทคันยาวเหยียด ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซีกเงาของหมวกปีกกว้างบังไว้ แต่รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นอย่างท้าทายนั้นกลับทำให้หัวใจของลินินกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน! "คุณลินินคะ... ดูเหมือนว่า 'เจ้าหนี้ที่แท้จริง' อีกคนของคุณ จะเพิ่งเดินทางมาถึงล็อบบี้แล้วนะคะ..." เสียงหวานจากเลขานุการส่วนตัวดังทะลุผ่านเครื่องอินเตอร์คอมขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - เอวาลินน์ปลายพู่กัน -