แผนการปั่นประสาทคู่แข่ง

“ขายทิ้งให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของมูลค่าหุ้นพวกนั้น!” เสียงสั่งการเฉียบขาดของลินินดังสะท้อนก้องทั่วห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยสไตล์มินิมอลแต่หรูหราเกินบรรยาย เธอไม่ได้ตะโกน แต่ทุกพยางค์ที่เปล่งออกมากลับแฝงด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จที่ทำให้ทีมเทรดเดอร์ในห้องต้องชะงัก ลินินหมุนเก้าอี้หนังนิ่มกลับมาเผชิญหน้ากับหน้าจอแสดงกราฟตัวเลขสีแดงฉานที่กำลังดิ่งพสุธาอย่างบ้าคลั่งของบริษัท ‘อัคนีคอร์ป’ ตระกูลคู่ปรับที่เคยเยาะเย้ยเธอว่าคือ ‘กุหลาบไร้หนาม’ “คุณลินินคะ... ถ้าเราเทขายล็อตใหญ่ขนาดนี้ กราฟจะหลุดแนวรับสำคัญทันที และนั่นหมายถึงหายนะของฝั่งนั้นในระดับวินาศสันตะโรเลยนะคะ” เลขาคนสนิทเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ลินินยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูสง่างามแต่ซ่อนความอำมหิตไว้เบื้องหลัง เธอนั่งไขว่ห้าง มือเรียวบางจรดลงบนแก้วคริสตัลที่มีไวน์ราคาแพง “หายนะงั้นหรือคะ? ฉันเรียกมันว่า ‘การคืนความยุติธรรม’ ต่างหาก พวกเขาเคยพยายามจะฮุบกิจการที่พ่อฉันสร้างมาด้วยวิธีสกปรก วันนี้ฉันก็แค่สอนให้รู้ว่า เงินที่ได้มาจากการฉ้อโกงน่ะ มันรักษาไว้ได้ไม่นานหรอกค่ะ” บนหน้าจอแสดงผล ตัวเลขราคาหุ้นของอัคนีคอร์ปร่วงกราวราวกับถูกใบมีดโกนเชือดเฉือน นี่ไม่ใช่แค่การเล่นสนุก แต่เป็นการวางแผนซ้อนแผนมานานนับเดือน เธอใช้บริษัทนอมินีที่ไม่มีใครระแคะระคายเข้าช้อนซื้อหุ้นในช่วงขาขึ้นเพื่อล่อให้ศัตรูตายใจ ก่อนจะระดมขายทิ้งในจังหวะที่ความเชื่อมั่นนักลงทุนกำลังเปราะบางที่สุด “ปั่นประสาทให้ถึงที่สุดค่ะ” ลินินสั่งต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ปล่อยข่าวลือเรื่องการทุจริตในบริษัทลูกออกไปพร้อมกันด้วย เอาให้สื่อทุกสำนักต้องพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งว่าพวกเขาคือมหาเศรษฐีถังแตกในข้ามคืน” ในขณะที่บรรยากาศในห้องทำงานเต็มไปด้วยแรงกดดัน ประตูไม้บานคู่ที่ปิดสนิทก็ถูกผลักออก ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่หยุดทุกสายตา คิรากร ประธานหนุ่มผู้เป็นเจ้าของฉายา ‘ราชันย์อสังหาฯ’ เดินตรงมายังลินิน ก่อนจะโน้มตัวลงวางมือหนาลงบนพนักเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ ความเย็นชาที่เขามีต่อโลกภายนอกดูจะมลายหายไปสิ้นเมื่อมองสบตาผู้หญิงตรงหน้า “แผนการดูจะไปได้สวยเลยนะ ลินิน” คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาของเขาไม่ได้มีความกังวลถึงความโกลาหลในตลาดหุ้นแม้แต่น้อย เขากลับดูเพลิดเพลินกับภาพความพินาศที่คนรักของเขาสร้างขึ้น ลินินเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาดุดันเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานลงเล็กน้อย “ก็แค่สั่งสอนพวกที่คิดจะล้ำเส้นค่ะ คิรากร... คุณว่ามันแรงไปไหมคะ?” “สำหรับคนพวกนั้น มันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ” คิรากรหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้จนลินินได้กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ จากตัวเขา “ผมสั่งให้ลูกน้องอายัดทรัพย์สินส่วนตัวของทายาทอัคนีคอร์ปทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ต่อให้พวกเขาอยากจะกู้ชีพบริษัทด้วยเงินเก็บส่วนตัว ก็ไม่มีทางทำได้แม้แต่แดงเดียว” นี่ไม่ใช่แค่เกมธุรกิจ นี่คือการปิดประตูตายที่ไร้ทางหนี ในจังหวะที่ลินินกำลังจะตอบกลับ เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะก็ดังรัวๆ ข่าวใหญ่ที่สุดของวันปรากฏขึ้นบนพาดหัวข่าวออนไลน์: *‘อัคนีคอร์ปประกาศล้มละลายกะทันหัน! ทายาทรุ่นสามหายสาบสูญหลังเจ้าหนี้บุกยึดคฤหาสน์’* ลินินวางแก้วไวน์ลงช้าๆ เธอไม่ได้รู้สึกสะใจจนลืมตัว แต่เธอกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า “ดูเหมือนศัตรูของเราจะหมดฤทธิ์แล้วนะคะ” ลินินหมุนเก้าอี้กลับไปหาคิรากร “แต่คิรากรคะ... มีบางอย่างที่ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจ ทำไมเบอร์โทรศัพท์ของคนที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายครั้งนี้ ถึงเป็นเบอร์เดียวกับที่โทรเข้าเครื่องคุณเมื่อครู่นี้ล่ะคะ?” คิรากรชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเผยยิ้มที่ทำให้หัวใจของใครหลายคนต้องสั่นคลอน เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ “เพราะผมเป็นคนเดียวที่อนุญาตให้คุณปั่นประสาทใครก็ได้ในโลกนี้... ยกเว้นคนของผมเอง” ทว่า ทันใดนั้นหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักในห้องทำงานก็ดับพรึบลงโดยอัตโนมัติ ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นมาแทนที่กราฟหุ้นที่พังพินาศ: *‘เกมของเธอจบลงแล้ว ลินิน... แต่เกมของฉันเพิ่งจะเริ่มขึ้น’* พร้อมกันนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นจากระบบรักษาความปลอดภัยของตึกที่เธอยืนอยู่ และเงาตะคุ่มของชายชุดดำจำนวนมหาศาลก็ปรากฏขึ้นบนกล้องวงจรปิดรอบคฤหาสน์ส่วนตัวของเธอ ที่ซึ่งความเงียบงันเริ่มถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนปริศนาที่พุ่งตรงมายังห้องทำงาน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายของเอวาลินน์ปลายพู่กันนะคะ