การเดินทางไปต่างประเทศ

เสียงตบแฟ้มเอกสารหนาปึ้กกระทบลงบนโต๊ะประชุมไม้สักทองกระจายแรงสะเทือนไปทั่วห้อง บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของตลาดยุโรปตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของเหล่าบอร์ดบริหารชาวต่างชาติที่นั่งหน้าซีดเผือด "พวกคุณคิดว่าข้อเสนอแค่นี้ จะซื้อความอดทนของฉันได้หรือคะ?" ลินินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจและเยียบเย็นจนผู้บริหารระดับสูงหลายคนต้องหลบสายตา ร่างระหงในชุดสูทผ้าทวีตสั่งตัดพิเศษจากปารีสเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างยิ่งยวด ตรงข้ามกับความลนลานของฝ่ายตรงข้ามที่กำลังกุมชะตากรรมของบริษัทข้ามชาติแห่งนี้ไว้ในกำมือ เอกสารตรงหน้าคือสัญญาควบรวมกิจการที่ถูกยื้อมานานนับเดือน พวกเขาคิดว่านักลงทุนสาวหน้าใหม่จากเอเชียจะยอมจำนนต่อเงื่อนไขกดราคาและข้อจำกัดมากมาย แต่พวกเขาประเมินลินินต่ำเกินไป... เงินในบัญชีของเธอนั้นไม่ได้เป็นเพียงตัวเลข แต่มันคืออาวุธที่พร้อมจะบดขยี้ทุกความหยิ่งผยองให้แหลกคามือ "แต่มูลค่าที่เราเสนอไป มันคือเพดานสูงสุดที่บอร์ดอนุมัติแล้วนะครับ... เอ่อ... ค่ะ คุณลินิน" ตัวแทนเจรจาชาวฝรั่งเศสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววเฉียบคมดั่งใบมีด "เพดานสูงสุดอย่างนั้นหรือคะ?" ลินินยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่งดงามแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เธอยกมือขึ้นปัดปอยผมทัดหูอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับกำลังสั่งอาหารในภัตตาคารหรู "ถ้าเช่นนั้น ฉันเกรงว่าเพดานของพวกคุณ คงต่ำเกินกว่าที่เราจะเสียเวลาคุยกันต่อแล้วล่ะค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น เธอก็ส่งสัญญาณมือเพียงนิดเดียว คิรากรที่นั่งเงียบสงบอยู่เคียงข้างมาตลอดในฐานะคู่คิดและประธานกลุ่มอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ ก็ขยับตัวอย่างรู้ใจ ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท ไร้ซึ่งรอยยิ้มบนใบหน้าคมคาย นัยน์ตาคู่คมกวาดมองผู้บริหารทุกคนด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขานำแท็บเล็ตหรูราคาแพงวางลงบนโต๊ะ เลื่อนมันไปตรงหน้าประธานกรรมการผู้ชราภาพ ก่อนจะกดเปิดหน้าจอยืนยันคำสั่งซื้อขายระดับมหภาค "กองทุนส่วนตัวของภรรยาผม เพิ่งกว้านซื้อหุ้นสามัญของพวกคุณไปแปดสิบเปอร์เซ็นต์เมื่อหนาวที่แล้ว" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง "และตอนนี้... เรากำลังทำเรื่องยื่นถอดถอนบอร์ดบริหารทั้งหมดออกภายในสามนาทีนี้" ความโกลาหลบังเกิดทันที เสียงอุทานด้วยความตกใจและเสียงทักท้วงดังเซנק็งระงม บอร์ดบริหารชาวต่างชาติหน้าถอดสี ลุกขึ้นยืนล้อมโต๊ะด้วยความตื่นตระหนก พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าบริษัทเก่าแก่ที่มีอายุหลายร้อยปีจะถูกครอบครองและล้มล้างอำนาจภายในชั่วพริบตาเดียวด้วยพลังแห่งเงินตราอันมหาศาล ลินินลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงระหงและรัศมีแห่งความเย่อหยิ่งอันทรงเกียรติทำให้เธอดูลصเด่นเป็นสง่าเหนือทุกคนในที่นั้น เธอกวาดสายตามองกลุ่มคนที่เคยคิดจะกดราคาเธอด้วยแววตาสمเพชเวทนา "ยินดีต้อนรับสู่ยุคใหม่ของตลาดสากลนะคะ... ที่ซึ่งกฎเกณฑ์ทั้งหมด จะต้องเขียนขึ้นใหม่โดยฉันคนนี้" เธอกล่าวย้ำชัดทุกถ้อยคำ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องประชุมใหญ่ โดยมีคิรากรก้าวตามติดเคียงข้างไม่ห่าง ราวกับเงาที่คอยปกป้องราชوงศ์ผู้สูงศักดิ์ กลิ่นหอมจางๆ จากน้ำหอมแบรนด์ดังยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความพินาศย่อยยับเบื้องหลัง เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์จอดรออยู่บนดาดฟ้าตึกระฟ้า ลมกรรโชกแรงพัดเส้นผมของลินินให้ปลิวไสว แต่เธอกลับแย้มยิ้มออกมาอย่างสะใจ การขยายอาณาจักรธุรกิจสู่ระดับสากลไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป แต่มันคือความเป็นจริงที่เธอกำลังเหยียบย่ำมันไว้ใต้ส้นสูงคู่โปรด "เหนื่อยไหมคะ?" เสียงทุ้มอ่อนโยนลงทันทีเมื่อเหลือเพียงแค่เขากับเธอ สองมือหนาเอื้อมมาจัดเสื้อผ้าให้เธออย่างทะนุถนอม ราวกับเธคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในจักรวาล "ไม่เลยค่ะคิรากร..." ลินินซบหน้าลงกับอกแกร่งเบาๆ สูดกลิ่นกายคุ้นเคยที่ให้ความอบอุ่นท่ามกลางสนามรบธุรกิจอันโหดร้าย "สนุกเสียอีก ที่ได้เห็นพวกที่เคยดูถูกเราต้องคุกเข่าลงแทบเท้า" แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นสู่ตัวเครื่อง ท้องฟ้าเหนือมหานครที่ควรจะสงบกลับมีเงาดำทึบขนาดใหญ่บินผ่าน เสียงใบพัดก้องกังวานผิดปกติ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวลงมาจากบันไดฉุกเฉินของลานจอดเฮลิคอปเตอร์อีกคันที่เพิ่งร่อนลงจอดประกบ ดวงตาคมกวาดมองเอกสารลับในมือที่ถูกส่งต่อมาจากหน่วยข่าวกรองสากล ก่อนที่รอยยิ้มปริศจะปรากฏบนริมฝีปากของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ "คุณลินินคะ... เกรงว่าการเดินทางไปต่างประเทศครั้งนี้ของคุณ จะมีตัวแปรสำคัญที่ถูกปิดตายเอาไว้... กำลังรอต้อนรับคุณอยู่ที่ปลายทางค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของเอวาลินน์ปลายพู่กันมาโดยตลอดนะคะ