คืนแห่งการตัดสินใจ

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาคละคลุ้งไปทั่วห้องนอนกว้างที่ปิดทึบด้วยผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้ม รสา, หัวใจเต้นระส่ำราวกับมีกลองรัวอยู่ในอก นัยน์ตาคู่สวยมองร่างสูงใหญ่ของคิมหันต์ที่กำลังยืนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทอย่างไร้ความเร่งรีบ ทว่าทุกการเคลื่อนไหวกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่กดทับสติสัมปชัญญะของเธอให้พังทลายลงทีละน้อย "ดูท่าว่า... ความจริงที่เธอเพิ่งรู้เมื่อกี้ มันอาจจะเป็นแค่เรื่องหลอกเด็กที่ไอ้สารเลวนั่นมันสร้างขึ้นเพื่อตบตาเธอก็ได้นะ... ที่รัก" คำพูดของเรวัตยังคงก้องกังวานอยู่ในหู สลับกับความลังเลที่กัดกินจิตใจ รสากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พรุ่งนี้แล้ว... พรุ่งนี้คือวันที่เธอวางแผนจะหลบหนีออกไปจากกรงทองแห่งนี้ หลุดพ้นจากซาตานร้ายที่ตีตรابจองจำเธอไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งตัณหา ทว่าในวินาทีที่เงาสะท้อนของคิมหันต์เดินเข้ามาใกล้จนชิด กลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้ขาของเธอก้าวไม่ออก พรึบ! ร่างบางถูกรวบเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งในเสี้ยววินาที แรงปะทะแม้จะไม่รุนแรงแต่ก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด คิมหันต์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว ฝ่ามือหนาร้อนผ่าวราวกับเตาไฟเลื้อยมาโอบรอบเอวคิ้ว พร้อมกับกดร่างของเธอให้แนบชิดติดกับแผงอกกำยำจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคงและหนักหน่วง "เหม่ออะไรอยู่ หืม รสา?" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบแนบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกเกรียว "คิดถึงเรื่องที่ไอ้เรวัตมันเป่าหูเธอ หรือว่ากำลังคิดแผนการอะไรที่ฉันยังไม่รู้?" รสา สะดุ้งเฮือก รีบซ่อนแววตาตื่นตระหนกไว้ภายใต้แพขนตายาว เธอยกมือขึ้นดันแผงอกเขาไว้เบาๆ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานแรงมหาศาลของมาเฟียหนุ่มได้ "ฉัน... ฉันแค่วิตกเรื่องหนี้สิน..." เธอโกหก เสียงสั่นพร่าอย่างปิดไม่มิด คิมหันต์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำ ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยความรู้ทัน เขายกมือขึ้นเชยคางมนของเธอขึ้นบังคับให้สบตา นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นลึกล้ำราวกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนวิญญาณของเธอเข้าไปทั้งดวง "โกหกไม่เนียนเลยนะ คนสวยของฉัน" ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างนึกสนุก "เธอรู้ไหม... ทุกครั้งที่เธอคิดจะโกหกฉัน ร่างกายเธอมันฟ้องความจริงหมดทุกอย่าง" รสาหายใจติดขัดเมื่อริมฝีปากร้อนจัดโน้มลงมาประทับจูบหนักหน่วงลงบนกลีบปากของเธออย่างเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการครอบครอง เป็นความดิบเถื่อนที่แฝงไปด้วยความคลั่งไคล้จนแทบคลั่ง คิมหันต์บดขยี้เรียวปากเธอก่อนจะแทกลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหา รสชาติของความเร่าร้อนแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก ดึงสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอยไปไกลจากความเป็นจริง มือเรียวที่พยายามผลักไสในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แรงปรารถนาอันลึกซึ้งที่เขามอบให้มันทั้งรุนแรงและหวานล้ำจนน่ากลัว รสาหลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามที่ถูกปลุกเร้า น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอึดอัดใจ พรุ่งนี้เธอกำลังจะหนี... หนีจากผู้ชายคนนี้ คนที่ทำให้เธอทั้งเกลียดชังและหลงใหลจนยอมจำนนทั้งตัวและหัวใจ คิมหันต์ผริมฝีปากออกช้าๆ หน้าผากของเขากดแนบชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจหอบกระชั้นเป่ารดกันและกัน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววสับสนระคนเจ็บปวด "ต่อให้เธอพยายามวิ่งหนีสุดขอบโลก รสา..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลังจนน่าขนลุก "เธอก็ไม่มีวันหลุดพ้นจากเงื้อมมือฉันไปได้ เพราะวิญญาณของเธอ มันถูกตีตราจองไว้เป็นของฉันคนเดียวตั้งแต่แรกแล้ว" ร่างบางสะท้านเฮือกเมื่อฝ่ามือใหญ่วาดลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า แรงดึงดูดทางเพศและพันธะสวาทอันเร่าร้อนกำลังหลอมละลายเกราะป้องกันทุกอย่างของเธอ คิมหันต์อุ้มร่างเธอลอยหวือขึ้นจากพื้นจนรสาต้องรีบใช้แขนเรียวคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ร่างของเธอถูกวางลงบนเตียงนอนกว้างอย่างนุ่มนวล ทว่าแววตาของคนที่คุกคามอยู่เบื้องบนกลับดุดันและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิง ค่ำคืนนี้... ค่ำคืนก่อนวันตัดสินใจ คิมหันต์ไม่ได้มอบแค่เพียงเรือนร่าง แต่เขากำลังใช้ความปรารถนาอันลึกซึ้งพันธนาการเธอไว้ไม่ให้ไปไหน รสาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้อย่างไร้ทางขัดขืน เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดริมฝีปากท่ามกลางความเงียบงันของห้องนอน ขณะที่ไฟสวาทลุกโชนขึ้นเผาผลาญทุกความคิดที่จะหลบหนีให้มอดไหม้กลายเป็นจุล เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ท่ามกลางความเหนื่อยอ่อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง รสานอนซบอยู่บนอกแวกของคิมหันต์ ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มือหนายังคงลูบไล้เส้นผมของเธออย่างรักใคร่และหวงแหน แสงจันทร์สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบใบหน้าคมคายที่ตอนนี้กำลังหลับตาลงพักผ่อน รสาค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืด นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนความแน่วแน่ที่กลับมาอีกครั้ง แม้ร่างกายจะพ่ายแพ้ให้กับความเร่าร้อนของเขาแค่ไหน แต่ศักดิ์ศรีและอิสรภาพคือสิ่งที่เธอยังต้องไขว่คว้า เธอกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงเพื่อส่งสัญญาณนัดหมายครั้งสุดท้ายสำหรับการหลบหนีในเช้าวันพรุ่งนี้ ทว่า... ในวินาทีที่นิ้วเรียวแตะลงบนหน้าจอแก้วที่ดับสนิทนั้นเอง "จะโทรหาใคร... ที่รัก?" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นติดข้างใบหู พร้อมกับวงแขนแกร่งที่รัดแน่นเข้าหากันราวกับงูยักษ์รัดเหยื่อ รสาตัวแข็งทื่อ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อหันกลับไปสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทที่เบิก100%เต็ม ไม่มีร่องรอยของความง่วงงุนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของซาตานร้ายที่กำลังมองตรงมาที่เธอ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้นะคะ