การหักหลัง

กลิ่นอายความเย็นเยียบของค่ำคืนเดือนมืดแผ่ซ่านเข้ามาทางรอยแง้มของบานหน้าต่าง ทว่าความหนาวเหน็บจากภายนอกยังเทียบไม่ได้เลยกับไออุ่นอันตรายที่แนบชิดอยู่เบื้องหลัง รสาตัวแข็งทื่อราวกับถูกคำสาปของเมดูซ่าให้กลายเป็นหิน เมื่อปลายนิ้วแข็งกระด้างราวกับคีมเหล็กของซาตานร้ายแตะไล้อย่างเชื่องช้าลงบนต้นคอระหง “คิดจะไปไหนหรือครับ... คนสวยของผม” เสียงกระซิบแหบพร่ารากับเสียงคำรามของปีศาจจากขุมนรกดังติดอยู่ข้างใบหู รสากลืนน้ำฝาดเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวรากับกลองเพลจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อครู่นี้... เธอมั่นใจว่าแผนการหลบหนีอย่างไร้ร่องรอยภายใต้ความมืดมิดของคืนไร้จันทร์ครานี้สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว ประตูหลังคฤหาสน์ถูกปลดล็อกด้วยกุญแจสำรองที่เธอแอบขโมยมาจากห้องทำงานของเขา รองเท้าส้นสูงถูกถือไว้ในมือเพื่อไม่ให้เกิดเสียงฝ่าเท้า และกระเป๋าเอกสารลับที่บรรจุหลักฐานสำคัญซึ่งจะช่วยปลดพันธะทางกฎหมายระหว่างเธอกับเขาถูกแนบชิดติดกาย แต่เธอลืมไป... ว่าคิมหันต์ไม่มีวันหลับใหลอย่างแท้จริง เขาเป็นดั่งพญาเสือดาวที่ซุ่มรอเหยื่อเดินเข้าหาความตายด้วยความสมัครใจเสมอ รสาถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนร่างบางเซถลาปะทะเข้ากับแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้กฤษณาเข้มข้นโชยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดให้กรีดร้องเตือนภัยในหัว สมองของเธอขาวโพลนไปหมด เธอพยายามจะดิ้นรนขัดขืนแต่ทว่าวงแขนแกร่งที่รัดรอบเอวบางกลับยิ่งกระชับแน่นเข้าหากันราวกับงูยักษ์รัดเหยื่อ บีบจนซี่โครงแทบแหลกสลาย “ปล่อยนะ! คิมหันต์... คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่!” รสาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ แต่ศักดิ์ศรีและความเกลียดชังที่มีต่อความเผด็จการของเขากลับทำให้เธอเลือกที่จะเชิดหน้าสู้ ดวงตากลมโตตวัดกลับไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนซ้อนหลังเธอด้วยแววตาดุดันไม่แพ้กัน ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องผ่านกระจกเข้ามาเป็นเส้นบางๆ นัยน์ตาสีดำสนิทของคิมหันต์เบิกกว้างเต็มร้อย ไม่มีร่องรอยของความง่วงงุนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน ความคลุ้มคลั่ง และความดุดันที่พร้อมจะฉีกกระชากเธอเป็นชิ้นๆ “ไม่มีสิทธิ์อย่างนั้นหรือ หืม...” คิมหันต์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว ปลายนิ้วหยาบกร้านที่เคยลูบไล้อยู่ที่ต้นคอเปลี่ยนเป็นบีบกรามมนของเธอให้หันมาสบตาเขาบังคับ “ลืมไปแล้วหรือไงรสา... ว่าร่างกายนี้ ทรวดทรงนี้ ลมหายใจทุกลมหายใจ รวมถึงหัวใจดวงนี้... มันจำนองไว้ด้วยเลือดและหนี้สินที่เธอไม่มีวันใช้หมด!” “มันก็แค่เงิน! ฉันเอาเอกสารพวกนี้มาแลกอิสรภาพไม่ได้หรือไง!” รสาตวาดกลับเสียงสั่น น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าแต่เธอจงใจกลืนมันกลับลงไป ไม่ยอมให้ความอ่อนแอพ่ายแพ้ต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้เด็ดขาด “เงินงั้นเหรอ...” คิมหันต์แค่นหัวเราะ ดวงตาดำมืดลẫกราวกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่ง “เธอคิดจริงๆ หรือรสา ว่าสิ่งที่ฉันต้องการจากเธอคือเงินสดไม่กี่ร้อยล้านนั่น? โง่เง่าสิ้นดี... สิ่งที่ฉันต้องการคือ ‘ตัวเธอ’ ทั้งเป็น และต่อให้เธอหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะพลิกแผ่นดินตามล่าตัวเธอร้อยครั้งพันครั้ง แล้วเอาโซ่ล่ามเธอไว้ใต้เตียงไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย!” คำขู่ดิบเถื่อนและน้ำเสียงจริงจังทำเอารสากรีดร้องในใจ ความหวาดกลัวแล่นริ้วไปตามไขสันหลังเมื่อฝ่ามือหนาฉวยข้อมือบางทั้งสองข้างไว้แล้วรวบไขว้หลังไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงปะทะระหว่างร่างกายทำให้เธอรับรู้ได้ถึงพละกำลังอันเหนือกว่าของบุรุษเพศ คิมหันต์ก้มหน้าลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้เธอสะท้านเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง “ปล่อยฉันนะ... คนสารเลว!” เธอกรีดร้องพร้อมกับพยายามสะบัดตัวหนี แต่ยิ่งดิ้นรนมากเท่าไหร่ วงแขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นและเบียดชิดเข้ามาจนแทบจะรวมร่างเป็นเนื้อเดียวกัน “ใช่... ฉันมันเลว” คิมหันต์กระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกจุดติดขึ้นมากลางดึก “และเพราะฉันเลวนี่แหละ เธอถึงไม่มีวันหลุดพ้นไปจากกรงทองหลังนี้ได้... คืนนี้ เรามาเคลียร์กันให้รู้เรื่องดีกว่า ว่าการหักหลังคนที่รักเธอจนคลั่งมันต้องได้รับบทลงโทษแบบไหน!” สิ้นคำพูดนั้น คิมหันต์ก็ช้อนร่างบางขึ้นจากพื้นในท่าอุ้มเจ้าสาวอย่างรวดเร็ว รสากรีดร้องลั่นด้วยความตกใจและพยายามใช้กำปั้นทุบตีแผงอกกว้างของเขาไม่ยั้ง แต่ทว่าแรงอันน้อยนิดนั้นไม่ได้ทำให้สะเทือนสะท้านร่างสูงใหญ่เลยแม้แต่น้อย เขาสאก้าวเท้ายาวๆ กลับไปยังห้องนอนใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปในตัวคฤหาสน์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาวาวโรจน์ไปด้วยไฟสวาทและโทสะที่ผสมปนเปกันจนน่ากลัว ประตูห้องนอนถูกผลักปิดลงด้วยเท้าอย่างแรง เสียงกลอนล็อกอัตโนมัติดังขึ้นราวกับเสียงพิพากษาโทษทัณฑ์ คิมหันต์โยนร่างบางลงบนเตียงนอนนุ่มขนาดคิงไซส์อย่างไม่ใยดี ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะทาบทับตามลงมาดั่งภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดลาวาความร้อนระอุเข้าเผาผลาญทุกสิ่ง รสาผุกผะงั่นถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชิดหัวเตียง ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นรอยยิ้มกระหายของซาตานร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาเธอช้าๆ ทว่าเต็มไปด้วยความเร้าใจจนยากจะละสายตา “จะ... จะทำอะไร ปล่อยนะ!” รสากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองเมื่อมือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นประปรายและกล้ามเนื้อสมส่วนที่สั่นไหวตามจังหวะหายใจหอบกระชั้น “ก็จะลงโทษคนทรยศไงล่ะ...” คิมหันต์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาดำสนิทจ้องมองเรียวขาเนียนที่โผล่พ้นชายกระโปรงด้วยสายตาราวกับสัตว์ป่ากำลังจ้องตะครุบเหยื่อ “เตรียมตัวรับทัณฑ์สวาทจากฉันให้ดี... เพราะคืนนี้ เธอจะไม่ได้รับการละเว้นแม้แต่วินาทีเดียว!” ร่างสูงโถมเข้าประชิด รสากรีดร้องสุดเสียงเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงประท้วงทั้งหมดไว้ใต้สัมผัสอันดุดัน เร่าร้อน และป่าเถื่อน จนความรู้สึกนึกคิดทุกลมหายใจของเธอเริ่มพังทลายลงในอุ้งมือของเขาอย่างช้าๆ... โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "แมวดำใต้แสงจันทร์" เสมอนะคะ