อสูรกายคลั่ง

เพล้ง! เศษแก้วคริスタルราคาแพงระยับแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี บาดลึกลงไปในเนื้อไม้สักทองของโต๊ะทำงานตัวใหญ่จนเกิดรอยขูดขีดน่ากลัว แต่คิมหันต์ไม่ได้สนใจแม้แต่จะก้มมองมัน ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นกำลังลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความบ้าคลั่ง สัญชาตญาณของนักล่าที่ถูกหยามเกียรติและลูบคมกำลังคำรามก้องอยู่ในอกจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "พวกมึง...ปล่อยให้มันหนีไปได้ยังไง!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟัน ดิบเถื่อน และเยือกเย็นจนลูกน้องนับสิบชีวิตที่ยืนเรียงหน้ากระดานอยู่เบื้องล่างต้องก้มหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยับย่นเล็กน้อยจากการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงเมื่อครู่แผ่รังสีอำมหิตออกมารอบตัวราวกับยมทูตที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากขุมนรก บนเตียงนอนขนาดใหญ่ในห้องชุดส่วนตัว ความอบอุ่นจากเรือนร่างนุ่มนวลและกลิ่นกายหอมหวานของรสายังคงหลงเหลือจางๆ บนผ้าปูที่นอนยับย่น แต่เจ้าของเรือนร่างนั้นกลับหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกุญแจมือเหล็กเย็นเฉียบที่ถูกปลดทิ้งไว้บนหมอน กับรอยจูบอันดุดันป่าเถื่อนที่ยังคงฝังตรึงอยู่บนเรียวปากของเขา เป็นหลักฐานเย้ยหยันว่าเرสาช่างกล้าหาญ... กล้าดียังไงถึงกล้าหันหลังให้กรงทองที่เขาขังเธอไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความเสน่หา เธอกล้าหนี เขากล้าฆ่า... คิดเหรอว่าหนีพ้น รสา! คิมหันต์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอก แต่ยิ่งคิดถึงใบหน้าหวานล้ำที่มักจะเชิดขึ้นด้วยความดื้อรั้น ดวงตากลมโตที่ฉายแววทั้งหวาดกลัวและท้าทายในเวลาเดียวกัน หัวใจที่ด้านชามานานนับปีของเขาก็ยิ่งเต้นกระหน่ำรุนแรงราวกับจะระเบิด ไม่มีทางที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยจากคฤหาสน์หลังนี้ได้โดยไม่มีคนในให้ความช่วยเหลือ และไอ้คนที่กล้าชักศึกเข้าบ้าน กล้าขโมยดวงใจของซาตานตนนี้ไป... มีเพียงคนเดียวเท่านั้น เรวัต! ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียมจนน่ากลัว รอยยิ้มที่ไม่ได้แตะต้องถึงดวงตา มีแต่ความมืดมนและกระหายเลือดสาดประท้วงอยู่ข้างใน คิมหันต์คว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมากดโทรออกด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยจากความโกรธ "จัดการเตรียมคนให้พร้อม..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยคำสั่งลอดไรฟันทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำ ทรงอำนาจ และเด็ดขาดจนคนฟังขนลุกซู่ "พลิกแผ่นดินหาตัวมันให้เจอ ไม่ว่าจะซุกหัวอยู่ที่ไหน ถ้าฉันยังไม่ได้ตัวรสาคืนมา... ฉันจะเผาทุกตารางเมตรของเมืองนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง!" รถยนต์หรูนับสิบคันพุ่งทะยานออกจากประตูคฤหาสน์ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล ราวกับฝูงอสูรกายที่กระหายเลือดพร้อมออกล่าเหยื่อ คิมหันต์นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลัง สายตาคมกริบมองทัศนียภาพนอกหน้าต่างที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในมือหนาถือสร้อยคอเส้นเล็กที่รสาทำตกไว้ใกล้หน้าต่างห้องนอน ปลายนิ้วแกร่งลูบไล้จี้รูปหัวใจเงินยวงนั้นแผ่วเบา สัมผัสเย็นเยียบของโลหะไม่สามารถดับความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอกของเขาได้เลย "เธอคิดจะไปซุกตัวอยู่ไหนกันนะ รสา..." เขาพึมพำกับความว่างเปล่า เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและคลุ้มคลั่ง "คิดเหรอว่าหนีพ้นเงื้อมมือฉัน... เธอมันเป็นของฉัน ร่างกาย วิญญาณ หรือแม้แต่ลมหายใจ ก็เป็นของฉันคนเดียว!" ในขณะเดียวกัน ที่เซฟเฮาส์ลับริมอ่าวอันเงียบสงบ เสียงคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินดังระรัว แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระทึกของหญิงสาวที่เพิ่งหลุดพ้นจากกรงเล็บมัจจุราช รสานั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเก่าๆ เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บและหวาดกลัว ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว สัมผัสร้อนรุ่มที่แผดเผาจนสติกระเจิง และคำประกาศกร้าวของมาเฟียร้ายที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท เธอเลือกที่จะหนี... เลือกที่จะเดิมพันชีวิตที่เหลืออยู่กับอิสรภาพจอมปลอม โดยมีเรวัตเป็นผู้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ แต่ทำไม... หัวใจดวงนี้ถึงยังคงกระวนกระวายและโหยหาสัมผัสอันป่าเถื่อนนั้นอย่างน่าสมเพชเล่า? "ดื่มอะไรร้อนๆ หน่อยไหมรสา" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของเรวัตที่เดินเข้ามาใกล้ มือหนายื่นแก้วกาแฟอุ่นๆ ให้ เผยให้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่เคยทำให้เธอใจเต้นในอดีต แต่ตอนนี้... รสาแค่มองมันด้วยความว่างเปล่า "ขอบคุณค่ะ... เรวัต" เธอรับแก้วมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบ "ฉัน... ฉันทำถูกแล้วใช่ไหมที่เราหนีออกมา?" เรวัตทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้า มืออุ่นเอื้อมขึ้นมาจับมือสั่นเทาของเธอไว้ ดวงตาคู่คมฉายแววเจ้าเล่ห์ที่รสาไม่มีวันทันสังเกตเห็นในความมืดสลัว "เธอทำถูกแล้วคนเก่ง คิมหันต์มันไม่ใช่คน แต่มันเป็นปีศาจ... อยู่กับมันเธอมีแต่จะแหลกสลาย" เรวัตกระซิบเสียงหวาน ราวกับกำลังเป่าคาถาใส่เหยื่อ "จากนี้ไป... เธอยู่กับฉันนะ ปลอดภัยแน่นอน" รสาพยักหน้ารับช้าๆ แม้ในใจลึกๆ จะยังคงหวาดระแวงและรู้สึกถึงลางสังหรณ์ประหลาดที่เกาะกินหัวใจ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงคลื่นภายนอกที่โหมกระหน่ำ ทว่า... ความเงียบนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เอี๊ยดดดด—! เสียงเบรกของรถยนต์จำนวนมากดังสนั่นหวั่นไหวลากยาวมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงประตูรถเปิดปิดกระแทกอย่างรุนแรงติดต่อกันหลายครั้ง ฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่ก้าวเข้ามาพร้อมเพรียงกันทำให้พื้นไม้ของเซฟเฮาส์สั่นสะเทือน เรวัตสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าถอดสีด้วยความตื่นตระหนก รสาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงกรอบประตูที่ถูกพังกระเด็นเข้ามาด้วยแรงเตะเพียงครั้งเดียว ความมืดมิดภายนอกดูราวกับยอมสยบแทบเท้าของผู้ชายที่ก้าวเข้ามา คิมหันต์ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีนิลกาลกวาดมองเข้ามาในห้องราวกับราชสีห์ที่เจอเหยื่ออันโอชะ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมประดับอยู่บนมุมปากหยักลึก แผ่รังสีอำมหิตจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "ไง... หนูรสา สนุกมากไหมที่ได้วิ่งเล่นซ่อนแอบกับฉัน?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทุ้ม นุ่มนวล แต่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของมรณะ คิมหันต์ก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ละก้าวที่กระทบพื้นสร้างแรงกดดันมหาศาลจนเรวัตต้องถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว รสาอ้าปากค้าง ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้ราวกับถูกสาบให้เป็นหิน สายตาสอดประสานกับดวงตาดุร้ายที่เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและเพลิงแค้นของคิมหันต์ ผู้ชายคนนี้... ตามมาเจอเธอเร็วเกินไป เร็วเสียจนเธอตั้งตัวไม่ทัน "คิม... คิมหันต์..." รสาครางชื่อเขาแผ่วเบา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสิ้นหวัง คิมหันต์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนาเอื้อมออกไปคว้าปลายคางมนของเธอไว้แน่น บีบมันด้วยแรงที่ไม่ยั้งมือจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคมกริบก้มลงมองสำรวจเรือนร่างสั่นเทาของเธอก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้ว "เก่งมากนี่ที่กล้าหนี..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหู เต็มไปด้วยความดุดันและตัณหาที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว "แต่จำไว้... ต่อให้เธอหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะลากตัวเธอกลับมาลงโทษ... บนเตียงของฉันคนเดียว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความดาร์กของคิมหันต์และรสาในตอนนี้นะคะ!