เปิดใจ

เงาสีดำทะมึนที่ทาบทับอยู่หลังบานกระจกใสยังคงสร้างความระทึกขวัญจนลมหายใจของรสาติดขัดอยู่ที่ลำคอ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก เอกสารชิ้นสำคัญที่ถูกเผาทำลายไปเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าในมือของชายปริศนาบนระเบียง—เรวัต... อดีตคนรักเก่าที่เธอนึกว่าฝังกลบมันลงไปพร้อมกับอดีตอันเน่าเฟะ แต่มันกลับตามมาหลอกหลอนเพื่อทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอกำลังสร้างขึ้น ฉับพลัน ประตูห้องนอนบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงกระแทกอันรุนแรง ร่างสูงใหญ่ของคิมหันต์ก้าวเข้ามาด้วยแววตาดุดัน กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วห้องราวกับพายุร้ายที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างสั่นเทาของรสาและเงาร่างที่หายลับไปจากระเบียงอย่างรวดเร็ว "ใครมันกล้าเข้ามาเหยียบห้องของฉัน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นอย่างคาดคั้น แววตาของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ "มันเป็นใคร รสา! ตอบฉัน!" รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความหวาดกลัวต่ออดีตและความหวาดหวั่นต่ออำนาจมืดของคิมหันต์ตีรันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอยังไม่ได้เอ่ยปากอธิบายอะไรสักคำ แต่แรงอารมณ์ดิบเถื่อนของคิมหันต์ก็พุ่งทะยานถึงขีดสุด มือหนาใหญ่คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอ บีบแน่นจนเนื้อตัวสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด "คิดจะเล่นตลกอะไรลับหลังฉันอีกอย่างนั้นเหรอ หืม?" คิมหันต์คำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาสีดำสนิทคู่นั้นเต็มไปด้วยความหึงหวง ความระแวง และความโกรธเกรี้ยวที่ผสมปนเปกันจนน่ากลัว "เธอซ่อนอะไรไว้อีก รสา! บอกฉันมา เดี๋ยวนี้!" "ปล่อย... รสาเจ็บนะคะ!" เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยประท้วงพร้อมกับพยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการพันธนาการ แต่มันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับแรงมหาศาลของชายตรงหน้า "เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับการที่เธอทำตัวมีลับลมคมใน!" คิมหันต์ตวาดกร้าว นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา ความดุดันและเย่อหยิ่งของมาเฟียผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกำลังถูกบั่นทอนด้วยความกลัวลึกๆ ว่าผู้หญิงตรงหน้ากำลังจะหลุดมือเขาไปตลอดกาล "คิดจะหนีฉันไปหาไอ้สารเลวคนไหนอีกใช่ไหม ถึงได้ทำหน้าตาตื่นตระหนกแบบนี้!" "ไม่ใช่... ฮื่อ..." ในที่สุดเขื่อนน้ำตาที่รสาพยายามกั้นไว้ก็พังทลายลงมา ร่างบางสะท้านไหวอย่างรุนแรง หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป ความกดดันทั้งหมด ความลับที่แบกรับไว้ และความหวาดกลัวต่อภัยมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา มันมากเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรับไหว ภาพของความแข็งกระด้างที่รสาพยายามสวมเกราะป้องกันตัวมาตลอดพังทลายลงในวินาทีนั้นเอง คิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำตาของเธอ ความโกรธเกรี้ยวที่เคยปะทุอยู่เมื่อครู่ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด แม้เขาจะเป็นซาตานร้ายที่โหดเหี้ยมกับคนทั้งโลก แต่หัวใจข้างในกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงทุกครั้งที่เห็นเธор้องไห้ "รสา..." เสียงของเขาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว มือหนาที่เคยบีบต้นแขนเธอแน่นเปลี่ยนเป็นคลายออกอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าหวานที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา นิ้วโป้งหยาบกร้านเกลี่ยไล่หยาดน้ำตาออกให้อย่างทะนุถนอมราวกับเธอบอบบางเสียยิ่งกว่าแก้ว "คุณไม่เข้าใจ... ฮึก... คุณไม่รู้อะไรเลย" รสะสะอื้นฮักจนตัวโยン มือบางทั้งสองข้างกำเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของเขาไว้แน่น ราวกับว่าเขาคือที่ยึดเหนี่ยวเดียวท่ามกลางพายุร้ายที่กำลังโหมกระหน่ำ "เขากลับมาแล้ว... เขากลับมาทวงทุกอย่าง... และสิ่งที่เขาถืออยู่มันสามารถทำลายเราได้... ทำลายทุกอย่างที่เราสร้างขึ้นมา" คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ แต่แววตากลับฉายประกายอันตรายขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'มัน' "ใครกลับมา? เอกสารอะไรที่มันเอามาขู่เธอ?" "มันคือหลักฐาน... หลักฐานที่ฉันเคยทำลายมันไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน วันที่เกิดเรื่องวันนั้น..." รสาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่สวยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนาน "ฉันเป็นคนเก็บมันไว้เอง... ฉันเก็บมันไว้เพราะกลัวว่าวันหนึ่งถ้าไม่มีคุณ ฉันจะไม่มีอะไรปกป้องตัวเองเลย... แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นดาบย้อนกลับมาแทงเราแบบนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนกว้างชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของรสาที่ดังสะท้อนก้อง คิมหันต์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีเมื่อได้ยินความจริง ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามาในอก ทั้งความตกใจ ความไม่คาดคิด และความรู้สึกเจ็บแปลบที่ลึกซึ้งว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอยังคงหวาดระแวงและไม่กล้าฝากชีวิตไว้กับเขาอย่างแท้จริง ทว่า... แทนที่จะโกรธเกรี้ยวหรือต่อว่า คิมหันต์กลับดึงร่างบอบบางเข้ามากอดแนบอกอย่างแนบแน่น อ้อมกอดของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอบอุ่นและแข็งแกร่งจนรสาต้องซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง ปล่อยโฮออกมาอย่างไร้ฟอร์ม เธอทุบกำปั้นลงบนอกเขาเบาๆ ระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่มี "คนโง่เอ๊ย..." คิมหันต์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ ริมฝีปากหยักลึกกดจูบลงบนเส้นผมสลวยอย่างปลอบประโลม อ้อมกอดที่รัดแน่นขึ้นถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่เขาไม่เคยเอ่ยปากบอกใคร "เธอคิดว่าฉันเป็นใคร หืม? คิดว่าผู้ชายอย่างคิมหันต์จะยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนมาพรากเธอไปจากฉันได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ" รสาเงยหน้าขึ้นมองเขาผ่านม่านน้ำตา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความหวาดกลัวที่มีก่อนหน้านี้เริ่มถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะต้านทาน "แต่ว่า... เขามีหลักฐานชิ้นนั้น..." รสาเสียงสั่น "ต่อให้มันมีหลักฐานชิ้นนั้น หรือต่อให้มีกองทัพนรกมาขวางหน้า ถ้าฉันบอกว่าเธอเป็นของฉัน เธอก็คือของฉันคนเดียวเท่านั้น รสา" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นและจริงจัง ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ สะท้อนภาพเงาของหญิงสาวที่เขารักและคลั่งไคล้จนยอมถวายชีวิตให้ "ยอมรับความจริงซะที... ว่าเธอขาดฉันไม่ได้ เหมือนที่ฉันขาดเธอไม่ได้" รสายืนนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกที่แท้จริงที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด พยายามหลบซ่อนไว้ภายใต้ความเกลียดชังและศักดิ์ศรี บัดนี้มันพรั่งพรูออกมาจนหมดสิ้น เธอยอมรับแล้ว... ยอมรับว่าหัวใจของเธอตกเป็นของซาตานร้ายตนนี้ไปนานแล้ว "ค่ะ..." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาแทบกระซิบ แต่ชัดเจนก้องกังวานในความเงียบ "รสา... ยอมรับค่ะ ว่ารักคุณ..." รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่ม เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและเสน่หาอันร้อนแรง คิมหันต์ไม่รอช้าที่จะก้มลงประกบเรียวปากลงบนกลีบปากนุ่มของเธอทันทีสัมผัสที่เริ่มต้นด้วยความอ่อนโยนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนดุดันและลึกซึ้ง รสาหลับตาพริ้มรับรสจูบอันวาบหวามที่สูบเอาลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น แขนเรียวตวัดโอบรอบลำคอแกร่ง ตอบสนองสัมผัสของเขาด้วยความโหยหาที่ไม่เคยมีให้ใครมาก่อน ท่ามกลางความมืดมิดและอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากภายนอก ในห้องนอนกว้างนี้ ทั้งสองต่างหลอมรวมความรู้สึกเข้าหากันอย่างไม่มีวันแยกจาก ทว่า... ในจังหวะที่ลมหายใจกำลังประสานเป็นหนึ่งเดียวกันนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกระเบียงเบาๆ สามครั้งก็ดังขึ้น... ก๊อก ก๊อก ก๊อก... พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่มีรอยแผลเป็นเด่นชัดที่หางตา ปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งผ่านกระจกเข้ามา มองตรงมายังเตียงนอนที่พวกเขากำลังกอดก่ายกันอยู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ