ชำระแค้น

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในห้องใต้ดินที่มืดมิดแทบทำให้รสาอาเจียน ร่างบางถูกคิมหันต์กักขังไว้ในวงแขนแกร่งที่แข็งราวกับคีมเหล็ก สายตาของเขามิได้มองเธอ แต่จับจ้องไปยัง 'เรวัต' ที่ถูกล่ามโซ่ตรึงไว้กับเก้าอี้เหล็กกลางห้อง สภาพของชายที่เคยผยองว่าตนเป็นเจ้าของหัวใจเธอ บัดนี้เหลือเพียงก้อนเนื้อที่หายใจรวยริน "มองดูให้ดี รสา..." เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนถึงกระดูกสันหลังดังขึ้นข้างใบหู คิมหันต์ฝังจมูกลงบนซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างถือสิทธิ์ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาตัดกับความเยือกเย็นของบรรยากาศรอบข้าง "ดูว่าคนที่กล้าแตะต้องของๆ ฉัน... มันต้องแลกด้วยอะไร" "ปล่อยเขาไปเถอะคิมหันต์... คุณได้ตัวฉันไปแล้ว" รสาสั่นสะท้าน เสียงของเธอแหบพร่า พยายามเบือนหน้าหนีจากภาพความโหดร้ายตรงหน้า แต่มือหนากลับเชยคางเธอให้หันกลับไปเผชิญกับความจริงที่แสนสาหัส เรวัตเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่บวมปูดของเขาพยายามมองหารสา "รสา... หนีไป... อึก!" ไม่ทันขาดคำ ฝ่าเท้าหนักของคิมหันต์ก็กระแทกเข้าที่อกของชายหนุ่มจนเก้าอี้เหล็กล้มครืน เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงัน รสากรีดร้องในลำคอ แต่ถูกมือใหญ่ปิดปากไว้แน่น คิมหันต์ก้าวเข้าไปใกล้เรวัตราวกับราชสีห์ที่กำลังขย้ำเหยื่อ เขาโน้มตัวลงกระซิบเสียงต่ำจนคนถูกซ้อมตัวสั่นเทา "แกบังอาจคิดจะพรากเธอไปจากกรงของฉัน งั้นเหรอเรวัต?" คิมหันต์หยิบมีดพับเล่มเล็กขึ้นมา กรีดนิ้วเรียวไปตามใบหน้าของศัตรูอย่างเชื่องช้า "คนอย่างแก มันไม่สมควรแม้แต่จะเอ่ยชื่อเธอด้วยซ้ำ" "มึง... ไอ้ปีศาจ..." เรวัตพ่นเลือดออกมาพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แกไม่ได้รักเธอ... แกแค่... แค่ล่ามโซ่เธอไว้เพื่อสนองความกระหาย... สักวันเธอก็จะเกลียดแก... เหมือนที่เกลียดนรก!" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที คิมหันต์หยุดมือที่กำลังกรีดมีด เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจของรสาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า "งั้นเหรอ?" เขาหันกลับมามองรสา สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "ถ้าเธอจะเกลียดฉัน ก็ให้มันเป็นความเกลียดที่เธอไม่มีวันลืม... เพราะฉันจะทำให้เธอรู้ว่า ในโลกนี้ ไม่มีพื้นที่ไหนที่เธอจะหนีพ้นไปจากกรงเล็บของฉันได้" เขากระชากแขนรสาให้เข้ามาประชิดตัว บดจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนและดิบเถื่อน เป็นการจูบที่ไม่มีความอ่อนหวาน มีเพียงการประกาศกรรมสิทธิ์ต่อหน้าเรวัตที่มองดูด้วยแววตาแตกสลาย รสาพยายามขัดขืนแต่กลับถูกแรงมหาศาลกดทับจนทรุดลงไปในอ้อมแขนของมาเฟียร้าย เขาบดขยี้ริมฝีปากจนรสชาติคาวเลือดซึมเข้าไปในโพรงปากของทั้งคู่ "ดูซะรสา..." คิมหันต์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจของเขาหอบพร่า "นี่คือราคาที่มันต้องจ่าย... และนี่คือการลงโทษที่เธอกล้าขัดคำสั่งฉัน" เขาส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่มุมมืด เสียงปืนเก็บเสียงดัง 'ฟุ่บ' ขึ้นหนึ่งครั้ง ท่ามกลางความเงียบสนิท ร่างของเรวัตกระตุกเฮือกก่อนจะแน่นิ่งไป รสาเบิกตากว้าง หูของเธออื้ออึง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกลัวจับขั้วหัวใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นชาของชายที่โอบกอดเธออยู่ "จบแล้ว..." คิมหันต์กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างน่าขนลุก "ศัตรูของเธอ... ศัตรูของฉัน... หายไปหมดแล้ว" เขาลากจูงเธอกลับขึ้นไปยังห้องนอนหรูบนชั้นบนสุดของคฤหาสน์ ทุกย่างก้าวคือความตึงเครียดที่รสาไม่อาจหลีกหนี เมื่อประตูปิดลง คิมหันต์ผลักร่างบางให้ลงไปอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ร่างกายของเขาทาบทับลงมาทันที สัมผัสที่ร้อนผ่าวจากฝ่ามือที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนของเธอทำให้รสาต้องหลับตาแน่นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป "คุณมันปีศาจ..." เธอสะอื้น "หึ... ใช่" คิมหันต์หัวเราะในลำคอ เขากดจูบลงบนหน้าผากเธอเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ข้างหู แล้วกระซิบด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ "แต่ก่อนที่เธอจะด่าฉันน่ะรสา... ช่วยดูที่หน้าต่างนั่นก่อนดีไหม?" รสาลืมตาขึ้นมองไปยังบานกระจกใสที่สะท้อนเงาของชายปริศนาในชุดดำที่ยืนอยู่บนระเบียงห้องนอนของเธอ... ชายที่ถือหลักฐานสำคัญบางอย่างในมือ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเคยทำลายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน และนั่นคือสิ่งที่คิมหันต์ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า เธอเป็นคนเก็บมันไว้เอง... ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะคะ แมวดำใต้แสงจันทร์สัญญาว่าจะเขียนบทต่อไปให้เร่าร้อนและเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมค่ะ!