เสียงกระซิบจากความมืด

ปึง! ปึง! ปึง! เสียงเคาะกระจกเบื้องหลังม่านโปร่งบางสีขาวดังสนั่นก้องสะท้อนในโสตประสาท รสาแทบหยุดหายใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบถลน จ้องมองเงาร่างสูงโปร่งที่ทาบทับอยู่หลังผืนผ้า เนื้อตัวของเธอยะเยือกราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก ความทรงจำอันดำมืดและเน่าเฟะที่เธอพยายามฝังกลบมันลงไปในหลุมศพ กลับถูกมือปริศนาคู่หนึ่งคุ้ยเขี่ยให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง เรวัต... ผู้ชายที่เคยฝากแผลเป็นไว้ทั้งบนเรือนร่างและจิตวิญญาณของเธอ "รสา..." เสียงแหบพร่าเล็ดลอดผ่านรอยต่อของบานกระจกเข้ามา มันแผ่วเบาเสียจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงสายฝนยามค่ำคืน แต่มันกลับชัดเจนแจ่มแจ้งในโสตประสาทของหญิงสาว เรวัตกำลังขยับยิ้ม... เธอมั่นใจว่าเธอมองเห็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวและแววตาสุนัขบ้าคู่นั้นผ่านเงาสลัว แม้จะมีผืนผ้าม่านกั้นขวางอยู่ก็ตาม ขาเรียวเล็กก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ ความหวาดกลัวพุ่งพล่านทะยานขึ้นสู่ขีดสุดจนจุกอยู่ที่ลำคอ เธอจำมันได้ดี... สัมผัสหยาบโลน กลิ่นน้ำหอมราคาถูกปะปนกับกลิ่นบุหรี่ฉุนเฉียว และรอยฟกช้ำที่เขาฝากไว้บนเนื้อตัวเธอเมื่อหลายเดือนก่อน ก่อนที่เธอจะหลุดพ้นจากนรกขุมนั้นมาได้ แต่ตอนนี้... นรกขุมเดิมกำลังเคาะประตูเรียกหาเธอถึงห้องนอนใจกลางคฤหาสน์ของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล "ออกไปนะ..." รสาพึมพำออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ ลมหายใจติดขัดจนหน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง "ไสหัวไปให้พ้น..." ปึง! คราวนี้เสียงทุบกระจกดังขึ้นหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม จนบานกระจกสนั่นหวั่นไหว ร่างเงาหลังม่านเริ่มขยับเข้าประชิดแผ่นกระจกมากขึ้น ฝ่ามือใหญ่ทาบลงบนกระจกใส ราวกับต้องการจะทะลวงผ่านมันเข้ามาหาเธอให้ได้ รสาหวีดร้องในลำคอ ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื่นตระหนก เธอกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนข้อปลายนิ้วขาวซีด ทว่า... ในวินาทีที่เงาร่างนั้นเงื้อมือขึ้นเตรียมทุบกระจกเป็นครั้งที่สี่ ร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนก็ก้าวออกมาจากความมืดมิดตรงมุมห้อง โดยที่รสาไม่ทันได้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย หมับ! ท่อนแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กรวบเข้าที่เอวคอดกอดกระชากเธอเข้าหาแผ่นอกกว้างอย่างรวดเร็วและรุนแรง รสาสะดุ้งเฮือก เตรียมจะอ้าปากกรีดร้องด้วยความตกใจ แต่กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าอะไรดี กลับลอยเข้าปะทะนาสิกเสียก่อน คิมหันต์... "กลัวอะไรหึ... แมวน้อยของฉัน" น้ำเสียงทุบต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่าจนขนลุกซู่ ความดิบเถื่อนและอำนาจมืดแผ่ซ่านออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ จนบรรยากาศรอบตัวอึดอัดแทบหายใจไม่ออก คิมหันต์ปรายตามองผ่านกลุ่มผมหยักศกของรสาไปยังระเบียงกระจกด้านนอก แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีฉายแววเหี้ยมเกรียมและเยียบเย็นถึงขีดสุด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ มีเพียงความกระหายเลือดและความสนุกสนานราวกับผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อติดกับ "คุณคิมหันต์..." รสาครางชื่อเขาออกมาด้วยความโล่งอกปนเปื้อนความหวาดผวา มือบางรีบคว้าจับท่อนแขนที่โอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับว่าเขาคือเกราะคุ้มภัยเพียงหนึ่งเดียวในเวลานี้ "มะ...มันอยู่ข้างนอก เรวัตมันมา..." "ฉันเห็นแล้ว..." คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับทรงพลังอำนาจจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนของหญิงสาวอย่างถือสิทธิ์ "สุนัขตัวเมียตัวไหนมันกล้ามาเห่าหอนหน้าบ้านฉัน... แถมยังกล้ามาแตะต้อง 'ของเล่น' ที่เป็นกรรมสิทธิ์ของฉันด้วย" คำว่า 'ของเล่น' และ 'กรรมสิทธิ์' ทำให้หัวใจของรสาเจ็บแปลบขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ศักดิ์ศรีไร้สาระพวกนั้นถูกปัดตกไปจนหมดสิ้น เธอนิ่วหน้าซบใบหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม สัมผัสถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคงและทรงพลังของเขา ซึ่งช่วยบรรเทาความหวาดกลัวในใจเธอลงไปได้บ้าง ภายนอกระเบียง... เรวัตที่เห็นว่ามีเงาของชายอื่นปรากฏตัวอยู่ด้านหลังรสา ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความกระหายก็ยิ่งฉายแววโกรธเกรี้ยว มือสกปรกทุบกระจกซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมกับตะโกนอ้อแอ้ฟังไม่ได้ศัพท์ แต่คิมหันต์กลับไม่แม้แต่จะชายตามองความบ้าคลั่งของไอ้เศษสวะนอกกระจกเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของเจ้าพ่อมาเฟียยังคงจับจ้องอยู่เพียงแค่เรือนร่างสั่นเทาของผู้หญิงในอ้อมแขน "อยากให้ฉันจัดการมันยังไงดีล่ะ... รสา" คิมหันต์ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก ลมหายใจของเขารดรินอยู่บนกลีบปากเธออย่างจงใจยั่วเย้า "ปล่อยให้มันตายอย่างทรมานที่สนามหญ้าข้างล่าง หรือจะลากมันเข้ามาให้เธอได้คิดบัญชีด้วยตัวเองบนเตียงนี้... หึ?" รสาเงยหน้าขึ้นสบตากับดาร์กมาเฟีย ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนความลังเล แววตาของคิมหันต์ในตอนนี้มืดดำสนิท ไร้ความปรานี และเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า มือหนาเลื่อนลงมาบีบสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างถือวิสาสะ บีบเคล้นหนักหน่วงจนเธอต้องสะดุ้งเฮือกและเผลอครางประท้วงในลำคอ "คุณมัน..." รสาเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อฝ่ามือซุกซนของเขาเริ่มลูบไล้ต่ำลงไปเรื่อยๆ จนสัมผัสกับผิวเนื้อเนียนนุ่มผ่านชุดนอนตัวบาง ความหวาดกลัวจากภายนอกห้องเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความร้อนระอุที่คิมหันต์จงใจจุดชนวนขึ้นมาครอบงำร่างกายเธออย่างรวดเร็ว "ฉันทำไม?" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคออย่างพอใจเมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายของเธอกำลังอ่อนระทวยลงในอ้อมแขน เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องสูดดมความหอมหวานเข้าปอดอย่างมัวเมา มืออีกข้างเอื้อมไปดึงผ้าม่านสีทึบอีกชั้นมาปิดกั้นทัศนียภาพภายนอกระเบียง ตัดขาดโลกภายนอกที่วุ่นวายออกไปเสียสิ้น เหลือไว้เพียงแค่ความมืดสลัวภายในห้องนอนกว้างขวางแห่งนี้ ปึง! เสียงทุบกระจกครั้งสุดท้ายดังขึ้นแผ่วเบา ก่อนจะเงียบหายไปเมื่อคิมหันต์ส่งสัญญาณมือเพียงครั้งเดียว สองบอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่ซุ่มรอคำสั่งอยู่ด้านล่างก็จัดการลากตัวเรวัตออกไปจากรัศมีสายตาอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ภายในห้อง... สงครามสวาทกำลังจะเริ่มต้นขึ้น คิมหันต์พลิกร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตา ดวงตาคมกริบราวกับซาطายามค่ำคืนจ้องมองเธอด้วยความคลั่งไคล้ รสาหายใจหอบกระชั้นเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูกระจกที่เพิ่งถูกปิดทึบด้วยม่านหนา หนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน มือหนาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "หมดเวลาสนใจไอ้สวะนั่นแล้ว..." คิมหันต์กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก ก่อนจะก้มลงประกบจูบปิดปากอิ่มที่กำลังจะอ้าเถียงอย่างไร้ความปรานี เร่าร้อน ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยสัญชาตญาณของการเป็นผู้ครอบครองที่ไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาแย่งชิงสิ่งที่เป็นของเขาไปได้แม้แต่ปลายนิ้ว รสาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่อออกเมื่อริมฝีปากร้อนจัดบดขยี้ลงมาอย่างไร้ความปรานี ความหวาดกลัวเมื่อครู่วันนี้ถูกแทนที่ด้วยรสจูบอันตรายที่สูบเอาวิญญาณและสติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอยไปในความมืดมิด... ในขณะที่ริมฝีปากของเธอกำลังจะพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันเร่าร้อน ปลายนิ้วเย็นเฉียบของคิมหันต์ก็ค่อยๆ เลื่อนปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายบนชุดนอนของเธอออกอย่างเชื่องช้า พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นชิดใบหู... "จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน รสา... ทั้งตัวและวิญญาณ... แม้กระทั่งเสียงกรีดร้องของเธอ ก็เป็นสิทธิ์ของฉันแต่เพียงผู้เดียว..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมดำดิ่งสู่ห้วงความมืดด้วยกันนะคะ