คำสารภาพในความมืด

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไอมืดของค่ำคืนอันหนเหน็บ ดวงตาคู่คมกริบของคิมหันต์วาวโรจน์ขึ้นในความสลัว ราวกับซาตานที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรงขัง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรสาอย่างรวดเร็วจนเธอแทบตั้งตัวไม่ทัน ปลายนิ้วแกร่งดั่งคีมเหล็กเชยคางมนขึ้นบังคับให้สบตา ขณะที่หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ภาพใบหน้าที่ควรจะเน่าเปื่อยอยู่ใต้ดินของพี่ชายฝาแฝด... คนที่ตายไปแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน ยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตา รสาตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดผวาและความสับสนงงงวยระคนกัน "จำหน้ามันได้ดีนักสินะ... คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้ว" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของคิมหันต์ดังกระซิบอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดต้นคอทำให้รสาขนลุกเกรียว ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง คิมหันต์" รสาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามฝืนสบตากับความมืดมิดในดวงตาของเขา แม้เรียวขาจะแทบพยุงร่างตัวเองไว้ไม่ไหว "นั่นมัน... พี่ชายฉัน เรวัตบอกว่าเขาอุบัติเหตุ..." "เรวัตงั้นเหรอ?" คิมหันต์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความ อารีย์ ร่างหนากดดันเข้ามาจนแผ่นหลังบางแนบติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ พันธะสวาทและกรงขังแห่งความแค้นโอบล้อมรอบตัวเธอจนไร้ทางหนี "ผู้ชายคนนั้นมันปั่นหัวเธอมาตลอด รสา เธอไม่เคยรู้จักความจริงเบื้องหลังใบหน้าอันจอมปลอมของมันเลยสักนิด" มือหนาเลื่อนลงมาโอบเอวบางไว้แน่น บังคับให้เธอแนบชิดกับแผงอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงตามแรงอารมณ์ ความเร่าร้อนดิบเถื่อนแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ราวกับเตาไฟที่พร้อมจะหลอมละลายศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เธียรพยายามปกป้องไว้ "ปล่อยฉันนะ!" รสาทุบกำปั้นลงบนอกเขาอย่างหมดแรงขัดขืน น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ "ถ้าพี่ชายฉันยังไม่ตาย... แล้วเขาอยู่ที่ไหน ทำไมคุณถึงปล่อยให้เรวัตเล่นตลกกับชีวิตฉัน!" "เพราะฉันอยากเห็นว่าเธอจะดิ้นรนไปได้สักแค่ไหน..." คิมหันต์กระซิบชิดริมฝีปากบาง เรียวปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียมแฝงความคลั่งไคล้จนน่ากลัว "เธอมันก็แค่ลูกไก่ในกำมือฉัน รสา เธอคิดว่าหนีพ้นเงื้อมมือของฉันเหรอ? ต่อให้เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเธอ หรือแม้แต่ยมบาลหน้าไหน ก็ไม่มีสิทธิ์แย่งเธอไปจากฉันทั้งนั้น!" สัมผัสจากริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นการจູບที่ดุดัน บดขยี้ และเต็มไปด้วยความหึงหวงอันบิดเบี้ยว รสาพยายามเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่ล็อกท้ายทอยไว้มั่น ความเจ็บปวดจากการถูกรุกรานผสมปนเปไปกับความหวามไหวที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่ร่างกายดันตอบสนอง กลิ่นกายเฉพาะตัวของมาเฟียหนุ่มเคล้าคลอไปกับรสชาติคาวเลือดจางๆ ในโพรงปาก ยิ่งทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงนรกอเวจีที่ไร้ก้นบึ้ง เมื่อเขาผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง รสาหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้นผสมความร้าวราน "คุณมันซาตาน... คิมหันต์ คุณมันคือปีศาจ!" "ใช่... ฉันมันคือปีศาจ" คิมหันต์กระซิบเสียงพร่า แววตาที่มองเธอกลับเต็มไปด้วยไฟปรารถนาอันรุนแรงที่ไม่อาจดับลงได้ "และปีศาจตนนี้แหละที่จะทำลายทุกอย่างที่ขวางทางเรา... รวมถึงความลับที่พี่ชายแสนดีของเธอพยายามซ่อนเอาไว้ด้วย" นิ้วเรียวปาดคราบน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างเบามือ ทว่าน้ำหนักที่กดลงมากลับเด็ดขาดราวกับคำประกาศิต ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้ากระซิบถ้อยคำประโยคสุดท้ายที่ทำให้เลือดในกายของรสาเย็นเฉียบลงฉับพลัน "ความจริงก็คือ... พี่ชายฝาแฝดของเธอนั่นแหละที่เป็นคนขายเธอให้กับฉันในคืนนั้น" ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ร่างทั้งร่างชาวาบราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ สมองขาวโพลนจนไม่อาจประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ได้ทัน ทว่า ในวินาทีที่ความจริงอันโหดร้ายกำลังกัดกินวิญญาณของรสา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงพังประตูก็ดังสนั่นขึ้นจากด้านนอกความมืดมิด พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวเข้ามาพร้อมปืนในมือ เล็งตรงมาที่ศีรษะของคิมหันต์! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ